(Repost) Pelgrimstocht, camino – de 7 levenslessen van Anne

(Repost) Pelgrimstocht, camino – de 7 levenslessen van Anne

Aleid Collaris, van Schitterendleven.nl, interviewde mij over de 7 levenslessen die ik opdeed op de camino. Hier vind je het artikel op haar website. (Haar website en haar werk zijn zeker een bezoek waard! Ze is een hele bijzondere, wijze vrouw!)

Dit is wat Aleid over mij schreef:

 

“Anne van der Sligte; je kunt haar ook wel omschrijven als een prachtig, bevlogen en gevoelig mens, kunstenaar, schrijver en een spiritueel levenscoach. Zo heb ik Anne een paar keer mogen ontmoeten. Een aantal jaar geleden heeft ze haar broer verloren aan een hersentumor. Samen met haar moeder, schrijft ze op dit moment een boek over ‘zinvol rouwen’.
Een tijdje terug stelde ik Anne een aantal vragen. Ik ben namelijk wel benieuwd wat de Camino met haar heeft gedaan. Tot vier keer toe liep ze deze pelgrimsroute, richting Santiago de Compostela. Schitterend Leven staat voor de ontdekkingsreis in jezelf en in je leven. Dat is ook waarom ik Anne aan het woord laat. Ik zou zeggen; laat je inspireren en motiveren door haar innerlijke reis!

Anne, dit was je vierde keer dat je de Camino naar Santiago de Compostela liep.
Wat heeft ertoe geleid dat je bent begonnen met het lopen naar Santiago? 

Soms kunnen ervaringen en reizen in het leven je ‘roepen’. Het volgen van een opleiding, een cursus of het maken van een langere reis. Je moet op een bepaalde tijd en plek zijn om lessen te leren en mensen te ontmoeten die je dichter bij jezelf willen brengen. Ik ervaar deze roep als een duidelijk, verliefd gevoel in mijn buik die opspeelt zodra ik aan de reis denk. Bij de camino had ik dit ook. Dit ‘geroep’, komt niet vaak voor in het leven. Maar als het er is, is het maar beter om het niet te negeren.

Al een paar jaar lang hoorde ik van, dikwijls oudere mensen dan ik, over de camino. Een stel uit het dorp waar ik opgroeide liep hem met een ezel en een vrouw waar ik naar opkeek vertelde met vuur in haar ogen dat deze pelgrimstocht enorm aan te raden was. “Het is een magische weg, echt. Gewoon doen.” 
Na mijn afstuderen aan de kunstacademie wist ik dat nu het moment was. Geen werk, onverwachts extra geld op mijn rekening en ik ontving genoeg steun van buitenaf om zo’n grote reis in mijn eentje te durven ondernemen.

Welke 7 LEVENSLESSEN heb je meegenomen vanuit je (innerlijke) reis?

 

1. Wil ik een zinvol leven leiden, dan moet ik de roep van binnen serieus nemen. Het was de caminoroep van binnen die ik durfde te volgen en die me zielsgelukkig liet voelen.

2. Tijdens mijn eerste camino voelde ik me, zoals je hierboven leest, zielsgelukkig. Ongeveer twee maanden stonden in het teken van begrijpen wat voor type mens ik ben en wat ik te geven heb aan anderen. Een enorm groot geschenk dus. De mensen die ik tegenkwam op de camino waren voor mij allemaal gezonden door iets groters. Ik heb bizarre ontmoetingen meegemaakt die ik in het leven thuis niet meemaak. De camino is inderdaad magisch. De levenslessen die je mag krijgen, worden in de tijd waarin je loopt aan je openbaart.

3. Ik leerde hoe eenvoudig en rijk het leven kan zijn. Ik geloof dat iedereen die ooit een camino liep, het volgende kan beamen. Het enige dat een mens nodig heeft om gelukkig te zijn is: 
een groep mensen die jou zien voor wie je bent, iedere dag gesprekken voeren die diep mogen gaan, veel kunnen lachen met elkaar, lekker eten, samen eten, veel bewegen en altijd dieren en natuur om je heen met de zon op je hoofd. En ook een ritme. Op tijd opstaan, goed eten, geregeld pauzeren, iedere dag een douche nemen, je sokken en je ondergoed wassen, veel rusten en heel weinig schermpjes (laptop, telefoon etc.)

4. Een andere, wat persoonlijkere levensles: Ik leerde wat het voor mij betekent om verliefd te worden op anderen en wat er gebeurt als ik vreemd ga. Ik heb al jaren een vriend waar ik gek op ben, maar toch word ik verliefd op anderen. Ik kwam erachter hoe ik in in verliefdheden val op de mannen waarvan ik veel te leren heb, zij zijn mijn ‘muzes’. Mijn grote inspiratiebronnen.
Maar, ook iets minder lief: ik kwam er achter hoe ik wegloop van mijn allergrootste innerlijke pijn als ik vreemd ga. Het moment voordat ik die ene knappe Spanjaard kuste, voelde ik een grote pijn in mij die ik kende van vele andere keren in mijn leven. Een pijn die bij mij als mens hoort. Ik wilde het niet voelen en verstopte me achter een wilde zoenpartij.
Later leverde deze ervaring(en) mij genoeg stof op om een nieuw zelfontwikkelingsspel te maken (Ik maak en ontwikkel o.a. inzicht methodes). In deze methode kom je erachter waarom je precies verliefd wordt op iemand. Het was een prachtige, maar hele moeilijke levensles.

5Durf los te laten. Durf alleen te zijn. Als iets of iemand niet meer goed aanvoelt, durf dan een nieuwe weg in te slaan. Ook als je weet dat je daarna er alleen voor staat. Zodra je al voelt dat je iets mag loslaten, betekent dit dat het nieuwe zich alweer heeft aangekondigd. Op de camino liep ik met de mensen die ik onderweg ontmoette. Ze voelden geweldig goed aan tot het moment dat ze niet meer goed aanvoelden. Hoe spannend ik het ook vond, ik vertelde dan altijd weer dat ik tijd alleen nodig had.

6. Een andere les was: blijf lopen en er komt altijd weer iets moois op je pad. Zo ook in het normale leven. Blijf creëren, blijf maken, blijf dingen neerzetten, blijf dingen ondernemen, want voordat je het weet, overvalt de magie van het leven je. De magie komt bijna nooit zomaar, je moet er wel iets voor doen. Je moet naar de situaties in je leven toelopen om wonderen en bijzondere mensen die je hart openbreken, uit te nodigen.

 

7. Iedere camino staat in het teken van een ander thema. De eerste ging over: wie ben ik en wat heb ik te geven aan de wereld om mij heen? De tweede ging over vrouw-zijn: wat betekent het om vrouw te zijn? De derde ging over rouwen (mijn broer was toen pas een maandje dood) en durven kiezen voor mijn grote liefde: schrijven. En de vierde ging over eenzaamheid. Wat betekent eenzaamheid voor mij? Mijn god, wat voelde ik me eenzaam op mijn laatste camino door Portugal. Super shit. Maar heel interessant. 😉
Alles wat je nú in je leven nodig hebt om te leren, wordt op de camino uitvergroot aan je getoond. Op een shitte manier en op een geweldige, liefdevolle, wow! manier. Dit waren mijn lessen, maar iedereen ontvangt andere ervaringen en inzichten.

Heb je de camino een plekje kunnen geven in je dagelijkse leven?
Toen ik terugkwam van mijn eerste camino, heb ik me bijna anderhalf jaar neerslachtig gevoeld. Mijn leven in Spanje in die twee maanden was geweldig, maar eenmaal thuis ervoer ik precies het tegenovergestelde van mijn geluksgevoel. Ik ging op onderzoek uit om mezelf te begrijpen en kwam tot prachtige inzichten. (Vind ik zelf!) Ik kwam erachter dat mijn neerslachtigheid onderdeel was van een natuurlijk proces. De pieken in ons leven worden altijd opgevolgd door een daling. In de daling integreren we wat we in de pieken aan inspiratie hebben opgedaan. De daling en de pijn zijn net zo belangrijk als de vreugde en het geluk in de pieken.

De camino was als een leraar voor me die toonde hoe gelukkig ik kon zijn, maar later mocht ik er zelf achter komen hoe ik dit in mijn dagelijks leven kon toepassen. Daarvoor moest ik door mijn eigen pijn heen gaan, hem helemaal voelen, tot ik weer langzaam bij mezelf uitkwam.

Mijn verstand meent dat ik op de camino moet zijn om me gelukkig te voelen. Maar mijn hart weet wel beter. Alles dat ik op de camino ervaren heb, zat allang in mij. Alle gevoelens, alle sensaties, de camino raakte ze alleen aan om naar buiten te komen. Er waren dus bepaalde condities op de camino die voor mij als mens goed werken, maar die ik ook in mijn leven thuis meer kan brengen. Zodat ik hier ook die geluksgevoelens meer kan ervaren. Ik ben dit nu al een paar jaar voor mezelf aan het onderzoeken. Met als resultaat dat ik samen met mijn vriend in de natuur ben gaan wonen, ik schrijf nu dagelijks (aan twee boeken, omg), ik heb sinds de eerste camino mijn eigen bedrijf waarin ik mijn opgedane inzichten deel met anderen en ik heb meer internationale vriendschappen (Het internationale karakter van de camino deed me bijzonder goed).

Ik mis de camino nog steeds. Maar zolang ik nog blijf verlangen naar alles wat ik daar ervaren heb, zo lang zal de camino een leraar voor mij zijn. Als het verlangen er nog is, is er nog genoeg te leren. Niet altijd moet iemand of iets in de buurt zijn om er veel van te kunnen leren. Soms leren we het meest van de afwezigheid.

In mijn coachingspraktijk werk ik nu ook met mensen die een camino hebben gelopen of een lange reis hebben gemaakt om hun ervaring te verwerken. Om hun ervaring te transformeren naar een mooi leven thuis. Je kunt dit namelijk niet goed alleen doen. Het kan wel, maar het is lastiger.

Wat is het grootste cadeau voor jou geweest? 
Al het bovenstaande, maar misschien ook wel het ontdekken van wie ik werkelijk ben, in essentie. Dit was een hele bijzondere ervaring die ik had aan het eind van mijn eerste camino. Ik heb God op mijn blote knietjes op het strand, terwijl het stormde (drama, baby) bedankt voor de mens die ik mag zijn in dit leven. Ook alle mensen die ik ontmoette, draag ik mee in mijn hart. Met sommigen heb ik nog contact, met anderen niet meer. 

Hoe was het voor jou om je weg alleen te maken en ondertussen gelijkgestemden te ontmoeten?Alleen reizen is super spannend, maar wel alle moeite en pijn waard. De eerste dagen zijn altijd kut, daar ben ik nu wel achter gekomen. Ik loop dan gestrest en chaotisch rond en ik vind het moeilijk om bij mezelf te komen. Maar, daarna wordt het fijn. Ik heb al meerdere reizen (naast de camino’s) alleen gemaakt en ik ben er wel achter gekomen dat ik mensen om me heen nodig heb die een beetje geïnteresseerd zijn in dezelfde dingen. Anders is het alleen reizen voor mij echt niet leuk. Het is dus een kunst om steeds weer die mensen op reis op te zoeken die echt voeden, in plaats van mensen die alleen de leegte en de eenzaamheid opvullen. Zijn ze er niet, dan maar de eenzaamheid (les uit de vierde camino).

Waar word je nu naartoe geroepen?
Mijn nieuwste roep is vreemd, heel vreemd. Er zijn bomen in het zuiden van de Verenigde Staten die ik heel graag wil zien. ‘Swamp trees’, heten ze, en grote eiken met ‘spanish moss’ eraan. Naast dat ik vrienden wil opzoeken die ik ken van de camino, staan deze bomen voor mij centraal. Mijn gevoel is weeral heel zuiver, hoe bang ik ook ben. Mijn gevoel zegt: ja, dit moet ik doen. Dit is het enige dat telt. Ik moet dit gedaan hebben voordat ik doodga. Dit geef ik aan mezelf. Omdat ik van mezelf hou.”

Aleid Collaris is 29 jaar, avonturier, schrijfster, coach en vooral levenskunstenaar. Tijdens haar pubertijd werd bij haar een hersentumor ontdekt en sindsdien is ze een groot onderzoek gestart naar de betekenis van haar leven en het leven in het algemeen.

Ik heb haar leren kennen als een krachtige, goedlachse, ongelooflijk zachtmoedige en wijze jonge vrouw. 
We zijn collega’s, dat betekent dat Aleid ook haar opgedane inzichten met anderen deelt!

facebookpagina:  https://www.facebook.com/schitterendlevenleiden/

website: http://www.schitterendleven.nl/

De roep van binnen volgen (video)

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze harten zeiden iets anders. Vreemd. Dat datzelfde hart dat zo geniet van hem, stiekem alleen op reis wil.

 

Maandenlang durfde ik me niet aan deze realiteit over te geven. Ik dacht: als we dit niet samen willen en we maken zoveel zonder elkaar mee, dan groeien we uit elkaar. Voor mij is mijn Amerika reis zo belangrijk (en dat weet hij! Al jaren!) Dus maakte ik ruzie. En bedacht ik een uitstekend verhaal om mijn angst te rechtvaardigen. Het had iets te maken met dat hij wegging bij zijn werk en dat ik, na jaren vol stress die hij naar huis meenam, hem wilde meemaken zónder zijn werk. Maar dat hij dan weg zou zijn. En als we dan weer thuis zouden zijn, kregen we het probleem van een paar weken waarin we weer ‘aan elkaar moeten wennen’. Nou, lekker dan. En, ik ben er klaar voor om dingen SAMEN te doen. Samenwonen, samen een toekomst opbouwen, samen de weg vrijmaken voor bambino’s.

Mijn vriend kreeg de schuld. Hij wist dat dit het jaar van Amerika zou worden. We hadden het al jaren samen erover gehad.

Zoals je al in een ander verhaal las, is ons ego reteslim. Nobelprijswinnaar slim. Ze praat zo overtuigend dat niet alleen de ander het gelooft, maar jijzelf ook. En dat is best gevaarlijk.    

 

Dus maakten we veel ruzie. Heel veel ruzie. En iedereen (vrienden, familie) begreep mij zo goed. Oh, wat praatte iedereen heerlijk met mij mee. Behalve mijn mama. Die wist er natuurlijk door heen te prikken.

 

   

Zij weet dondersgoed dat wanneer er een verhaal uit onvrede en verzet gesproken wordt, er meer aan de hand is.

De enige weg om verder te komen, is om de realiteit te erkennen zoals hij is.

De realiteit: Goed, we willen beiden iets anders. We weten niet wat er gaat komen in de toekomst. Ik weet alleen dat ik heel bang ben. En ik weet, dat als ik heel eerlijk ben naar mezelf, ik vanaf het begin al voelde: deze reis moet ik alleen maken. Meer weet ik niet.

De realiteit erkennen bevat altijd een grote overgave aan het niet weten. 
Ik wist niet wat er zou komen. Ik wist alleen dat we een hele spannende stap zouden gaan maken.

Nu vinden we het al maanden prima zo. De angst is in mij en in ons gekalmeerd. Maar nog steeds jammer ik af en toe dat ik 2,5 maand (zolang blijft hij weg, ik wat korter) toch wel erg lang vind. “2,5 maand, dat is een heel seizoen! Ik moet je missen tijdens het beste seizoen in de zomer als we beiden vrij zijn van allerlei zorgen! Waar zijn we mee bezig!”

De kunst is om deze stem in mij waar te nemen en me te verwonderen over de kracht die ze op me heeft. Wow, wat is er een sterk deel in mij aanwezig dat het zo eng vindt om alleen haar leven te leiden. Wow, wat is er een sterk deel in mij aanwezig dat zoveel geniet van het samenzijn met haar vriend, dat ze zich niet kan voorstellen dat het zonder hem ook nog leuk kan zijn.

Wow, de angst voor het alleen zijn. Ik voel het verdriet. Mijn verdriet.

 

      

En tegelijkertijd is het ook een kunst om het plezier te erkennen en heerlijk toe te laten. Het is echt niet alleen kommer en kwel! Dat als ik aan mijn reis naar Amerika denk, mijn hart sneller begint te kloppen, ik verliefde kriebels in mijn buik en tranen van ontroering in mijn ogen krijg als ik denk aan de bomen die ik daar zal zien.

       

Dat ik geniet van de berichtjes die ik ontvang van de mensen die ik daar op ga zoeken. Mensen die er enorm naar uitkijken dat ik speciaal voor hen naar de andere kant van de wereld kom vliegen. Ze hebben al van alles voor mij gepland. Wat een schatjes!  

 

De stem van het hart is een bijzonder fenomeen.
Ze voelt aan als een duidelijk weten:

dit moet ik doen. Wat er ook gebeurt, dit moet ik doen. Voordat ik sterf, wil ik dit gedaan hebben.

Hierin merk ik ook op dat als het er niet is, het er ook gewoon soms even niet is. Het komt wanneer het komt.

Lichamelijk merk ik
dat ik er verliefde gevoelens van krijg. Er is een enorme aantrekkingskracht tussen mij en de dingen die mijn hart wil. 

Ik ben benieuwd, heb jij ook zo’n roep van binnen?

Het was al een hele reis om deze beslissing te maken (ook financieel gezien! Wat een smak geld!) maar mijn vriend en ik zijn nu tot hier gekomen. Deze maand vertrekken we. En ontdekken we weer hoe het is zonder elkaar en ontdekken we, na 2,5 maand, hoe het zal zijn om elkaar weer te zien.

Maar, stapje voor stapje… De realiteit ontvouwt zich. We hebben alleen controle over het nu. De toekomst zal zijn wat we er nu van maken. Hoe we in het nu, de tegenwoordige tijd, met ons innerlijk durven (mee) te bewegen. Of niet.

VRAAG

Ik heb een vraag aan jou (en ik maakte er een video voor, kijk daar echt even naar! Scroll naar boven.) Mijn reis naar Amerika gaat flink wat duiten kosten. Daarom ben ik opzoek naar sponsors!

Mijn wens is om mijn laatste Praktiseer je eigen wijsheid spellen te verkopen. Er zijn nu nog maar 6 te koop! (Nadat 6 anderen gisteren een spel voor zichzelf kochten:

“Hallo Anne, ik zag zojuist jouw filmpje en voelt als een leuk (en goed getimed ;)) cadeautje voor mezelf. Ik wens je een hele mooie reis! PS erg benieuwd naar je relatiespel, vind je blogs hierover super <3”

Om het leven en jouw aankoop te vieren, stop ik er ook een klein cadeautje bij. (Stiekem zelfs 2, maar daar kom je achter als je iets in de webwinkel hebt aangeschaft.) Denk je er al langer aan om het praktiseer je eigen wijsheid spel te kopen? Kijk dan het filmpje bovenaan deze blog, daarin vertel ik er iets meer over.  

ER IS MEER!
De komende week zal ik ook een tegekke ‘ontdek je gave’ oefening online zetten die je voor een kleine prijs kunt kopen. Speciaal voor het voeden van je zomerziel. Om jezelf op het pad van je gave te zetten: een meer bezield leven leiden. Ook zo steun je mijn grote droom!

Daarbij zijn er nog meer mooie geschenken voor jezelf in de webwinkel te vinden.
Heb je al gelezen dat ik ook geschreven én ingesproken readingen geef?
Of heb je de verlaagde prijs van de 1 op 1 coachingsessies al gezien? 

Ga naar de webwinkel om de producten te bekijken, allemaal à la Anne/Zieltje: dus eerlijk, met humor en vol praktische spiritualiteit. Ik doe niet aan inspirerende orakelkaarten, ik maak (en geef alleen sessies) producten die je echt verder helpen.

Klik hier voor de webwinkel.  

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Een goed, diep gesprek is net als seks

Een goed, diep gesprek is net als seks

Wanneer ben jij voor het laatst enorm gekwetst door iemand die je nog niet zo goed kent?

En kwam dat omdat je, voor die stomme opmerking van de ander, al iets te veel over je innerlijk leven prijs gaf?
In deze tekst lees je waarom een goed, diep gesprek lijkt op het hebben van goede seks. Ik vertel je waarom het belangrijk is om je gesprekspartners net zo zorgvuldig uit te kiezen als je bedpartners.

Als eerst vertel ik iets over een erg besmettelijke soa in spiri-land (die je in eerste instantie misschien liever wilt ontkennen <- ik zou dat voor vorige week nog gedaan hebben):

 

De soa heeft het volgende symptoom:
In het land van zelfontwikkeling, geven de zelfontwikkelaars zich vaak te snel bloot aan mensen die ze niet kennen. We doen niet meer aan koetjes en kalfjes praat als we een vage kennis (uit die ene workshop) tegenkomen. We springen gelijk in het diepe, zonder bescherming en delen dat we last hebben van een burn-out, depressief zijn, door een moeilijke tijd gaan, iemand dood is, dat er relatieproblemen zijn of wat dan ook. 
De bijwerkingen kunnen zijn: in plaats van een hoogtepunt in het gesprek, ervaren we een dieptepunt in onszelf. Het gesprek begint leuk, maar dan wordt er, vroeg of laat, toch iemand gekwetst. Omdat de gesprekspartner, bij zoveel openheid, ook meent dat je van alles kunt zeggen over wat we zojuist hebben geuit. (Zeker erg gemotiveerde coaches hebben deze neiging.) En omdat dat wat we delen, zoveel meer aandacht en veiligheid verdient dan zomaar op straat, tussen de boodschappen door, met iemand die je amper kent. 
De ernstige gevolgen zijn: Je kunt een enorme deuk in je zelfvertrouwen en zelfliefde krijgen. Je kunt je misbruikt voelen. 

 

Ook ik heb deze soa opgelopen.
Vorige week nog deed ik het weer. Ik zat naast iemand die ik nog helemaal niet zo goed ken en ik sprak eerlijk over wat me bezighield, tot mijn gesprekspartner ineens te dichtbij kwam. Ze penetreerde me met een opmerking waar ik nog helemaal niet klaar voor was. Het deed zo gruwelijk pijn dat ik me voor de rest van de dag nog ellendig heb gevoeld. Ik voelde dat wat de ander over mij zei absoluut niet waar was, maar waarom deed het dan zoveel pijn? Was het misschien toch waar? Nee. Ze sprak geen waarheid over mij. Ze had assumpties over mij gedaan die niet klopten. Maar wat deed dan wel pijn?

Ik had pijn omdat ik mijn gesprekspartner al had uitgenodigd om in mijn innerlijk bedje te komen liggen door zelf heel open te zijn. Ik spreidde mijn benen al, deed mijn rokje omhoog, dus zij dook er gelijk in. Het was mijn eigen ‘schuld’.

De plek in mezelf die ik toonde, was te kwetsbaar om zo snel met iemand die ik niet zo goed ken te delen.

 

 

De oorzaak van deze soa die als een malle door spiri-land woedt, is het misinterpreteren van een belangrijke wijsheid. Het is de grote wijsheid die we allemaal als zelfontwikkelingbeoefenaars opdoen tijdens trainingen en in de boekjes die we lezen: door kwetsbaar te zijn, kan je ware zelf meer tot leven komen. En een leven leiden met je ware zelf is een groot feestje met meer flow in je leven, bezielde contacten en geluk!

Dit is helemaal waar, maar we mogen iets voorzichtiger met onszelf omgaan.

We hoeven niet poedelnaakt naar buiten te gaan en leven zonder filter (#nofilter), we mogen voorzichtig zijn met wat we zeggen en zorgvuldiger zijn met wie we praten. We mogen onze gesprekspartners zorgvuldig uitkiezen, net als dat we dat met onze bedpartners zouden doen. 

 

 

Een goed, diep gesprek houden is net als het hebben van fijne, ontspannen seks:
er mag eerst een emotionele en spirituele band tussen twee mensen opgebouwd worden voordat je de diepte ingaat.
Er mag tijd over heen gaan. Net als geen seks hebben op de eerste date verstandig is, is het ook verstandig om nog even te wachten tot je je zielenroerselen met de ander deelt. 

Er mag eerst nog een beetje koetjes en kalfjes praat zijn, algemene spirituele praat, voordat je de shit en je diepste verlangens en dromen in jezelf toont. Voordat een ander aan jouw diepste pijnen, dromen, angsten en onzekerheden mag komen. 

Ook al is de ander ook bezig met zelfontwikkeling en het beoefenen van kwetsbaarheid.
Ook al begint de ander er zelf over. Jij hoeft het niet te doen.

 

 

Innerlijk werk is een delicate zaak.
In mijn ervaring met het bereizen van mijn innerlijke lagen, heb ik gemerkt dat ik veel veiligheid en aandacht van een ander nodig heb om steeds dieper te gaan. Op straat is geen veiligheid. Op een feestje ook niet echt. (Denk aan de vorige brief die ik naar je stuurde over ‘de moeilijkste les van onze generatie’.) 
Voor het zingen de kerk uitgaan is ook maar een schijnveiligheid. Op tijd weglopen, terwijl je al diep ging, kent zijn risico’s. Met iemand die je amper kent, kunnen de risico’s alleen maar voor meer moeilijkheden zorgen.

 

Wil je echt ervaren hoe het is om kwetsbaarheid toe te laten en je ware zelf te ervaren?
Gééf jezelf dan eerst die veiligheid. Gun jezelf die ‘royal treatment’.

Een juist spiritueel condoompje voor een goed gesprek is:

  • Organiseer een afgesproken tijdstip om diep te gaan (zoals een sessie of bij iemand thuis. Dus niet zo maar ergens in een steegje. Gewoon op bed is veel fijner.)
  • Ben in een ruimte waar je niet gestoord kunt worden (dus niet dat het tafeltje naast je meeluistert. Ook al ‘maakt jou dit niets uit’, je innerlijk leven heeft ook een stem. En haar maakt het altijd iets uit. Ze is net als alle andere innerlijke levens: ze vindt wat echt pijn doet en wat echt wanhoop geeft, ontzettend moeilijk. Het kleine meisje/kleine jongetje in onszelf wil veiligheid.)
  • Spreek met een goede vriend(in). Iemand die jou denk- en voelwijze begrijpt.
  • Spreek met een betrouwbare coach. Iemand die ongeveer dezelfde manier van denken heeft als jij, maar net een stapje verder lijkt te zijn in sommige dingen.

Diepe gesprekken voeren met mensen is mooi, maar jezus… Wel echt een beetje over rated wat mij betreft. Sommige mensen willen het het liefst de hele dag door, met iedereen. (Ik ken dat verlangen, ik ben ook een nymfomaniac in diepe gesprekken voeren.) Maar hoe mooi dat ook lijkt, het gaat gewoon niet. Een goed gesprek mág speciaal blijven. Wij dénken vaak dat het wel kan, maar ons innerlijk heeft haar eigen agenda om dat wat kwetsbaar is, bloot te stellen.

Laten we zorgvuldig met ons innerlijk en met elkaar om blijven gaan. 

Dus, mijn tip: zorg voor het juiste spirituele condoompje als je de volgende keer emotioneel gepenetreerd wilt worden. En dan kan het best leuk worden!

En een tip voor de enthousiaste coaches (waar ik er ook één van ben!):vraag toestemming aan de ander om diep te gaan. Want anders werk jij op een negatieve wijze mee aan de spirituele #metoo beweging. En dat wil je echt niet. Het innerlijk is een delicate zaak. Ze heeft kaarsjes, kusjes en voorspel nodig. Net als een vrouwenlijf. Ook al spreidt ze haar benen net zo wijd, zij moet éérst toestemming geven. 

Liefs, met een knipoog,
Anne

 

* “Voel jij je de laatste tijd ook zo depressief?”
– “Ja, ik weet niet wat ik met mezelf aanmoet! Maar ik weet dat ik vertrouwen moet hebben in dat het Universum weet wat ‘ie doet.”
* “Vertrouwen ja, en oefenen in dankbaarheid. That’s what Oprah says.”

Diep gaan met jezelf? “Dat is heel gezond, hoor!” Gezien in Psychologie Magazine (BE)

Speel dan (weer) eens het Praktiseer je eigen wijsheid spel! Hét spel waarmee je alle problemen ZELF kunt oplossen. Het is het meest allesomvattende spel waarbij ALLES er mag zijn, waardoor je bij antwoorden komt die je never nooit niet zag aankomen.

Zo maar een ervaring (van de vele positieve reacties): 
“Anne, het is bizar, het is een lange tijd geleden
dat ik me zo dichtbij mezelf voelde.
En dat ik zo sterk ervaarde wat IK belangrijk vind.”

 

Kom jij nu tegen dat je niet meer weet hoe je verder moet gaan in je werk, bijvoorbeeld? Voel je je onzeker in een vriendschap?
Of zit het geldthema weer in de weg om gewoon ‘lekker je ding te doen’?

Trek een ruim uur voor jou en je thema uit en kom op antwoorden die op jou aan het wachten zijn om ontdekt te worden.

Hoe werkt het?
Je begint met het formuleren van je probleem in één fatale kernzin. Bijvoorbeeld: ‘de relatie met mijn moeder komt nooit meer goed’ of ‘ik zal nooit genoeg geld voor mezelf kunnen verdienen met wat ik het liefste doe’, of wat jij nu ook maar tegenkomt in jouw leven.

En het enige dat je daarna hoeft te doen is je telefoon uit te zetten, ervoor te zorgen dat niemand je kan storen en dan de set kaarten van het spel erbij te pakken. Stapje voor stapje, kaart voor kaart (13 in totaal) beantwoord je de vragen die op de kaarten staan. De antwoorden komen vanzelf.

De volgorde van de kaarten met de bijbehorende vragen zijn zo gemaakt dat jij een grote energetische verschuiving in jezelf mogelijk maakt. Yup, very spiritual words, maar wel helemaal wat er gebeurt. Alles wat we voelen en denken is energie, dus daar valt mee te werken met de juiste tools. Het Praktiseer je eigen wijsheid spel is zo’n tool die gewoon super goed werkt.
Nog wat meer te weten willen komen over het inzichtspel? Klik hier. 

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze...

Lees meer

Een goed, diep gesprek is net als seks

Wanneer ben jij voor het laatst enorm gekwetst door iemand die je nog niet zo goed kent? En kwam dat omdat je, voor die stomme opmerking van de ander, al iets te veel over je innerlijk leven prijs gaf? In deze tekst lees je waarom een goed, diep gesprek lijkt op het...

Lees meer

De moeilijkste les van onze generatie

Na deze blog weet jij iets beter waarom het zo moeilijk is om van start te gaan met al het moois dat jij te geven hebt aan jezelf en aan deze wereld. Of waarom jij je soms zo slecht kan voelen als je met mensen hebt afgesproken, terwijl je je vóór de afspraak nog zo...

Lees meer

We zeggen nooit wat we werkelijk voelen

In deze blog vertel ik een verhaal over een vriendin die in gesprek raakt met haar ex. Ik laat je zien dat we nooit zeggen wat we werkelijk voelen, maar dat je wel door de regels heen kunt leren lezen. De eerstvolgende keer als iemand iets zegt dat hij/zij eigenlijk...

Lees meer

Zelfliefde, hoe de f. doe je dat?

Vraag jij je wel eens af hoe je aan zelfliefde komt? Ik heb het mij, samen met een heleboel andere mensen op deze aarde, dikwijls afgevraagd. Het gebrek aan zelfliefde brengt een heleboel lijden en akelige problemen met zich voort, je kunt het wel de wortel van al het...

Lees meer

Meer van dit? Meld je aan!

De moeilijkste les van onze generatie

De moeilijkste les van onze generatie

Na deze blog weet jij iets beter waarom het zo moeilijk is om van start te gaan met al het moois dat jij te geven hebt aan jezelf en aan deze wereld. Of waarom jij je soms zo slecht kan voelen als je met mensen hebt afgesproken, terwijl je je vóór de afspraak nog zo vrolijk en sterk voelde. Of waarom je als krachtige kunstenaar, schrijver, creator, maker, organisator, etc soms zo uit het veld geslagen kan worden.

Ik noem de moeilijkste les van onze generatie én 3 punten die aantonen wat de uitdagingen hierin zijn. Met een persoonlijk ervaringsverhaal dat illustreert wat er ‘mis’ kan gaan.

 

Laat ik beginnen met vertellen wat
de moeilijkste les van onze generatie is:
Het tonen van je kracht.

 

 

Wat je bij ‘het tonen van je kracht’ kunt tegenkomen is (3 punten):

1. Hoe lastig het is om een veilige omgeving voor jezelf te creëren om je kracht te ontwikkelen.

  • Je omgeving is je woonplek. Een plek waar je voldoende kunt opladen en inspiratie kunt opdoen. Is dit element niet zuiver, dan kan je ook minder goed shinen.
  • Je omgeving is je werkplek. Waar is het veilig genoeg om fouten te maken, zonder dat iets of iemand je afstraft?
  • Je omgeving zijn de mensen om je heen. Wie staan honderd procent achter jou als mens? Achter jouw eigen waarheid? Bij wie is het veilig genoeg om alles waar je in gelooft ook te betwijfelen? Bij wie kan je echt ontspannen? Bij wie kan je je shit tonen en jouw oprechte plezier? Aan wie kan je je dromen vertellen zonder dat je belachelijk wordt gemaakt?
  • Je omgeving zijn je financiën. Wat zijn voldoende financiën om jezelf aan het werk te krijgen? Dit kan voor veel mensen ook betekenen dat ze te weinig geld hebben, waardoor ze juist gemotiveerd raken om te geloven in hun werk en hier alles op alles te zetten om het de wereld in te brengen.

2. Je kunt tegenkomen dat je de stem van jouw eigen kracht niet herkent of hem niet volgt.
Geloof heilig in je eigen inspiratiebron: de zuivere stem die in jezelf begint te spreken wanneer iets in jouw omgeving jouw gave en kracht raakt. 
Wanneer er bijvoorbeeld ergens stront aan de knikker is, wanneer je schoonheid ziet, etc en die ene verhelderende stem vol inzichten in jou iets fluistert. (Dus deze stem roept niet, in tegenstelling tot wat veel mensen denken.)

  • Hoe klinkt jouw stem?
  • Durf je erop te vertrouwen?
  • Wat gebeurt er als je meer naar deze stem gaat handelen?
  • Hoe maak je jouw overtuigingen over dat deze stem vals is en niet te vertrouwen is, minder hard?

3. Hoe spannend het is om in jouw kracht te staan bij mensen die hun eigen kracht ontkennen.
Mensen die (nog) niet gewend zijn om vanuit hun eigen kracht te leven, kunnen jaloers worden, zich aangevallen voelen of geïntimideerd raken. Hoe lief je jouw kracht ook laat zien, er zullen altijd mensen schrikken als jij jouw kracht toont. En dat is héél spannend. Want dit kan als een directe afwijzing ervaren worden die je tot diep in je hart, waar je kracht vandaan komt, raakt. Maar, laat dit je niet ontmoedigen. Ook al doet de rest van de wereld iets anders, jij mag voorop lopen met jouw kracht.

 

 

Een samenvatting van de bovenste punten komt in het onderstaande verhaal naar voren.

Ik was op een feestje. Een feestje kan voor veel mensen een plek zijn waar zielenwonden geopenbaard worden. Dat was ook hier het geval. In het eerste kwartier, zodra ik binnenkwam, begon het om mij heen te etteren. Er waren niet veel mensen, maar wat een mooie avond moest worden, veranderde in een melaatsenbijeenkomst. 

Ik kende nog niemand, dus ik stelde me aan iedereen voor. Het gesprek kwam snel op gang en een vrouw van rond de zestig vertelde dat ze haar man zeven jaar geleden verloren had. Ze vertelde hoe ze haar leven anders aan het inrichten is na zijn dood en daar word ik, als mede-rouwende en co-writer van het boek Zinvol Rouwen heel blij van. 

Mijn moeder en ik schrijven over hoe je de dood van iemand waar je zielsveel van houdt, kunt zien als een nieuw leven voor jezelf. En als een kans om al je overtuigingen over de dood en om een leven in je eigen kracht te leiden, te onderzoeken. Dit is niet makkelijk, maar het kan een groot geschenk zijn als je ervoor kiest dit zo te zien. 

De vrouw die naast haar zat had (in de vijftig), was schrijfster, vertelde ze. Ik zag direct een heilig teken van het Universum/God/hoejijhetmaarwiltnoemen. Rouwen, schrijfster, hé! Enthousiast riep ik:

“Wat leuk! Ik ben een combinatie van jullie beiden!
Mijn moeder en ik schrijven nu een boek over Zinvol Rouwen!” 

Ik kreeg gelijk talloze vragen van allerlei kanten op me afgevuurd. Maar al gauw was het niet meer een gezellig feestje waarbij we voorzichtig, elkaar leerden kennen en respect opbouwden voor elkaar, maar het veranderde in een iets te diepgaand gesprek tussen vreemden waarbij steeds ‘de verkeerde dingen’ gezegd werden.
Ik vertelde meer over de filosofie van ons boek, maar het werd door de vrouw die rouwt om haar man, niet ontvangen. Ze stond niet open voor ons verhaal en dit liet ze merken in een hardheid in woorden die bij haar naar boven kwam. Ik probeerde haar naar het gevoel van het boek te brengen, in plaats van de theorie, maar ze sloeg deze van tafel.

Logisch, mijn verhaal raakte haar pijn aan en ze wilde daar nu niet mee dealen.

Niet nu. Op een feestje.
Niet zo. Tussen vreemden.
Niet van jou. Van iemand die ik nog helemaal niet ken. 

De omgeving was niet veilig genoeg om vanuit haar kracht te ontvangen. 

 

Ik schrok. Dit was niet mijn bedoeling. Ik kon wel huilen. Ik wilde wegrennen, ik wilde nooit meer mijn gezicht laten zien op dat feestje. Ik wou dat er een meteoriet op deze mensen kwam, zodat ik nooit meer met ze geconfronteerd hoefde te worden. Met mijn voet zocht ik naar de hond die onder de tafel op een leeg pak sap een het sabbelen was. Ik voelde zijn haren, zijn lichaamswarmte… Hoi hond, fijn dat je bestaat.
 

Het gespreksonderwerp veranderde en ik merkte op dat de vrouw met rouw mij niet meer durfde aan te kijken. Het werd zowaar nog best gezellig, maar iets klopte totaal niet. Ik bleef me als een blind vogeltje voelen dat uit het veilige nestje gevallen was en op de grond naar adem hapt. Ik had het idee dat ik een hele grote fout gemaakt had door over ons boek te vertellen.

Een paar uur later. Ik had me afgezonderd met één van de mensen van het feestje en ze vroeg aan me wat voor werk ik eigenlijk nog meer deed. Trots, met hetzelfde enthousiasme, begon ik weer te vertellen wat ik doe.

Ik ben enthousiast omdat ik ongelooflijk veel van mijn werk en mijn eigen waarheid hou. Ik heb een liefdesrelatie met mijn eigen kracht. Ik heb geleerd in mijn leven trouw te zijn aan haar, omdat ze me ongelooflijk veel bijzondere creaties heeft gegeven. Ik schaam me niet voor mijn relatie met mijn stem, dit is wat mij gelukkig maakt in mijn leven. Mijn werk, mijn inspiratie, mijn wijsheid. God, wat hou ik veel van haar.

Maar ineens zag ik mijn gesprekspartner als een blind vogeltje uit haar nestje vallen. Ik zag dat mijn passie voor mijn werk haar begon te duizelen. Ze onderbrak me met het woord: “Jaloersmakend…” Ze zuchtte. “Je bent wel erg productief…” En weer kon ik wel janken. Dit was niet mijn bedoeling? Waarom heb ik vandaag dit effect op mensen?

 

Ik ging naar huis. Kocht nog ergens frieten en een frikandel speciaal en wilde huilen, maar kon het niet. Ik voelde me niet gezien. Ik voelde me totaal afgewezen. Het voelde alsof ik mijn hele leven verkeerd aan het aanpakken was. 

 

De volgende ochtend hoorde ik mijn eigen wijsheidsstem zeggen:
“Lieve Anne, er is niets mis met jou. Maar als jij jouw kracht toont (en inderdaad, dit gaat nog niet altijd even handig – maar ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je) dan worden anderen geraakt in het verdriet dat zij te weinig aandacht geven aan het volgen van hun stem.

Dit verdriet is normaal. Het zegt NIETS over jou. Het is de ingang om bij hun kracht te komen. Ze moeten eerst door deze laag heen. Je raakte op het feestje precies dat aan dat meer in hen gehoord en geleefd wil worden. Laat die mensen maar even los, ze hebben werk te doen. Net als jij. Want ook al weet ik dat je smoorverliefd op me bent, nog steeds, na al die jaren, ik weet ook hoe spannend je het blijft vinden om je kracht te tonen en om erin te blijven geloven. En misschien mag je de volgende keer je boodschap over zinvol rouwen iets voorzichtiger brengen. Ook al straal jij erin, anderen zijn daar dikwijls (nog) niet.”

 

 

Als ik mijn eigen wijsheid kon kussen, had ik het die ochtend gedaan. Met tong.

 

Maar waarom is dit de moeilijkste les van onze generatie?
Pas sinds kort realiseer ik mij dat de tijd waarin we nu leven, een hele bijzondere tijd is. Duizenden jaren lang (!) hebben we gezwegen over ons innerlijk leven. Niemand mocht weten wat we écht voelden en wat we écht wilden doen met ons leven. Er waren maar een handjevol mensen die dit durfden te tonen. Laat staan er ook nog eens naar durfden te leven! Het innerlijk leven (wat je écht voelt en wat je écht denkt) was een taboe.

Je kunt alleen je eigen kracht horen, voelen en volgen als je honderd procent open durft te staan voor je innerlijk leven.

Pas sinds 2010 zijn we massaal aan het openen. Ik herhaal: pas sinds acht jaar (!) is het veiliger om te zijn wie je werkelijk bent.

En nog is het spannend.
Want het gedachtengoed dat duizenden jaren lang is opgebouwd, is niet zomaar verdwenen. Het zit in al onze cellen besloten. In talloze overtuigingen die we nog hebben. 

 

Vanuit je eigen kracht leven, is dus een nieuw begrip in ons mens-zijn. Zeker als vrouw. (Wij hebben andere overtuigingen die in onze cellen besloten liggen waar we doorheen mogen werken dan mannen.)
Op het feestje sprak ik met vrouwen die ouder waren dan ik. En hoewel zij meer levenservaring hebben en de weg hebben vrijgemaakt zodat dochters hun innerlijk leven serieus mogen nemen, toch zijn zij nog iets meer verbonden met de ‘oude manier van doen’. Ze willen wel, maar er was niemand voor hen die de weg voor hen vrij hebben gemaakt. Zij waren de pioniers. 

Alle twintigers en dertigers van nu staan nog meer in hun eigen kracht. Omdat zij ons voor waren. Maar de vrijheid die wij ervaren in onze kracht kan nog steeds confronterend voor hen zijn.

Vanuit een groter plaatje voel ik, ten diepste, dat we (de twintigers en dertigers van nu) niet zonder hen hadden gekund en dat we samen deze wereld een fijnere plek laten zijn. Wij plukken van de vruchten van alles wat zij hebben gezaaid en zij leren op hun beurt weer van ons. In die zin zijn we samen één. We doen het samen.

En straks, als de twintigers en dertigers van nu kinderen hebben, zullen we weer leren van onze kinderen. Die nóg meer innerlijke vrijheid ervaren dan wij.  Dat worden spannende, confronterende, maar zeer bevrijdende tijden! 

Tot slot wil ik noemen dat ik na een intens jaar met schrijven aan het boek van Zinvol Rouwen weer opensta voor coachingsessies. Voel jij dat jij jouw eigen kracht meer wil vrijmaken? En voel je een klik met mij? Klik dan zeker op de gele button. Ik kijk er naar uit om jouw verhaal te horen en me af te stemmen op jouw boodschap van dit moment.

 

Liefs,
Anne

 

 

“Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us.

We ask ourselves, ‘Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?’

Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us.

It’s not just in some of us; it’s in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.” 

– Marianne Williamson, A Return to Love: Reflections on the Principles of “A Course in Miracles”

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze...

Lees meer

Een goed, diep gesprek is net als seks

Wanneer ben jij voor het laatst enorm gekwetst door iemand die je nog niet zo goed kent? En kwam dat omdat je, voor die stomme opmerking van de ander, al iets te veel over je innerlijk leven prijs gaf? In deze tekst lees je waarom een goed, diep gesprek lijkt op het...

Lees meer

De moeilijkste les van onze generatie

Na deze blog weet jij iets beter waarom het zo moeilijk is om van start te gaan met al het moois dat jij te geven hebt aan jezelf en aan deze wereld. Of waarom jij je soms zo slecht kan voelen als je met mensen hebt afgesproken, terwijl je je vóór de afspraak nog zo...

Lees meer

We zeggen nooit wat we werkelijk voelen

In deze blog vertel ik een verhaal over een vriendin die in gesprek raakt met haar ex. Ik laat je zien dat we nooit zeggen wat we werkelijk voelen, maar dat je wel door de regels heen kunt leren lezen. De eerstvolgende keer als iemand iets zegt dat hij/zij eigenlijk...

Lees meer

Zelfliefde, hoe de f. doe je dat?

Vraag jij je wel eens af hoe je aan zelfliefde komt? Ik heb het mij, samen met een heleboel andere mensen op deze aarde, dikwijls afgevraagd. Het gebrek aan zelfliefde brengt een heleboel lijden en akelige problemen met zich voort, je kunt het wel de wortel van al het...

Lees meer

Meer van dit? Meld je aan om deze blogs in je eigen mail te ontvangen! Dat is toch veel leuker? (Vind ik wel.)

We zeggen nooit wat we werkelijk voelen

We zeggen nooit wat we werkelijk voelen

In deze blog vertel ik een verhaal over een vriendin die in gesprek raakt met haar ex. Ik laat je zien dat we nooit zeggen wat we werkelijk voelen, maar dat je wel door de regels heen kunt leren lezen. De eerstvolgende keer als iemand iets zegt dat hij/zij eigenlijk niet meent, weet jij wat de ander eigenlijk bedoelt.

Het was één van de vroege, zomerse dagen in mei. Ik zat met mijn shorts aan naar mijn witte benen te staren (rode pukkeltjes, blauwe plekken, opengekrabde muggenbulten), en ik wist dat ik een puist had bij mijn mond (komt altijd op dezelfde plek terug?), maar ik voelde me goed over mezelf. Ik voelde me sexy. Ik weet dat ik niet 1.75, vogue-knap en skinnypinny ben, maar die dag was ik als Amy Schumer in de film I feel pretty en eh, nee eigenlijk altijd de Amerikaanse stand-up comedian Amy Schumer: knap ben je van binnen uit.Mijn haar zat goed, mijn bh maakte mijn borsten perfect rond (#absolute-voorgevormdefilter) en mijn nieuwe mascara maakte mijn wimpers ziek lang. Als zo de zomer gaat zijn, dan zit het wel snor. (Die had ik ook goed weggewerkt trouwens.)
Deze intro heeft helemaal niets te maken met het verhaal dat ik je wil vertellen, maar ik wilde je toch deelgenoot maken van mijn wonderlijke verschijning.

Hier gaat het verhaal wel over:
Ik zat dus, mooi en wel, op een bankje samen met een goede vriendin van mij en ze vertelde over een ontmoeting met haar ex. Ze kwam hem sinds een lange tijd weer tegen en samen besloten ze iets te gaan drinken. Na een ongemakkelijke eerste kwartier, begon ze zich langzaam meer op haar gemak te voelen. De gebruikelijke grapjes kwamen weer terug, er was het vertrouwde oogcontact.., alle ingrediënten waren aanwezig om de vraag der ex-vragen te stellen. 

Vriendin: “Ik vroeg aan hem of hij nog wel eens aan ons denkt…”
Ik: “En? Wat zei hij?” Dit verhaal kon twee kanten op gaan. 
Vriendin: “Hij zei nee. Hij zei dat hij niet zo’n saai leven had dat hij tijd had om daaraan te denken.”

 

Mijn ogen werden groot. Wow, this man is a first class bitch. 

Vriendin: “Nu heb ik de neiging om hem op te bellen en tegen hem te zeggen dat hij zo niet tegen me moet doen. Ik pik dit niet.”
Ik: “Pf… Ja… Ik kan me voorstellen dat je enorm gekwetst bent.”
Vriendin: “Ja, wtf. Wat bedoelt hij daarmee? Dat IK wel een saai leven heb?”
Ik keek haar begripvol aan. Dit antwoord wil je niet van je ex horen. Ook al denk je zelf misschien niet altijd meer aan hem, toch wil je dat hij wel aan JOU blijft denken. 

 

Maar de vraag is, is het echt verstandig voor mijn vriendin om haar ex op te bellen?
Als (spiritueel) levenscoach zeg ik NEE.

Hoezo? Denk je misschien.
Het is toch goed als iemand duidelijk zijn grenzen aangeeft?

Yup. Dat vind ik ook, maar dat kan anders.

Laat me uitleggen waarom ik niet geloof dat je hier veel mee bereikt.
Ik geloof namelijk dat haar ex deze reactie niet echt meent. Ik geloof dat hij hier een beetje, ouderwets, aan het liegen was. Ik geloof dat hij liever niet aan vroeger denkt, omdat dit hem teveel pijn doet. Omdat hij niet weet hoe hij met zijn gevoelens moet omgaan. Natuurlijk weet ik niet wat hij precies denkt of voelt, maar vanuit alleen die ene reactie: “ik denk niet aan ons, ik heb niet zo’n saai leven dat ik daar tijd voor heb”, blijkt wel dat hij gefrustreerd reageerde. 

Frustratie is een reactieve emotie op pijn. 
Die reactie zei niets over mijn goede vriendin, maar alleen iets over zijn innerlijke pijnbeleving waar hij voor aan het weglopen is. 
Haar vraag raakte zijn pijn aan. 

Frustratie is geen ‘zuivere emotie’, het is een troebele sensatie die leeft in de eerste lagen van ons bestaan. Onder frustratie ligt nog een hele innerlijke wereld die ernaar snakt om jouw aandacht te krijgen. 
Misschien ligt er onder de frustratie een angst, een groot, intens verdriet, een groot gevoel van wanhoop of een sterk verlangen dat je weg aan het drukken bent… Allerlei gevoelens die heel spannend zijn om te voelen… Het is ook heel spannend om naar de pijn te gaan. En vaak weten we ook niet hoé we moeten voelen. (Shit, wie leert je dat? Tegenwoordig zijn er gelukkig veel hulpmiddelen voor! In mijn praktijk leer je hoe. Even wat sluikreclame in dit stukje. ;))

Misschien ligt er onder de frustratie een angst, een groot, intens verdriet, een groot gevoel van wanhoop of een sterk verlangen dat je weg aan het drukken bent… Allerlei gevoelens die heel spannend zijn om te voelen…

Veel mensen kennen alleen de eerste laag van ons bestaan. Dat wat we voelen en denken, zijn we. Er is niets meer dan dat. Met als gevolg dat je in de frustratie blijft hangen en het alleen maar erger wordt:

  • je gaat allerlei redenen verzinnen waarom het volledig terecht is dat je gefrustreerd bent. (“Ik pik dit niet! Mij behandel je niet zo! Ik zal hem een lesje leren!”)
  • Je gaat dingen gaat zeggen én doen vanuit die frustratie, die alleen maar de frustratie in jezelf en in het leven om je heen verergeren. Je raakt verstrikt in een cyclus van pijn en verdriet. (Deze vriendin belt hem op, hij reageert geïrriteerd, zij wordt nog bozer, etc.)

Toch wil ieder mens, diep van binnen, niets liever dan voorbij gaan aan de frustratie. We willen voelen, diep voelen. Diep van binnen zijn we allemaal sterk en dapper genoeg om door de pijn te gaan. 
Want op zielsniveau weten we dat door onze pijn, liefde, groei en ontwikkeling te vinden is. Voorbij de pijn, is er ruimte voor het leiden van een fijn leven en voor het nieuwe dat geboren wil worden. 

Als mijn goede vriendin zou reageren op haar ex met: “yo, ik pik dit niet.” Dan reageert ze ook reactief op de pijn en blijven ze samen in een cyclus van shit&kut&stom zitten. 

Maar als ze hem gewoon even laat voor wie hij is en zelf durft te voelen wat het allemaal met haar doet: misschien wéér de gedachte loslaten dat het ooit weer goedkomt? En hem niet de schuld geeft van die opmerking, maar bij zichzelf onderzoekt waarom ze eigenlijk die vraag-der-ex-vragen stelde, dan is er ook bij haar ruimte voor liefde en groei. 
Dan kan er binnen een korte tijd iets heel moois in haarzelf ontstaan. 

En dan zou het zo maar kunnen zijn, dat wanneer ze hem de volgende keer weer ziet, ze zijn frustratie niet zo serieus meer neemt, maar zijn hand vastpakt, in zijn ogen kijkt en vanuit haar hart zegt:

“wat is het toch allemaal heftig, he.
Ik zie dat je het er niet makkelijk mee hebt.
Ik ook niet.
Dus ik laat je los omdat ik van je hou.
Zodat jij op jouw eigen tempo kunt voelen wat er te voelen valt.
En ik op mijn manier.

Dit deel moeten we alleen doen”

En dan mag ze opstaan, met haar haren wapperen en met haar mooie billen weglopen.

Misschien vraag je je nog af of ik dit ook tegen haar gezegd heb. Ja, dat heb ik. Maar ik weet niet of ze daar iets mee doet. Dat is volledig aan haar. Daarvoor is ze een vriendin en zit ze niet tegenover me in mijn praktijk. In mijn sessies leer ik je hoe je door de pijn heen werkt zodat je vrij komt te staan van deze sores en weer in contact komt met een super lekker, heerlijk gevoel over jezelf en je eigen bestaan. 

Het bovenstaande verhaal is een beetje veranderd om herkenbaarheid te voorkomen. 

Reageren? Dit kan onderaan de blog.
 

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Lees meer

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze...

Lees meer

Een goed, diep gesprek is net als seks

Wanneer ben jij voor het laatst enorm gekwetst door iemand die je nog niet zo goed kent? En kwam dat omdat je, voor die stomme opmerking van de ander, al iets te veel over je innerlijk leven prijs gaf? In deze tekst lees je waarom een goed, diep gesprek lijkt op het...

Lees meer

De moeilijkste les van onze generatie

Na deze blog weet jij iets beter waarom het zo moeilijk is om van start te gaan met al het moois dat jij te geven hebt aan jezelf en aan deze wereld. Of waarom jij je soms zo slecht kan voelen als je met mensen hebt afgesproken, terwijl je je vóór de afspraak nog zo...

Lees meer

Meer van dit? Meld je aan!

Zelfliefde, hoe de f. doe je dat?

Zelfliefde, hoe de f. doe je dat?

Vraag jij je wel eens af hoe je aan zelfliefde komt? Ik heb het mij, samen met een heleboel andere mensen op deze aarde, dikwijls afgevraagd. Het gebrek aan zelfliefde brengt een heleboel lijden en akelige problemen met zich voort, je kunt het wel de wortel van al het kwaad noemen. 

Wie geen liefde in zichzelf kan ervaren, zal vaak(!) de zoektocht naar liefde
buiten hem of haar voortzetten.

In de liefde, in ons werk, in eten, in vriendschappen, in kleding, social media.

Ik ga wat voorbeelden noemen, waarna ik een antwoord zal geven op de vraag: hoe ontwikkel je meer zelfliefde? (Met 15 tips!) Maar eerst is het belangrijk om het gebrek aan zelfliefde te herkennen in je leven:

 

Voorbeelden

Liefde: Er worden eindeloze, moeilijke gesprekken gevoerd met ons lief wanneer er een conflict ontstaat en waar iedere nieuwe zin die gesproken wordt, vervuld is met de vraag: hou je wel van me?

Liefde: Er wordt wat afgeneukt. Met vreemden, met de oude verkeerde (degene waarvan je weet dat het eigenlijk niet goed voor je is), of met dezelfde, die best prima is.

Eten: Er wordt weer een chocolaatje in onze monden geschoven als er een vlaag van verdriet, leegte, weemoed voorbij komt.
Er wordt nog een glas wijn ingeschonken: “Omdat ik het verdien!”

Uiterlijk: Onze gezichten worden volgesmeerd met make-up. Zelfs als we even gaan sporten of gaan zwemmen, zetten we onze haren in de krul of stijlen we het. Ook al weten we dat het straks toch weer in de war is.

Werk: We blijven doorwerken, tot ’s avonds laat om de beste punten te halen (studie), om meer geld binnen te krijgen, om aan de buitenwereld te laten zien dat we productief zijn. Dat we succesvol zijn. Dat we het goed op een rijtje hebben.

Afleiding: We slapen niet goed, want we gaan te laat naar bed. (“Ik heb al zo weinig tijd voor mezelf, dus die tijd haal ik ’s avonds in.” Met beelden van die ene serie op netflix nog op onze netvlies gebrand, waardoor we in een koortsachtige toestand de slaap niet kunnen vatten. Dan maar nog een melatonine pilletje. Of een drug van de dokter.

Social media: We zijn overprikkeld, want we plaatsen steeds alles op social media om te laten zien aan de wereld wat voor leuk, bijzonder, cool leven we leiden en kijken dan steeds hoeveel likes we hebben. Om te zien of we inderdaad bevestigd worden in het beeld dat we van onszelf willen hebben, maar stiekem een heleboel narigheid in onszelf ervaren. 

 

We voelen ons leeg.
Leeg.
Leeg.
Leeg.
Leeg.
Leeg.

Iedere seconde van de dag, is er leegte.
Angst voor morgen, angst voor vandaag zelfs, angst dat niets zo loopt als dat wij denken dat het beste voor ons is.

 

Ons innerlijk staat gelijk aan de wereld om ons heen.
Als wij geen zelfliefde ervaren,
zal de wereld buiten ons ook het gebrek aan liefde bevestigen.

De mensen om ons heen zeggen de verkeerde dingen, ze doen nooit wat we eigenlijk willen, ze zijn nooit zo perfect in het vervullen van die taak om ons liefde te geven. Dit kunnen ze ook niet. Nooit niet. Echt niet. Ook al komen sommige mensen aardig in de buurt. Het gaat niet.

Er is een manier om dit te stoppen.

En dat is niet: hou van jezelf. Begin hier en nu.
Nee joh, ben je gek, dat is gekkenwerk.

Jij weet precies wat je moet DOEN om in deze tijd van je leven situaties voor jezelf te creëren waarin je meer zelfliefde ervaart.
Jij weet dit.

YOU’VE GOT THIS.

Ook al zeg je dat je het niet weet.
Probeer verder dan die eerste paniekerige gedachte van: “Ik weet het niet!” te gaan.
Je weet het.

Voordat je zelfliefde kunt voelen, heb je er al naar gehandeld. Zelfliefde DOE je, je nodigt haar uit in je leven door naar het goede te handelen.

15 tips om meer zelfliefde uit te nodigen:

 

1. Het betekent waarschijnlijk dat je gezond eten in huis haalt. En nee hoor, dat hoeft echt niet allemaal bio te zijn als je daar het geld niet voor hebt. Lekker eten, eten dat goed voor je hart én lijf is. 
2. Het betekent waarschijnlijk, dat je het iets rustiger aan moet gaan doen. Jezelf meer tijd geven om te ADEMEN. Jezelf meer rustmomenten kunt geven. Hoe doe je dit? Wat moet je opofferen om jezelf meer RUST te geven?
3. Het betekent waarschijnlijk dat je ophoudt met die ene relatie die niet goed voor je is of met je destructieve gedrag in de relatie die wel goed voor je is. Hou op met zoveel aandacht vragen, gun jezelf de tijd om alleen te zijn.
4. Het betekent waarschijnlijk dat je pas seks met iemand gaat hebben, als je zeker weet dat dit iemand is die je kan vertrouwen en waar je al een band mee hebt opgebouwd. Wacht minstens drie maanden. Eer je lichaam, het is niet voor niets dat zoveel religies hier op hameren. Probeer het gewoon eens.
5. Het betekent waarschijnlijk dat je eindelijk aan je creatieve project gaat beginnen/of meer tijd aan gaat besteden dan dat je nu doet.
6. Het betekent dat je op tijd naar bed gaat.
7. Het betekent dat je gezond en met aandacht ontbijt. Als dit betekent dat je eerder op moet staan, ga dan eerder naar bed.
8. Het betekent dat je gezond en met aandacht luncht en in de avond eet.
9. Het betekent dat je je eigen dromen een serieus gaat nemen. Wat wil je nog voordat je doodgaat? Waar wil je nog naar toe reizen? Wat wil je nog voordat je kinderen krijgt? Ga hier eens voor zitten en schrijf alles op wat er in je opkomt. Alles wat je in de afgelopen jaren hebt bedacht en blij van werd.
Misschien wordt het eens tijd.
10. Het betekent dat wanneer je ongesteld wordt, je hier rekening mee houdt. Je omringt jezelf met mooie muziek, lieve films, lieve mensen(!), je vraagt niet teveel van jezelf, je geeft jezelf niet op de kop als het allemaal even niet lukt. Je rust genoeg uit. Je gaat op een schapenvelletje liggen.
11. Het betekent dat je op tijd wc-papier en wasmiddel koopt en de afwas niet lang laat staan.
12. Het betekent dat je huis (op het oog) schoon en opgeruimd is.
13. Het betekent
dat je vaker pauze neemt en dan niet gaat facebooken, of op nieuwssites gaat scrollen. Je gaat gewoon even lekker, ouderwets, voor je uit staren.

14. Het betekent dat je meer in de natuur gaat zijn.

15. Het betekent dat je dit gewoon doet.

 

 

Wacht niet op een wonder. Alsof je ineens op zou staan met alle zelfliefde van de wereld.
Nee, ga het leven leiden waar zelfliefde binnen kan komen. 
Leer goed voor jezelf zorgen. Wees de stem van een liefdevolle vader en een liefdevolle moeder voor jezelf.

Het verstand doet dit voor jou. Ja, je verstand. Je verstand pakt jouw hand en neemt je mee naar buiten, neemt je mee naar bed, neemt je mee naar het aanzetten van een kaarsje ’s avonds laat waar je naar kunt turen voordat je in slaap valt, het neemt je mee naar een goed boek in plaats van je telefoon, het neemt je mee naar de kraan om een extra glas water te drinken, het neemt je mee naar een project waar je aan wilt werken omdat het voor JOU goed is. Niet voor de rest van de wereld (misschien ook wel), maar voor JOU.

 

 

En misschien betekent dit dat je daardoor het een en ander moet opofferen.
Iets dat gruwelijk pijn doet.
Ik weet zelf zeker dat het pijn zal doen,
want anders had je het allang gedaan.

Maar geloof me, het is het juiste.
Ook al voel je je misschien, zodra je op het punt staat om de juiste keuze te maken, een verloren hoopje mens en wil je overlevingsdeel er alles aan doen om je van die pijn weg te houden,
Dit is wat je nu nodig hebt.

Geloof me.

 

Begin vandaag met zelfliefde, door je verstand mee te laten werken, ook al voel je het zelf ABSOLUUT NOG NIET.
Maar je zal zien, dat door andere keuzes te maken, door jezelf rust, regelmaat, minder prikkels, minder foute mensen, meer creativiteit te gunnen,
je zo waar,
binnen de kortste tijd,
ineens best gelukkig bent met jezelf. En met je leven.

Wat mag jij gaan doen om meer zelfliefde te ontwikkelen? Ik ben benieuwd naar jouw antwoord.

 

Wil je leren hoe je meer zelfliefde ontwikkelt?
Het Praktiseer je eigen wijsheid spel kan je hierbij helpen.
Bestel het vandaag en speel het deze week nog!

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Lees meer

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze...

Lees meer

Een goed, diep gesprek is net als seks

Wanneer ben jij voor het laatst enorm gekwetst door iemand die je nog niet zo goed kent? En kwam dat omdat je, voor die stomme opmerking van de ander, al iets te veel over je innerlijk leven prijs gaf? In deze tekst lees je waarom een goed, diep gesprek lijkt op het...

Lees meer

De moeilijkste les van onze generatie

Na deze blog weet jij iets beter waarom het zo moeilijk is om van start te gaan met al het moois dat jij te geven hebt aan jezelf en aan deze wereld. Of waarom jij je soms zo slecht kan voelen als je met mensen hebt afgesproken, terwijl je je vóór de afspraak nog zo...

Lees meer