De afgelopen dagen kwam ik dankzij mijn menstruatie weer diep in de put van mezelf. Ik was lichamelijk kapot en mijn onvermoeibare brein nam daar gebruik van door als een malle de slechtste dingen over mezelf en mijn leven te denken. Oh, en daarnaast had ik mijn kleinste teentje deze keer zo hard tegen dat ene pootje van de bank gestoten dat het licht gekneusd is en ik hinkend door de dagen loop.
Met lichamelijke tegenslag en mijn gedachten die op tilt sloegen, kon ik alleen maar pijn, pijn, pijn voelen.
 
Maar ergens, in die pijn in mezelf, voelde ik alle woorden en gesprekken die ik de afgelopen tijd met cliënten gevoerd heb. Het zweefde met een zuivere stem door alle chaos heen en ik wist dat het tijd was voor mij om zelf ook even heel goed naar die boodschap te luisteren.
 
Al maanden lijken verschillende mensen in mijn praktijk ongeveer dezelfde boodschap te moeten horen:
luister je wel naar wat je werkelijk wilt? En doe je die dingen ook wel? Of ben je steeds iets aan het doen wat je eigenlijk helemaal niet wilt? En hoe pakt dat uit voor je?
 
Het is bizar om erachter te komen hoeveel we dit doen. We voelen en denken het een, maar we doen het ander. Op de dag dat ik mijn teentje stootte, was ik eigenlijk heel blij met mijn werk. Oprecht. Ik ben eindelijk aan het doen wat ik werkelijk wil. Maar het was alsof ik even tot stilstand gebracht moest worden zodat ik moest horen waar ik nog naar mag kijken.
 
In de dagen die volgde, kwam het volgende naar boven. Misschien herken je het en dan kunnen we er samen eventjes om lachen:
 
Ik wil liefde en aandacht van mijn vriend, maar ik maak dan vaak ruzie.
Ik wil rust en stilte, maar ik laat een ander praten tot in de late uurtjes.
Ik wil slapen, maar ik besluit maar een ommetje te gaan lopen.
Ik mis mijn vrienden, maar plan geen nieuwe vriendschapsdate.
Ik heb het warm, maar koop geen ventilator.
Ik wil meer tekenen, maar ik durf het al jaren niet meer zo.
Ik wil mijn boek afmaken, maar ik stel andere dingen steeds als prioriteit.
 
“Slechte gewoontes zijn inkijkjes naar de dromen die we werkelijk hebben,” schreef de dichteres Mary Oliver ergens. En daar heeft ze gelijk in. Het lijkt alsof we allemaal de massale, slechte gewoonte hebben om maar niet naar onze eigen behoeften te luisteren, om onszelf te wantrouwen en het tegenovergestelde te doen van wat we werkelijk willen.
 
Juist onze slechtste gewoontes; die ons het meest pijn doen, die het meeste problemen creëren, die ons ongelukkig laten voelen,
juist die(!) zijn bereid iets te onthullen over ons ware zelf. En wat we dus eigenlijk willen.
 
Ik zie dat we allemaal twee dingen in dit hele proces gemeen hebben:
we doen vaak niet wat we werkelijk willen omdat we het 1) nooit hardop met iemand delen
en 2) daarna niet om hulp vragen. En van onszelf verwachten dat we het alleen kunnen.
 
Als iets echt belangrijk voor ons is, kan je er prat opgaan dat je het niet in je eentje kunt doen.
 
Ieder mooi boek dat je ooit las en dat je prachtig vond, is door tenminste 10 mensen tot stand gebracht. En je favoriete film? Door wel 200 mensen, waarschijnlijk. Op z’n minst!
 
Niemand doet wat werkelijk de moeite waard is in zijn eentje.
 
En volgens mij is dat ook gewoon de bedoeling van dit vreemde leven op aarde. Als iets echt de moeite waard is, mogen daar meerdere mensen in het proces van genieten.
 
Slechte gewoontes zijn dus maar op één manier te doorbreken, en dat is: laat anderen mensen binnen in jouw slechte gewoonte. Zodat de transformatie kan beginnen en de mensen om je heen kunnen meegenieten van het bijzondere dat wilt ontstaan.
 
Voorbeeld 1) Met een hele lieve leuke geweldige vriendin ben ik nu aan het tekenen. Tekenen maakt mijn leven de moeite waard wanneer ik geen zin in woorden heb. Maar de stap is te groot om het alleen te doen. Samen met haar verzinnen we de leukste, raakste, grappigste dingen. Ineens voel ik dat ik weer durf, omdat zij samen met mij in dit akelige gebied staat. Binnenkort vind je van ons een instagram account met onze tekeningen. (Ze zijn zó leuk!)
 
Voorbeeld 2) Mijn boek is bijna af, maar ik had een boel proeflezers nodig om het echt af te maken. Hun tips en hun waardering voor mijn schrijven: hun gegeven energie, geeft mij de uiteindelijke energie om verder te gaan. Zo is dat ook met ons boek (van mijn moeder en mij) Zinvol rouwen gegaan: dankzij meerdere mensen is het geworden wat het nu is en wordt ook nu nog verder gedragen.
 
Alles wat groot, echt, waarachtig en de moeite waard is, zullen we in het begin irritant en shit vinden. Moeilijk. En daar zullen we een heleboel slechte gewoontes omheen ontwikkelen voordat we eindelijk gaan doen wat we werkelijk willen.
 
Alles wat groot, echt, waarachtig en de moeite waard is, kunnen we niet alleen.
En dat is ook helemaal de bedoeling. Want wat ver mag reiken, mag ook door meerderen gedragen worden. We zijn allemaal bijzonder, talentvol, wijs, intelligent en leuk genoeg om de mooiste dingen neer te zetten, maar gewoon niet alleen. We mogen in dit leven ontdekken dat we niet alleen zelf bijzonder en leuk zijn, maar dat we sámen met anderen, nóg leuker zijn.
 
Degene die ooit bedacht heeft dat je wel in je eentje zou moeten kunnen presteren, mag van mij naar een onbewoond eiland vertrekken en de rest van ons met rust laten.
 
Liefs,
Anne
Je bent niet de fouten die je maakt

Je bent niet de fouten die je maakt

In een vorige blog vertelde ik al iets over hoe er de laatste tijd allerlei conflicten verschijnen en hoe ik erachter kwam dat dit te maken had met het feit dat mijn innerlijke intentie niet helder was.  Een intentie: Wat vind ik belangrijk? Wat wil ik bereiken? Wat...

10 perfecte Lissabontips voor HSP’ers

10 perfecte Lissabontips voor HSP’ers

Een grote stad bezoeken kan één groot plezier of veel te overweldigend zijn voor ons sterkvoelende menswezens. Door de jaren heen heb ik geleerd wat voor mij werkt: ik verdeel mijn tijd tussen het opzoeken van de introverte natuur van de stad én de extraverte, sociale...