Afscheid nemen van mijn lief

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: “Nu?” De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment is niet voor jullie, dit is een belangrijk moment voor ons. Snappen jullie dat niet?

 

Al vanaf gistermiddag ben ik aan het huilen en ik stop niet meer. Ja, nu even, omdat die stomme (lieve) buren daar staan.
Ik weet niet precies waarom ik begon met huilen. Ik vind er niet de juiste woorden voor. Het komt uit een kern van mij. Het voelt groots, bijna te groot om aan te kunnen. ‘Een woordenloze pijn’, noem ik dat in mijn praktijk. Het is de vooravond van een heilige thuiservaring als je hem volledig durft te ervaren. Dat wéét ik, omdat ik het al honderd keer ervaren heb, maar steeds weer, net als nu, is het toch best wel heftig.

Ik realiseer mij goed dat ik hem straks twee maanden niet meer zie en dat we beiden in een groot, zwart gat zullen stappen. Zodra hij zijn beiden voeten op de trappers zet, zodra hij zijn blik van mij afwendt, rijdt hij zijn eigen zwarte gat in. En ik, over een paar dagen, vlieg door mijn eigen zwarte gat, dwars door naar Amerika.

 

Mijn overleden broer Robin heeft mij ooit geleerd dat als je als mens in een zwart gat terecht komt, je lichaam als een spaghettisliert uit elkaar getrokken wordt. En dat die twee delen, weer worden verdeeld in twee delen, en die vier delen worden dan ook weer verdeeld tot acht delen, … tot er niets meer van je lijfje overblijft. Ik vond dit toen al een akelig verhaal. “Maar, één schrale troost,” zei hij toen, “het gaat razendsnel. Je bent dood voordat je weet wat er gebeurt.”

In de ruimte heb je zwarte gaten, maar ook in het leven zelf. De dood is een heel groot zwart gat waar niet alleen degene die doodgaat, maar ook de nabestaanden in terecht komen. Als iemand waarvan je zielsveel houdt sterft, komt niemand er levend uit. Niets is meer hetzelfde. 
Grote, verre reizen maken in je eentje of samen met iemand anders, kunnen ook zwarte gaten zijn. Of, een eigen bedrijf starten, of… Ach, alles waarvan je overlevingsdeel het idee heeft dat het levensgevaarlijk is. Dat de dood al in je nek aan het hijgen is en zijn vlijmscherpe zeis op je schedel krast. Gewoon omdat je niet weet wat er komt en het overlevingsdeel zijn gevaren wil kunnen inschatten. 

 

“Nu dan?” Ik zie mijn lief maar zelden zo. Hij is bang, ik zie dat hij bang is. Ik weet zeker dat hij bang is.
“Ga maar, schatje.” Ik geef nog één kus en hij wendt zijn blik naar voren. Hij fietst weg. Zijn verstand fietst weg, zijn gevoel blijft achter.
“Fijne reis!” Roepen mijn buren vrolijk. En direct draaien ze zich om naar mij. “Ach, Anne…” Zeggen ze, een beetje lacherig. Ik glimlach als een boer met kiespijn en verbaas me over de (niet bedoelde) spot in hun stem. Ik loop naar binnen om via het raam bij de voordeur te kijken hoe mijn vriend de grote weg voor ons huis op fietst. Ik begin te huilen. Wat nu als hij nooit meer terugkomt? Wat nu als dit de laatste keer is dat ik hem zie?

Ik loop naar de slaapkamer, doe het raam dicht en sluit de gordijnen zodat de buren mij niet kunnen horen of zien. Wat nu als dit de laatste keer is dat ik hem zie? De zin blijft door mijn hoofd malen en ik val in een bodemloze put in mezelf. Ik blijf maar huilen, zonder eind, en alles in mijn buik en hart doet ongelooflijk veel zeer. Ik wil hem niet kwijt…

Een deel van mij is bewust aanwezig bij wat er gebeurt en weet dat wat ik nu voel, héél belangrijk is. Ik mag nu geen afleiding zoeken, ik mag dit helemaal voelen. Dit is ‘het echte werk’, zoals mijn moeder het noemt.

 

 

 

 

 

 

Toch pak ik mijn telefoon om foto’s te sturen van zijn afscheid naar mijn en zijn familie. Ik maak een foto van mijn benen en vertel dat ik maar blijf huilen. Niet per sé om aandacht, maar omdat ik ook de schoonheid van de situatie kan inzien. Ik blijf een kunstenaar, hè.

Alleen mijn moeder weet hierop te reageren. Ik zie dat ze nadenkt, want ze typt en stopt steeds weer. Twee minuten later komt ze op de woorden: “Oh Anne, dit is een groot moment.”

Ik leg mijn telefoon weer weg. Ik heb steun in deze pijn ontvangen. Mijn moeder staat naast mij. En nu verder.

 

Ik blijf liggen en huilen en ik realiseer me al gauw dat ik voor de rest van de dag zo zou kunnen blijven liggen met de gordijnen dicht en dat de gedachte hij gaat dood, me niet helpt om verder aan mijn dag te beginnen. 

Mijn wakkere, bewuste deel begint te spreken en vraagt: “Anne, wat is de realiteit?”

Ik: “Dat ik helemaal niet zeker weet of hij dood gaat of niet.
De realiteit is ook dat dood overal kan gebeuren. Ook als je niet op reis gaat. De dood komt wanneer het je tijd is.

Daar kies ik voor om in te geloven.
En: het voelt zo goed om te gaan, voor ons beiden. Om apart van elkaar deze reizen te maken. Een drama-deel in mij jammert, maar een sterk, wijs deel in mij zegt: Ja, love birds, ga maar.
Daar mogen we in geloven.

En datzelfde gevoel zegt dat er een grote kans is dat we beiden heelhuids thuiskomen. Maar ook dat weet ik niet zeker.

Feit is: ik weet het niet. Feit is: we houden zielsveel van elkaar en ik hoop/ik wens dat we nog samen lang en gelukkig zullen leven. Met baby’s en een hond.”

 

Ik zie dat ik een keuze heb:
of ik ga mee met de angst,
of ik kies voor de realiteit.

Drie keer raden waar ik voor koos.
(Waar zou jij voor kiezen?)

Ik kies voor de gedachte die mij iets verlicht en mij weer in beweging brengt.
Ik kies voor de realiteit. Ik kies voor: ik weet het niet.

 

Ik voel dat mijn aandacht uit gaat naar mijn eigen reis en ik pak mijn reisschema erbij om wat verdwaalde vragen die ik heb in mijn hoofd beantwoord te zien krijgen. Mijn hartzeer blijft, maar mag er zijn. Voordat ik in slaap val van alle zojuist ervaren gevoelens, typ ik een berichtje naar mijn vriend. Dat kan in deze tijd. (9 jaar geleden toen we elkaar leerden kennen en hij een half jaar naar Zuid Amerika vertrok, kon dat nog niet! Toen schreven we BRIEVEN! naar elkaar!)

Ik word wakker en ik vraag aan mezelf hoe het met me gaat.
“Beter, maar ik voel de pijn nog steeds in mijn buik. Wees lief voor me, asjeblieft.”

En zo begonnen mijn lief en ik, beiden aan onze zwarte gaten. We werden gelijk emotioneel, meedogenloos, hatsikidee, aan flarden gescheurd. Tot er niets meer van ons overbleef.

“Maar, één schrale troost,” zei mijn broer ooit, “het gaat razendsnel. Je bent dood voordat je weet wat er gebeurt.”
Oftewel, één schrale troost, het nieuwe leven komt eerder dan je denkt. Het nieuwe leven haalt je met gemak in en trekt je mee in al het moois dat het te bieden heeft.

 

Fijne zomer, mooie jij. Heel veel succes met het volledig ervaren van ieder zwart gat waar jij in terecht komt. En weet, dat zodra je bij die ‘woordenloze pijn’ komt, dat je goed zit. Dat er iets moois aan de andere kant te wachten staat. Power to the black hole!

Heel veel liefs en tot de volgende keer. In Amerika, of nog even thuis (want door alle readingen van de afgelopen tijd, krijg ik heel veel mooie boodschappen door die ik echt heel graag tot verhalen wil schrijven!)

 

Ik neem tijdelijk geen nieuwe readingen aan. Het succes en jullie enthousiaste reacties overweldigen me en ik heb tijd nodig om de laatste readingen af te ronden, mijn reis voor te bereiden en om daar, letterlijk en figuurlijk, te landen. Ik wil in Amerika voelen of ik er ruimte voor wil maken. Daar volledig aanwezig zijn, klinkt ook best fijn. Hoe graag ik dit werk ook doe, ik moet mijn eigen vakantie een beetje bewaken geloof ik voor mijn eigen liefde en vuur voor het vak.

Op deze website en in mijn brieven zal ik aan je laten weten wanneer je weer een reading voor jezelf kunt aanvragen.
Want, ik doe het heel graag. En jullie reacties van ontroering zijn goud waard. Ik hou zo van ontroering, het is de stem van het hart die dan begint te spreken

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Lees meer

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze...

Lees meer

We zeggen nooit wat we werkelijk voelen

In deze blog vertel ik een verhaal over een vriendin die in gesprek raakt met haar ex. Ik laat je zien dat we nooit zeggen wat we werkelijk voelen, maar dat je wel door de regels heen kunt leren lezen. De eerstvolgende keer als iemand iets zegt dat hij/zij eigenlijk...

Lees meer

Meer van dit? Meld je aan om deze blogs in je eigen mail te ontvangen! Dat is toch veel leuker? (Vind ik wel.)

(Repost) Pelgrimstocht, camino – de 7 levenslessen van Anne

(Repost) Pelgrimstocht, camino – de 7 levenslessen van Anne

Aleid Collaris, van Schitterendleven.nl, interviewde mij over de 7 levenslessen die ik opdeed op de camino. Hier vind je het artikel op haar website. (Haar website en haar werk zijn zeker een bezoek waard! Ze is een hele bijzondere, wijze vrouw!)

Dit is wat Aleid over mij schreef:

 

“Anne van der Sligte; je kunt haar ook wel omschrijven als een prachtig, bevlogen en gevoelig mens, kunstenaar, schrijver en een spiritueel levenscoach. Zo heb ik Anne een paar keer mogen ontmoeten. Een aantal jaar geleden heeft ze haar broer verloren aan een hersentumor. Samen met haar moeder, schrijft ze op dit moment een boek over ‘zinvol rouwen’.
Een tijdje terug stelde ik Anne een aantal vragen. Ik ben namelijk wel benieuwd wat de Camino met haar heeft gedaan. Tot vier keer toe liep ze deze pelgrimsroute, richting Santiago de Compostela. Schitterend Leven staat voor de ontdekkingsreis in jezelf en in je leven. Dat is ook waarom ik Anne aan het woord laat. Ik zou zeggen; laat je inspireren en motiveren door haar innerlijke reis!

Anne, dit was je vierde keer dat je de Camino naar Santiago de Compostela liep.
Wat heeft ertoe geleid dat je bent begonnen met het lopen naar Santiago? 

Soms kunnen ervaringen en reizen in het leven je ‘roepen’. Het volgen van een opleiding, een cursus of het maken van een langere reis. Je moet op een bepaalde tijd en plek zijn om lessen te leren en mensen te ontmoeten die je dichter bij jezelf willen brengen. Ik ervaar deze roep als een duidelijk, verliefd gevoel in mijn buik die opspeelt zodra ik aan de reis denk. Bij de camino had ik dit ook. Dit ‘geroep’, komt niet vaak voor in het leven. Maar als het er is, is het maar beter om het niet te negeren.

Al een paar jaar lang hoorde ik van, dikwijls oudere mensen dan ik, over de camino. Een stel uit het dorp waar ik opgroeide liep hem met een ezel en een vrouw waar ik naar opkeek vertelde met vuur in haar ogen dat deze pelgrimstocht enorm aan te raden was. “Het is een magische weg, echt. Gewoon doen.” 
Na mijn afstuderen aan de kunstacademie wist ik dat nu het moment was. Geen werk, onverwachts extra geld op mijn rekening en ik ontving genoeg steun van buitenaf om zo’n grote reis in mijn eentje te durven ondernemen.

Welke 7 LEVENSLESSEN heb je meegenomen vanuit je (innerlijke) reis?

 

1. Wil ik een zinvol leven leiden, dan moet ik de roep van binnen serieus nemen. Het was de caminoroep van binnen die ik durfde te volgen en die me zielsgelukkig liet voelen.

2. Tijdens mijn eerste camino voelde ik me, zoals je hierboven leest, zielsgelukkig. Ongeveer twee maanden stonden in het teken van begrijpen wat voor type mens ik ben en wat ik te geven heb aan anderen. Een enorm groot geschenk dus. De mensen die ik tegenkwam op de camino waren voor mij allemaal gezonden door iets groters. Ik heb bizarre ontmoetingen meegemaakt die ik in het leven thuis niet meemaak. De camino is inderdaad magisch. De levenslessen die je mag krijgen, worden in de tijd waarin je loopt aan je openbaart.

3. Ik leerde hoe eenvoudig en rijk het leven kan zijn. Ik geloof dat iedereen die ooit een camino liep, het volgende kan beamen. Het enige dat een mens nodig heeft om gelukkig te zijn is: 
een groep mensen die jou zien voor wie je bent, iedere dag gesprekken voeren die diep mogen gaan, veel kunnen lachen met elkaar, lekker eten, samen eten, veel bewegen en altijd dieren en natuur om je heen met de zon op je hoofd. En ook een ritme. Op tijd opstaan, goed eten, geregeld pauzeren, iedere dag een douche nemen, je sokken en je ondergoed wassen, veel rusten en heel weinig schermpjes (laptop, telefoon etc.)

4. Een andere, wat persoonlijkere levensles: Ik leerde wat het voor mij betekent om verliefd te worden op anderen en wat er gebeurt als ik vreemd ga. Ik heb al jaren een vriend waar ik gek op ben, maar toch word ik verliefd op anderen. Ik kwam erachter hoe ik in in verliefdheden val op de mannen waarvan ik veel te leren heb, zij zijn mijn ‘muzes’. Mijn grote inspiratiebronnen.
Maar, ook iets minder lief: ik kwam er achter hoe ik wegloop van mijn allergrootste innerlijke pijn als ik vreemd ga. Het moment voordat ik die ene knappe Spanjaard kuste, voelde ik een grote pijn in mij die ik kende van vele andere keren in mijn leven. Een pijn die bij mij als mens hoort. Ik wilde het niet voelen en verstopte me achter een wilde zoenpartij.
Later leverde deze ervaring(en) mij genoeg stof op om een nieuw zelfontwikkelingsspel te maken (Ik maak en ontwikkel o.a. inzicht methodes). In deze methode kom je erachter waarom je precies verliefd wordt op iemand. Het was een prachtige, maar hele moeilijke levensles.

5Durf los te laten. Durf alleen te zijn. Als iets of iemand niet meer goed aanvoelt, durf dan een nieuwe weg in te slaan. Ook als je weet dat je daarna er alleen voor staat. Zodra je al voelt dat je iets mag loslaten, betekent dit dat het nieuwe zich alweer heeft aangekondigd. Op de camino liep ik met de mensen die ik onderweg ontmoette. Ze voelden geweldig goed aan tot het moment dat ze niet meer goed aanvoelden. Hoe spannend ik het ook vond, ik vertelde dan altijd weer dat ik tijd alleen nodig had.

6. Een andere les was: blijf lopen en er komt altijd weer iets moois op je pad. Zo ook in het normale leven. Blijf creëren, blijf maken, blijf dingen neerzetten, blijf dingen ondernemen, want voordat je het weet, overvalt de magie van het leven je. De magie komt bijna nooit zomaar, je moet er wel iets voor doen. Je moet naar de situaties in je leven toelopen om wonderen en bijzondere mensen die je hart openbreken, uit te nodigen.

 

7. Iedere camino staat in het teken van een ander thema. De eerste ging over: wie ben ik en wat heb ik te geven aan de wereld om mij heen? De tweede ging over vrouw-zijn: wat betekent het om vrouw te zijn? De derde ging over rouwen (mijn broer was toen pas een maandje dood) en durven kiezen voor mijn grote liefde: schrijven. En de vierde ging over eenzaamheid. Wat betekent eenzaamheid voor mij? Mijn god, wat voelde ik me eenzaam op mijn laatste camino door Portugal. Super shit. Maar heel interessant. 😉
Alles wat je nú in je leven nodig hebt om te leren, wordt op de camino uitvergroot aan je getoond. Op een shitte manier en op een geweldige, liefdevolle, wow! manier. Dit waren mijn lessen, maar iedereen ontvangt andere ervaringen en inzichten.

Heb je de camino een plekje kunnen geven in je dagelijkse leven?
Toen ik terugkwam van mijn eerste camino, heb ik me bijna anderhalf jaar neerslachtig gevoeld. Mijn leven in Spanje in die twee maanden was geweldig, maar eenmaal thuis ervoer ik precies het tegenovergestelde van mijn geluksgevoel. Ik ging op onderzoek uit om mezelf te begrijpen en kwam tot prachtige inzichten. (Vind ik zelf!) Ik kwam erachter dat mijn neerslachtigheid onderdeel was van een natuurlijk proces. De pieken in ons leven worden altijd opgevolgd door een daling. In de daling integreren we wat we in de pieken aan inspiratie hebben opgedaan. De daling en de pijn zijn net zo belangrijk als de vreugde en het geluk in de pieken.

De camino was als een leraar voor me die toonde hoe gelukkig ik kon zijn, maar later mocht ik er zelf achter komen hoe ik dit in mijn dagelijks leven kon toepassen. Daarvoor moest ik door mijn eigen pijn heen gaan, hem helemaal voelen, tot ik weer langzaam bij mezelf uitkwam.

Mijn verstand meent dat ik op de camino moet zijn om me gelukkig te voelen. Maar mijn hart weet wel beter. Alles dat ik op de camino ervaren heb, zat allang in mij. Alle gevoelens, alle sensaties, de camino raakte ze alleen aan om naar buiten te komen. Er waren dus bepaalde condities op de camino die voor mij als mens goed werken, maar die ik ook in mijn leven thuis meer kan brengen. Zodat ik hier ook die geluksgevoelens meer kan ervaren. Ik ben dit nu al een paar jaar voor mezelf aan het onderzoeken. Met als resultaat dat ik samen met mijn vriend in de natuur ben gaan wonen, ik schrijf nu dagelijks (aan twee boeken, omg), ik heb sinds de eerste camino mijn eigen bedrijf waarin ik mijn opgedane inzichten deel met anderen en ik heb meer internationale vriendschappen (Het internationale karakter van de camino deed me bijzonder goed).

Ik mis de camino nog steeds. Maar zolang ik nog blijf verlangen naar alles wat ik daar ervaren heb, zo lang zal de camino een leraar voor mij zijn. Als het verlangen er nog is, is er nog genoeg te leren. Niet altijd moet iemand of iets in de buurt zijn om er veel van te kunnen leren. Soms leren we het meest van de afwezigheid.

In mijn coachingspraktijk werk ik nu ook met mensen die een camino hebben gelopen of een lange reis hebben gemaakt om hun ervaring te verwerken. Om hun ervaring te transformeren naar een mooi leven thuis. Je kunt dit namelijk niet goed alleen doen. Het kan wel, maar het is lastiger.

Wat is het grootste cadeau voor jou geweest? 
Al het bovenstaande, maar misschien ook wel het ontdekken van wie ik werkelijk ben, in essentie. Dit was een hele bijzondere ervaring die ik had aan het eind van mijn eerste camino. Ik heb God op mijn blote knietjes op het strand, terwijl het stormde (drama, baby) bedankt voor de mens die ik mag zijn in dit leven. Ook alle mensen die ik ontmoette, draag ik mee in mijn hart. Met sommigen heb ik nog contact, met anderen niet meer. 

Hoe was het voor jou om je weg alleen te maken en ondertussen gelijkgestemden te ontmoeten?Alleen reizen is super spannend, maar wel alle moeite en pijn waard. De eerste dagen zijn altijd kut, daar ben ik nu wel achter gekomen. Ik loop dan gestrest en chaotisch rond en ik vind het moeilijk om bij mezelf te komen. Maar, daarna wordt het fijn. Ik heb al meerdere reizen (naast de camino’s) alleen gemaakt en ik ben er wel achter gekomen dat ik mensen om me heen nodig heb die een beetje geïnteresseerd zijn in dezelfde dingen. Anders is het alleen reizen voor mij echt niet leuk. Het is dus een kunst om steeds weer die mensen op reis op te zoeken die echt voeden, in plaats van mensen die alleen de leegte en de eenzaamheid opvullen. Zijn ze er niet, dan maar de eenzaamheid (les uit de vierde camino).

Waar word je nu naartoe geroepen?
Mijn nieuwste roep is vreemd, heel vreemd. Er zijn bomen in het zuiden van de Verenigde Staten die ik heel graag wil zien. ‘Swamp trees’, heten ze, en grote eiken met ‘spanish moss’ eraan. Naast dat ik vrienden wil opzoeken die ik ken van de camino, staan deze bomen voor mij centraal. Mijn gevoel is weeral heel zuiver, hoe bang ik ook ben. Mijn gevoel zegt: ja, dit moet ik doen. Dit is het enige dat telt. Ik moet dit gedaan hebben voordat ik doodga. Dit geef ik aan mezelf. Omdat ik van mezelf hou.”

Aleid Collaris is 29 jaar, avonturier, schrijfster, coach en vooral levenskunstenaar. Tijdens haar pubertijd werd bij haar een hersentumor ontdekt en sindsdien is ze een groot onderzoek gestart naar de betekenis van haar leven en het leven in het algemeen.

Ik heb haar leren kennen als een krachtige, goedlachse, ongelooflijk zachtmoedige en wijze jonge vrouw. 
We zijn collega’s, dat betekent dat Aleid ook haar opgedane inzichten met anderen deelt!

facebookpagina:  https://www.facebook.com/schitterendlevenleiden/

website: http://www.schitterendleven.nl/

De roep van binnen volgen (video)

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze harten zeiden iets anders. Vreemd. Dat datzelfde hart dat zo geniet van hem, stiekem alleen op reis wil.

 

Maandenlang durfde ik me niet aan deze realiteit over te geven. Ik dacht: als we dit niet samen willen en we maken zoveel zonder elkaar mee, dan groeien we uit elkaar. Voor mij is mijn Amerika reis zo belangrijk (en dat weet hij! Al jaren!) Dus maakte ik ruzie. En bedacht ik een uitstekend verhaal om mijn angst te rechtvaardigen. Het had iets te maken met dat hij wegging bij zijn werk en dat ik, na jaren vol stress die hij naar huis meenam, hem wilde meemaken zónder zijn werk. Maar dat hij dan weg zou zijn. En als we dan weer thuis zouden zijn, kregen we het probleem van een paar weken waarin we weer ‘aan elkaar moeten wennen’. Nou, lekker dan. En, ik ben er klaar voor om dingen SAMEN te doen. Samenwonen, samen een toekomst opbouwen, samen de weg vrijmaken voor bambino’s.

Mijn vriend kreeg de schuld. Hij wist dat dit het jaar van Amerika zou worden. We hadden het al jaren samen erover gehad.

Zoals je al in een ander verhaal las, is ons ego reteslim. Nobelprijswinnaar slim. Ze praat zo overtuigend dat niet alleen de ander het gelooft, maar jijzelf ook. En dat is best gevaarlijk.    

 

Dus maakten we veel ruzie. Heel veel ruzie. En iedereen (vrienden, familie) begreep mij zo goed. Oh, wat praatte iedereen heerlijk met mij mee. Behalve mijn mama. Die wist er natuurlijk door heen te prikken.

 

   

Zij weet dondersgoed dat wanneer er een verhaal uit onvrede en verzet gesproken wordt, er meer aan de hand is.

De enige weg om verder te komen, is om de realiteit te erkennen zoals hij is.

De realiteit: Goed, we willen beiden iets anders. We weten niet wat er gaat komen in de toekomst. Ik weet alleen dat ik heel bang ben. En ik weet, dat als ik heel eerlijk ben naar mezelf, ik vanaf het begin al voelde: deze reis moet ik alleen maken. Meer weet ik niet.

De realiteit erkennen bevat altijd een grote overgave aan het niet weten. 
Ik wist niet wat er zou komen. Ik wist alleen dat we een hele spannende stap zouden gaan maken.

Nu vinden we het al maanden prima zo. De angst is in mij en in ons gekalmeerd. Maar nog steeds jammer ik af en toe dat ik 2,5 maand (zolang blijft hij weg, ik wat korter) toch wel erg lang vind. “2,5 maand, dat is een heel seizoen! Ik moet je missen tijdens het beste seizoen in de zomer als we beiden vrij zijn van allerlei zorgen! Waar zijn we mee bezig!”

De kunst is om deze stem in mij waar te nemen en me te verwonderen over de kracht die ze op me heeft. Wow, wat is er een sterk deel in mij aanwezig dat het zo eng vindt om alleen haar leven te leiden. Wow, wat is er een sterk deel in mij aanwezig dat zoveel geniet van het samenzijn met haar vriend, dat ze zich niet kan voorstellen dat het zonder hem ook nog leuk kan zijn.

Wow, de angst voor het alleen zijn. Ik voel het verdriet. Mijn verdriet.

 

      

En tegelijkertijd is het ook een kunst om het plezier te erkennen en heerlijk toe te laten. Het is echt niet alleen kommer en kwel! Dat als ik aan mijn reis naar Amerika denk, mijn hart sneller begint te kloppen, ik verliefde kriebels in mijn buik en tranen van ontroering in mijn ogen krijg als ik denk aan de bomen die ik daar zal zien.

       

Dat ik geniet van de berichtjes die ik ontvang van de mensen die ik daar op ga zoeken. Mensen die er enorm naar uitkijken dat ik speciaal voor hen naar de andere kant van de wereld kom vliegen. Ze hebben al van alles voor mij gepland. Wat een schatjes!  

 

De stem van het hart is een bijzonder fenomeen.
Ze voelt aan als een duidelijk weten:

dit moet ik doen. Wat er ook gebeurt, dit moet ik doen. Voordat ik sterf, wil ik dit gedaan hebben.

Hierin merk ik ook op dat als het er niet is, het er ook gewoon soms even niet is. Het komt wanneer het komt.

Lichamelijk merk ik
dat ik er verliefde gevoelens van krijg. Er is een enorme aantrekkingskracht tussen mij en de dingen die mijn hart wil. 

Ik ben benieuwd, heb jij ook zo’n roep van binnen?

Het was al een hele reis om deze beslissing te maken (ook financieel gezien! Wat een smak geld!) maar mijn vriend en ik zijn nu tot hier gekomen. Deze maand vertrekken we. En ontdekken we weer hoe het is zonder elkaar en ontdekken we, na 2,5 maand, hoe het zal zijn om elkaar weer te zien.

Maar, stapje voor stapje… De realiteit ontvouwt zich. We hebben alleen controle over het nu. De toekomst zal zijn wat we er nu van maken. Hoe we in het nu, de tegenwoordige tijd, met ons innerlijk durven (mee) te bewegen. Of niet.

VRAAG

Ik heb een vraag aan jou (en ik maakte er een video voor, kijk daar echt even naar! Scroll naar boven.) Mijn reis naar Amerika gaat flink wat duiten kosten. Daarom ben ik opzoek naar sponsors!

Mijn wens is om mijn laatste Praktiseer je eigen wijsheid spellen te verkopen. Er zijn nu nog maar 6 te koop! (Nadat 6 anderen gisteren een spel voor zichzelf kochten:

“Hallo Anne, ik zag zojuist jouw filmpje en voelt als een leuk (en goed getimed ;)) cadeautje voor mezelf. Ik wens je een hele mooie reis! PS erg benieuwd naar je relatiespel, vind je blogs hierover super <3”

Om het leven en jouw aankoop te vieren, stop ik er ook een klein cadeautje bij. (Stiekem zelfs 2, maar daar kom je achter als je iets in de webwinkel hebt aangeschaft.) Denk je er al langer aan om het praktiseer je eigen wijsheid spel te kopen? Kijk dan het filmpje bovenaan deze blog, daarin vertel ik er iets meer over.  

ER IS MEER!
De komende week zal ik ook een tegekke ‘ontdek je gave’ oefening online zetten die je voor een kleine prijs kunt kopen. Speciaal voor het voeden van je zomerziel. Om jezelf op het pad van je gave te zetten: een meer bezield leven leiden. Ook zo steun je mijn grote droom!

Daarbij zijn er nog meer mooie geschenken voor jezelf in de webwinkel te vinden.
Heb je al gelezen dat ik ook geschreven én ingesproken readingen geef?
Of heb je de verlaagde prijs van de 1 op 1 coachingsessies al gezien? 

Ga naar de webwinkel om de producten te bekijken, allemaal à la Anne/Zieltje: dus eerlijk, met humor en vol praktische spiritualiteit. Ik doe niet aan inspirerende orakelkaarten, ik maak (en geef alleen sessies) producten die je echt verder helpen.

Klik hier voor de webwinkel.  

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Relatie drama – 3 tips om ermee te stoppen (interesting long read)

Relatie drama – 3 tips om ermee te stoppen (interesting long read)

In deze blog lees je alles over relatiedrama. Relatiedrama is het meest dodelijk gif dat we onze mooie, waardevolle relatie kunnen toedienen. In de meeste gevallen sterft een relatie een vroege dood omdat we niet doorhebben dat we het aan het doen zijn en omdat we dikwijls niet weten hoe het ook anders kan. Heck, zelfs vele huwelijken lopen op de klippen omdat we relatiedrama te serieus nemen. Maar wat is het precies? En hoe je kom je er van af? Lees meer in deze blog.

Je voelt het al aankomen. Je liefje doet iets totaal ‘verkeerd’ en je wordt niet boos, maar lijp:

Godverdomme, waarom doet hij nooit iets in huis? (Ik ga voor het gemak verder op ‘hij’.)
Weer niet die wc-rol opgehangen. Is hij simpel, ofzo?
Zijn dit de eerste tekenen dat hij eigenlijk geen goeie man voor me is?
Hij werkt het eten naar binnen zonder mijn zorg en aandacht te proeven.
Hij houdt niet meer van me.
Hij ziet me niet meer staan.
Hij is net als al die andere foute mannen. Ik hou mezelf voor de gek.

 

Gedachten die voortkomen uit lijpe gevoelens (frustratie, ergenis, woede) gaan snel. Razendsnel. In slechts een paar seconden ben je al een plan aan het maken over hoe je een leven zonder hem inricht. Waar ga ik wonen? Hoe ga ik het betalen? 

 

En terwijl jij een escape plan aan het maken bent, zit hij rustig op de bank en scrollt op zijn telefoon. Je hoort hem lachen om een of ander dierenfilmpje. Tien minuten geleden was er nog niets aan de hand met jou. Je voelde je eigenlijk best prima. (Nou, misschien ook niet helemaal.) 
Maar nu. Ooh, nu is de hel losgebroken. De duivel in jou heeft vrij spel.

 


Ja, ik vind deze gif ook best eng. Maar het was dit of the exorsist.
Dan vind ik kleine, bezeten meisjes toch net iets enger.

 

Je gaat de strijd aan: “Wanneer doe je de afwas? En wanneer was je van plan om die wc-rol eraan te hangen? …” Je bent boos. Heel boos. En hij voelt alweer hoe laat het is.
 “Moet je ongesteld worden?” 
“Nee, hou toch op met je ‘ongesteld worden’ altijd. Je bent echt een lul. Ik meen het! Waarom doe je niks in huis!? Ik vraag me af of je überhaupt nog wel wil samenwonen. Of je nog wel samen met me wil zijn!”

 

Voordat je het weet praat je tot ver na bedtijd over wat er allemaal mis is aan hem en aan de relatie. Jullie ogen beginnen te hangen, maar jij bent nog niet van plan om dit ‘belangrijke gesprek’ te beëindigen en te gaan slapen. De oplossing is nog niet gevonden. Nog niet alles is genoemd. Hij gaapt. Jij roept:”Wat gaap je nou? Vind je ons niet belangrijk?!”

 

Je bent meedogenloos. En stiekem weet je ook wel dat je te hard voor hem bent, maar dit moeten jullie NU bespreken. Dit kan niet wachten op morgen. Dit moeten jullie vannacht nog oplossen.

 

Je voelt dat het tijd is om het meest dodelijke wapen uit je tas te halen: je noemt dat ene incident dat je hem nog steeds niet hebt vergeven. En hem ook nooit zal vergeven.

 

 

Maar langzaam wordt het rustiger. De ruimte tussen je gedachten wordt groter. Je kijkt hem aan en je denkt: wat een schatje is het toch. Waar ben ik eigenlijk mee bezig? 

Er is weer liefde. Jullie hebben seks. (Geweldige seks! Je denkt: er moet wel heel veel liefde tussen ons zijn om zo’n fijne seks te hebben.) Jullie vallen in slaap. De wekker gaat te vroeg.  

Eén week gaat het goed, tot er weer iets voorvalt en het hele gesprek wordt voortgezet. Het wordt weer laat, het is weer emotioneel, er wordt gerampetampt en de volgende dag zijn jullie weer brak. 

 

Is dit gezond? Nee. Dit heet relatie drama.


Je relatie zal waarschijnlijk niet lang duren. Eén jaar, twee jaar? Voor de uithouders soms nog veel langer. Maar dit is niet gezond voor je partner en jou. Niet gezond voor je lijf en niet voor je geest.

 

Relatiedrama zit vol met symptoomproblemen
De problemen die je wilt bespreken in het urenlange praten lijken oprecht en gemeend, maar zijn symptoomproblemen: ze verhullen een kernprobleem. Er is eigenlijk iets anders aan de hand. 

 

Ook al blijf je tot diep in de nacht met elkaar praten, praten, praten een echte oplossing komt niet. En nee, die fijne seks aan het eind en de liefde die daarna gevoeld wordt, is ook niet helemaal echt.  Ik ben hier zo streng in, omdat ik zoveel relatiedrama de laatste tijd hoor, dat ik het idee heb dat iedereen denkt dat het normaal is. Ik heb er zelf ook in de eerste jaren van mijn relatie aan gedaan. Ik dacht ook dat het normaal was. Maar mijn vriend en ik zijn uit onze relatiedrama gestapt. Het putte ons uit. We besloten dat we dit niet meer wilden.  

Symptoomproblemen zijn problemen die aan de oppervlakte door onszelf gecreëerd worden omdat we niet stil durven te zitten met de werkelijke pijn.
We durven niet ons gezicht naar het werkelijke probleem te keren.

 

Zo herken je symptoomproblemen: 

  • Symptoomproblemen laten je chaotisch, gestrest en vreselijk in de war voelen. Wanhopig zelfs. 
  • Ook heb je de behoefte om ‘het probleem’ (wat je ook maar als probleem het verklaart) DIRECT op te lossen. Er is geen tijd te verliezen.   

 

Zo ontstaan symptoomproblemen in relatiedrama: 

  1. Je voelt iets naars. Daarmee begint het. Jij voelt iets naars. In jou. Hoe de innerlijke pijn ontstaan is, weet je zelf eigenlijk ook niet zo goed. 
  2. Daarna (en dit gebeurt héél snel) zie je iets buiten je gebeuren dat je niet zint en je projecteert alles wat je voelt daarop. Als je mannetje in de buurt is, heeft hij het te verduren. Je maakt een verhaal van de reden van jouw pijn. Jij voelt je zo, omdat hij zo’n malloot is. Omdat hij alwéér ‘dat ene stomme ding’ doet. Dat eerst die pijn plaatsvond en daarna hij iets deed wat zogenaamd verkeerd is, heb je eigenlijk niet zo door. Let op: dit proces gaat gewoon heel snel. En het is heel menselijk.
  3. Er ontstaat een sneeuwbaleffect: er wordt van alles bijgehaald om de projectie te rechtvaardigen. Je voelt je zo chaotisch, zo in de war, dat je van alles erbij haalt dat misschien de oorzaak zou kunnen zijn van deze innerlijke vuurbal. En verrek, alles dat je erbij haalt, klinkt ook heel waar. Dit is het werk van het glorieuze, ingenieuze ego dat zo Nobelprijswinnaarslim is dat je alles gelooft wat het zegt. 
  4. Met een kleine, valse nobelprijswinnaar in je, klink je zo overtuigend dat je partner alles begint te geloven wat je zegt. En soms heb je het echt wel bij het rechte eind en benoem je grote pijnpunten die aandacht behoeven. Maar niet zo, schatje. Niet als jij zo boos bent dat je tandvlees ervan gaat bloeden. Met zoveel verwijten, verwardheid, stress in je body kan geen enkele constructieve verandering plaatsvinden.   

 

Nu komt het: wat zou eigenlijk de juiste zet zijn als je in de drama belandt?


3 tips om met relatiedrama te stoppen:

 

1) Loop weg. Spreek met je partner af dat als jij niet wegloopt, hij/zij maar moet weglopen. Weglopen is KILLING voor het ego en het ego zal er dan ook alles aan doen om jou te laten geloven dat je moet blijven praten, dat je actie moet ondernemen, maar laat je verstand het werk doen. Stuur je lichaam naar de wc. Naar de badkamer. Sluit jezelf op. Pak nog snel een kussen mee en schreeuw keihard met je mond tegen het stof gedrukt. (Of gewoon hardop, maar die vrijheid voelen we vaak niet.) Of loop naar buiten, stap de natuur in. Direct als jij of de ander, of jij, wegloopt, voel je hoeveel pijn dit doet. We hebben aangeleerd gekregen dat pijn slecht is, maar in dit geval is het goed. Voel wat er te voelen valt. Deze heftigheid in je lijf wil ervaren worden. Geef er uiting aan. Als het woede is: ga rennen en schreeuw de longen uit je lijf. Als het verdriet is: laat je tranen vrij. (Luister, als het niet zo goed gaat, desnoods muziek waarbij je altijd moet uiten. Voor mij is dat Marco Borsato.) Vraag jezelf niet af waar dit in hemelsnaam vandaan komt, probeer niets te verklaren, maar laat het gewoon door je heen komen. Je mind zal proberen om het te verklaren, maar probeer niet vast te houden aan een verhaal. De oorzaak van de pijn die je voelt zal ongeveer vanaf een half uur na je uitbarsting tot je komen. Die bedenk je niet, maar die zal als een inzicht naar jou toe komen. Vaak, dus bijna altijd!, heeft de werkelijke oorzaak van de pijn NIETS met de ander te maken. Werkelijk NIETS. Goed nieuws dus. (Zo ben ik erachter gekomen dat mijn vriend echt mijn prins op het witte paard is.) Het heeft te maken met een innerlijke pijn in JOU. Wel nog belangrijk: als je wegloopt, zeg dat dan even. En vertel waarom. Wees duidelijk en liefdevol in je expressie en woorden. Geef een kus, pak een hand vast. Zoiets.

2) Of, in plaats van weglopen, kan je ook direct uiten wat er in je speelt. Maar dit is niet zo’n makkelijke. Vraag aan jezelf, of als de ander lijp aan het doen is: “Baby, what’s wrong? Wat is er écht aan de hand?”  Als er op dat moment een antwoord, vanuit je allerdiepste, verste, binnenste naar boven rijst, dan heb je ‘de goeie’ te pakken. Als er weer een antwoord vanuit de emoties van stress, wanhoop, in de war zijn “ik weet het nie-hiet!” naar boven komt, laat de ander de vraag dan nog eens (met rust) stellen. In veel gevallen zal je als eerst “ik weet het niet” zeggen, terwijl je het stiekem wél weet. Ga nog even door. Sluit je ogen. Adem. Hoor hoe de ander de vraag stelt en wie weet komt er iets omhoog. Als de wanhoop aanhoudt, volg dan stap 1. 

3) Reageer niet meer op de drama van de ander. Zit stil en luister. Ben in liefde aanwezig. Fascineer je (beiden) over de kracht van het demoontje in ons. Van de drama die gecreëerd wordt. Geniet van dit optreden.

 

 

 

Hoe voelt de ‘echte pijn’?
Als je de echte pijn te pakken hebt, ervaar je helderheid, een heftige pijnscheut, een pijn die door God lijkt gegeven, maar tegelijkertijd, en vlak daarna, ook een enorme rust. Een: ja, dit is het.
Ik wil dan alleen maar een potje huilen en helemaal niet meer praten. 

 

Mijn lief en ik kennen de symptomen van symptoomproblemen (symptoom, symptoom) nu zo goed, dat we binnen een paar minuten weten dat dit geen ruzie is die we hoeven te maken. We stappen niet meer in de valstrik van eindeloos praten, want we weten dat we zoveel gelukkiger zijn zonder de drama. En als het toch komt, dan weten we dat er iets is dat onze aandacht vraagt die wij aan onszelf moeten geven. De ander kan luisteren, maar we eisen niet meer van de ander dat hij of ik het voor ons oplost.

 

Een relatie zonder drama is rustiger, meer in balans, er is meer vertrouwen, de liefde stroomt veel en lang en de zelfliefde is ook gegroeid. We kunnen er meer voor elkaar zijn. Een relatie zonder drama is ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’.   

 

Wanneer gaat mijn drama mode vaak ‘on’?
Misschien herken jij je erin:

 

  • Ik beland in de drama als ik stress met mijn werk heb. Als ik me zorgen maak over geld of als ik iets niet afkrijg wat ik graag af had willen hebben. 
  • Als ik iets op facebook heb gezien dat me heel slecht en onzeker laat voelen over mezelf.
  • Als ik in een druk restaurant zit (teveel prikkels, geluid, mensen).
  • Als ik in mijn pms zit of menstrueer. (Als hij vraagt of ik in mijn pms zit, is het meestal waar. 😉 Haha!)
  • Als ik oververmoeid en overprikkeld ben.
  • Als hij iets doet dat een innerlijk verlangen bij mij weerspiegelt. Hij geeft me geen aandacht, is vaak: waarin kan ik mezelf nu aandacht geven? 

 

Idee: ga zelf op onderzoek uit om te zien hoe jij reageert op jouw innerlijke pijn.
Wanneer wordt jij getriggerd? Wanneer wordt jij ineens heel aanhankelijk? En wat wil je eigenlijk dat jouw lief voor jou oplost? 

 

De rol van de man in de relatie
Mijn drama zal altijd zijn blijven komen. Ik ga er niet vanuit dat ik zo verlicht raak dat het voor altijd zal verdwijnen. Maar het is de kunst om mijn pijn de aandacht te geven waar het werkelijk naar verlangt. Mijn vriend speelt een belangrijke rol in dit proces. Als ik begin met de drama, prikt hij er heel snel doorheen. Mannen kunnen dat heel goed. Mannen weten wat bullshit is. En wat niet.
Als jij een man bent en je leest dit: zorg dan voor de gezonde kracht in de relatie. Vertrouw op jouw bull shit radar. Volg de bovenstaande 3 tips. Probeer te vragen wat er echt aan de hand is, loop weg of wees aanwezig. Wat goed voelt voor in het moment. 
En nee, dan ben je geen lul, (ook al zal zij vanuit het duiveltje in haar dit nu wel roepen) dan ben je haar prins op het witte paard. Geloof me, ze zal je later dankbaar zijn. 

 

Een allerlaatste vraag die jij misschien hebt:
wat nu als mijn partner helemaal niet handig is met zijn gevoel?
Wa nu als hij niet van zelfontwikkeling houdt?
En zelf soms de drama begint?


Er is, om te beginnen, maar één iemand in de relatie nodig die de bovenstaande stappen durft uit te voeren. Geloof me, jouw partner zal volgen. Er zijn veel (met name mannen) partners die niet geïnteresseerd zijn in zelfontwikkeling. Mijn vriend eerst ook niet. Hij kwam echt niet achter mij aan hoor en hij was echt niet degene die vroeg: “oh schatje, wat is er nou aan de hand? Wat is er écht aan de hand? Laten we even van de bovenste naar de onderste chakra ademen.” Maar omdat ík dit ben gaan invoeren en dit realiseerde, is het langzaam beter geworden. Tot nu. Tot het moment dat hij wel degene is die zegt: “oke, wat scheelt er écht? Kom op, Anne. You know better than this!” 

 

Aan jou dus de keus:
Wil je slapeloze nachten? En dat de relatie waarschijnlijk geen lang leven zal hebben? Prima. Maar je kunt ook zien wat deze relatie echt inhoudt en iedere pijnlijke trigger zien als kans om dichter tot jezelf te komen. En om zo jullie liefde gezond te voeden.  

 

 

 Ervaar jij nu pijn in je relatie? En kom je niet goed bij de werkelijke reden van je pijn? Dat snap ik, het kan heel lastig zijn. Daarom heb ik een methode ontwikkelt waarin je leert luisteren naar de waarheid achter je pijn. Je kunt een 1 op 1 sessie bij me aanvragen. Voor een sessie op Skype of in mijn praktijk in Leuth. Deze kan je dus zonder je partner doen!  

 

Na de sessie kan de liefde weer voor jezelf en je lief weer stromen.
Eén ding wil ik al tegen je zeggen: wat erachter zit, is heel liefdevol, krachtig en helder. Dus wees maar niet bang ;). Ook al denk je nu misschien: maar dan moet ik daarna de relatie verbreken! Don’t worry. 99% van de keren is dit NIET ZO.
  

Geef jezelf deze extra aandacht. Iets in jou wil gehoord worden. Klik op de button voor meer informatie over een sessie. 

“Na onze sessie ben ik gelijk aan de slag gegaan en kwam ik direct in een grote storm terecht waar ik niet gelijk iets aan kon doen. Midden in de nacht werd ik wakker met een helder antwoord. Precies zoals je zei dat er nog meer inzichten zullen komen! Daarnaast voel ik me heel daadkrachtig, gerust, helder, licht en verbonden en kan ik het nu loslaten en me op mezelf richten.”  

Linda

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Lees meer

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze...

Lees meer

We zeggen nooit wat we werkelijk voelen

In deze blog vertel ik een verhaal over een vriendin die in gesprek raakt met haar ex. Ik laat je zien dat we nooit zeggen wat we werkelijk voelen, maar dat je wel door de regels heen kunt leren lezen. De eerstvolgende keer als iemand iets zegt dat hij/zij eigenlijk...

Lees meer

Meer van dit? Meld je aan voor brieven in je inbox!

Een goed, diep gesprek is net als seks

Een goed, diep gesprek is net als seks

Wanneer ben jij voor het laatst enorm gekwetst door iemand die je nog niet zo goed kent?

En kwam dat omdat je, voor die stomme opmerking van de ander, al iets te veel over je innerlijk leven prijs gaf?
In deze tekst lees je waarom een goed, diep gesprek lijkt op het hebben van goede seks. Ik vertel je waarom het belangrijk is om je gesprekspartners net zo zorgvuldig uit te kiezen als je bedpartners.

Als eerst vertel ik iets over een erg besmettelijke soa in spiri-land (die je in eerste instantie misschien liever wilt ontkennen <- ik zou dat voor vorige week nog gedaan hebben):

 

De soa heeft het volgende symptoom:
In het land van zelfontwikkeling, geven de zelfontwikkelaars zich vaak te snel bloot aan mensen die ze niet kennen. We doen niet meer aan koetjes en kalfjes praat als we een vage kennis (uit die ene workshop) tegenkomen. We springen gelijk in het diepe, zonder bescherming en delen dat we last hebben van een burn-out, depressief zijn, door een moeilijke tijd gaan, iemand dood is, dat er relatieproblemen zijn of wat dan ook. 
De bijwerkingen kunnen zijn: in plaats van een hoogtepunt in het gesprek, ervaren we een dieptepunt in onszelf. Het gesprek begint leuk, maar dan wordt er, vroeg of laat, toch iemand gekwetst. Omdat de gesprekspartner, bij zoveel openheid, ook meent dat je van alles kunt zeggen over wat we zojuist hebben geuit. (Zeker erg gemotiveerde coaches hebben deze neiging.) En omdat dat wat we delen, zoveel meer aandacht en veiligheid verdient dan zomaar op straat, tussen de boodschappen door, met iemand die je amper kent. 
De ernstige gevolgen zijn: Je kunt een enorme deuk in je zelfvertrouwen en zelfliefde krijgen. Je kunt je misbruikt voelen. 

 

Ook ik heb deze soa opgelopen.
Vorige week nog deed ik het weer. Ik zat naast iemand die ik nog helemaal niet zo goed ken en ik sprak eerlijk over wat me bezighield, tot mijn gesprekspartner ineens te dichtbij kwam. Ze penetreerde me met een opmerking waar ik nog helemaal niet klaar voor was. Het deed zo gruwelijk pijn dat ik me voor de rest van de dag nog ellendig heb gevoeld. Ik voelde dat wat de ander over mij zei absoluut niet waar was, maar waarom deed het dan zoveel pijn? Was het misschien toch waar? Nee. Ze sprak geen waarheid over mij. Ze had assumpties over mij gedaan die niet klopten. Maar wat deed dan wel pijn?

Ik had pijn omdat ik mijn gesprekspartner al had uitgenodigd om in mijn innerlijk bedje te komen liggen door zelf heel open te zijn. Ik spreidde mijn benen al, deed mijn rokje omhoog, dus zij dook er gelijk in. Het was mijn eigen ‘schuld’.

De plek in mezelf die ik toonde, was te kwetsbaar om zo snel met iemand die ik niet zo goed ken te delen.

 

 

De oorzaak van deze soa die als een malle door spiri-land woedt, is het misinterpreteren van een belangrijke wijsheid. Het is de grote wijsheid die we allemaal als zelfontwikkelingbeoefenaars opdoen tijdens trainingen en in de boekjes die we lezen: door kwetsbaar te zijn, kan je ware zelf meer tot leven komen. En een leven leiden met je ware zelf is een groot feestje met meer flow in je leven, bezielde contacten en geluk!

Dit is helemaal waar, maar we mogen iets voorzichtiger met onszelf omgaan.

We hoeven niet poedelnaakt naar buiten te gaan en leven zonder filter (#nofilter), we mogen voorzichtig zijn met wat we zeggen en zorgvuldiger zijn met wie we praten. We mogen onze gesprekspartners zorgvuldig uitkiezen, net als dat we dat met onze bedpartners zouden doen. 

 

 

Een goed, diep gesprek houden is net als het hebben van fijne, ontspannen seks:
er mag eerst een emotionele en spirituele band tussen twee mensen opgebouwd worden voordat je de diepte ingaat.
Er mag tijd over heen gaan. Net als geen seks hebben op de eerste date verstandig is, is het ook verstandig om nog even te wachten tot je je zielenroerselen met de ander deelt. 

Er mag eerst nog een beetje koetjes en kalfjes praat zijn, algemene spirituele praat, voordat je de shit en je diepste verlangens en dromen in jezelf toont. Voordat een ander aan jouw diepste pijnen, dromen, angsten en onzekerheden mag komen. 

Ook al is de ander ook bezig met zelfontwikkeling en het beoefenen van kwetsbaarheid.
Ook al begint de ander er zelf over. Jij hoeft het niet te doen.

 

 

Innerlijk werk is een delicate zaak.
In mijn ervaring met het bereizen van mijn innerlijke lagen, heb ik gemerkt dat ik veel veiligheid en aandacht van een ander nodig heb om steeds dieper te gaan. Op straat is geen veiligheid. Op een feestje ook niet echt. (Denk aan de vorige brief die ik naar je stuurde over ‘de moeilijkste les van onze generatie’.) 
Voor het zingen de kerk uitgaan is ook maar een schijnveiligheid. Op tijd weglopen, terwijl je al diep ging, kent zijn risico’s. Met iemand die je amper kent, kunnen de risico’s alleen maar voor meer moeilijkheden zorgen.

 

Wil je echt ervaren hoe het is om kwetsbaarheid toe te laten en je ware zelf te ervaren?
Gééf jezelf dan eerst die veiligheid. Gun jezelf die ‘royal treatment’.

Een juist spiritueel condoompje voor een goed gesprek is:

  • Organiseer een afgesproken tijdstip om diep te gaan (zoals een sessie of bij iemand thuis. Dus niet zo maar ergens in een steegje. Gewoon op bed is veel fijner.)
  • Ben in een ruimte waar je niet gestoord kunt worden (dus niet dat het tafeltje naast je meeluistert. Ook al ‘maakt jou dit niets uit’, je innerlijk leven heeft ook een stem. En haar maakt het altijd iets uit. Ze is net als alle andere innerlijke levens: ze vindt wat echt pijn doet en wat echt wanhoop geeft, ontzettend moeilijk. Het kleine meisje/kleine jongetje in onszelf wil veiligheid.)
  • Spreek met een goede vriend(in). Iemand die jou denk- en voelwijze begrijpt.
  • Spreek met een betrouwbare coach. Iemand die ongeveer dezelfde manier van denken heeft als jij, maar net een stapje verder lijkt te zijn in sommige dingen.

Diepe gesprekken voeren met mensen is mooi, maar jezus… Wel echt een beetje over rated wat mij betreft. Sommige mensen willen het het liefst de hele dag door, met iedereen. (Ik ken dat verlangen, ik ben ook een nymfomaniac in diepe gesprekken voeren.) Maar hoe mooi dat ook lijkt, het gaat gewoon niet. Een goed gesprek mág speciaal blijven. Wij dénken vaak dat het wel kan, maar ons innerlijk heeft haar eigen agenda om dat wat kwetsbaar is, bloot te stellen.

Laten we zorgvuldig met ons innerlijk en met elkaar om blijven gaan. 

Dus, mijn tip: zorg voor het juiste spirituele condoompje als je de volgende keer emotioneel gepenetreerd wilt worden. En dan kan het best leuk worden!

En een tip voor de enthousiaste coaches (waar ik er ook één van ben!):vraag toestemming aan de ander om diep te gaan. Want anders werk jij op een negatieve wijze mee aan de spirituele #metoo beweging. En dat wil je echt niet. Het innerlijk is een delicate zaak. Ze heeft kaarsjes, kusjes en voorspel nodig. Net als een vrouwenlijf. Ook al spreidt ze haar benen net zo wijd, zij moet éérst toestemming geven. 

Liefs, met een knipoog,
Anne

 

* “Voel jij je de laatste tijd ook zo depressief?”
– “Ja, ik weet niet wat ik met mezelf aanmoet! Maar ik weet dat ik vertrouwen moet hebben in dat het Universum weet wat ‘ie doet.”
* “Vertrouwen ja, en oefenen in dankbaarheid. That’s what Oprah says.”

Diep gaan met jezelf? “Dat is heel gezond, hoor!” Gezien in Psychologie Magazine (BE)

Speel dan (weer) eens het Praktiseer je eigen wijsheid spel! Hét spel waarmee je alle problemen ZELF kunt oplossen. Het is het meest allesomvattende spel waarbij ALLES er mag zijn, waardoor je bij antwoorden komt die je never nooit niet zag aankomen.

Zo maar een ervaring (van de vele positieve reacties): 
“Anne, het is bizar, het is een lange tijd geleden
dat ik me zo dichtbij mezelf voelde.
En dat ik zo sterk ervaarde wat IK belangrijk vind.”

 

Kom jij nu tegen dat je niet meer weet hoe je verder moet gaan in je werk, bijvoorbeeld? Voel je je onzeker in een vriendschap?
Of zit het geldthema weer in de weg om gewoon ‘lekker je ding te doen’?

Trek een ruim uur voor jou en je thema uit en kom op antwoorden die op jou aan het wachten zijn om ontdekt te worden.

Hoe werkt het?
Je begint met het formuleren van je probleem in één fatale kernzin. Bijvoorbeeld: ‘de relatie met mijn moeder komt nooit meer goed’ of ‘ik zal nooit genoeg geld voor mezelf kunnen verdienen met wat ik het liefste doe’, of wat jij nu ook maar tegenkomt in jouw leven.

En het enige dat je daarna hoeft te doen is je telefoon uit te zetten, ervoor te zorgen dat niemand je kan storen en dan de set kaarten van het spel erbij te pakken. Stapje voor stapje, kaart voor kaart (13 in totaal) beantwoord je de vragen die op de kaarten staan. De antwoorden komen vanzelf.

De volgorde van de kaarten met de bijbehorende vragen zijn zo gemaakt dat jij een grote energetische verschuiving in jezelf mogelijk maakt. Yup, very spiritual words, maar wel helemaal wat er gebeurt. Alles wat we voelen en denken is energie, dus daar valt mee te werken met de juiste tools. Het Praktiseer je eigen wijsheid spel is zo’n tool die gewoon super goed werkt.
Nog wat meer te weten willen komen over het inzichtspel? Klik hier. 

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze...

Lees meer

Een goed, diep gesprek is net als seks

Wanneer ben jij voor het laatst enorm gekwetst door iemand die je nog niet zo goed kent? En kwam dat omdat je, voor die stomme opmerking van de ander, al iets te veel over je innerlijk leven prijs gaf? In deze tekst lees je waarom een goed, diep gesprek lijkt op het...

Lees meer

De moeilijkste les van onze generatie

Na deze blog weet jij iets beter waarom het zo moeilijk is om van start te gaan met al het moois dat jij te geven hebt aan jezelf en aan deze wereld. Of waarom jij je soms zo slecht kan voelen als je met mensen hebt afgesproken, terwijl je je vóór de afspraak nog zo...

Lees meer

We zeggen nooit wat we werkelijk voelen

In deze blog vertel ik een verhaal over een vriendin die in gesprek raakt met haar ex. Ik laat je zien dat we nooit zeggen wat we werkelijk voelen, maar dat je wel door de regels heen kunt leren lezen. De eerstvolgende keer als iemand iets zegt dat hij/zij eigenlijk...

Lees meer

Zelfliefde, hoe de f. doe je dat?

Vraag jij je wel eens af hoe je aan zelfliefde komt? Ik heb het mij, samen met een heleboel andere mensen op deze aarde, dikwijls afgevraagd. Het gebrek aan zelfliefde brengt een heleboel lijden en akelige problemen met zich voort, je kunt het wel de wortel van al het...

Lees meer

Meer van dit? Meld je aan!