De moeilijkste les van onze generatie

De moeilijkste les van onze generatie

Na deze blog weet jij iets beter waarom het zo moeilijk is om van start te gaan met al het moois dat jij te geven hebt aan jezelf en aan deze wereld. Of waarom jij je soms zo slecht kan voelen als je met mensen hebt afgesproken, terwijl je je vóór de afspraak nog zo vrolijk en sterk voelde. Of waarom je als krachtige kunstenaar, schrijver, creator, maker, organisator, etc soms zo uit het veld geslagen kan worden.

Ik noem de moeilijkste les van onze generatie én 3 punten die aantonen wat de uitdagingen hierin zijn. Met een persoonlijk ervaringsverhaal dat illustreert wat er ‘mis’ kan gaan.

 

Laat ik beginnen met vertellen wat
de moeilijkste les van onze generatie is:
Het tonen van je kracht.

 

 

Wat je bij ‘het tonen van je kracht’ kunt tegenkomen is (3 punten):

1. Hoe lastig het is om een veilige omgeving voor jezelf te creëren om je kracht te ontwikkelen.

  • Je omgeving is je woonplek. Een plek waar je voldoende kunt opladen en inspiratie kunt opdoen. Is dit element niet zuiver, dan kan je ook minder goed shinen.
  • Je omgeving is je werkplek. Waar is het veilig genoeg om fouten te maken, zonder dat iets of iemand je afstraft?
  • Je omgeving zijn de mensen om je heen. Wie staan honderd procent achter jou als mens? Achter jouw eigen waarheid? Bij wie is het veilig genoeg om alles waar je in gelooft ook te betwijfelen? Bij wie kan je echt ontspannen? Bij wie kan je je shit tonen en jouw oprechte plezier? Aan wie kan je je dromen vertellen zonder dat je belachelijk wordt gemaakt?
  • Je omgeving zijn je financiën. Wat zijn voldoende financiën om jezelf aan het werk te krijgen? Dit kan voor veel mensen ook betekenen dat ze te weinig geld hebben, waardoor ze juist gemotiveerd raken om te geloven in hun werk en hier alles op alles te zetten om het de wereld in te brengen.

2. Je kunt tegenkomen dat je de stem van jouw eigen kracht niet herkent of hem niet volgt.
Geloof heilig in je eigen inspiratiebron: de zuivere stem die in jezelf begint te spreken wanneer iets in jouw omgeving jouw gave en kracht raakt. 
Wanneer er bijvoorbeeld ergens stront aan de knikker is, wanneer je schoonheid ziet, etc en die ene verhelderende stem vol inzichten in jou iets fluistert. (Dus deze stem roept niet, in tegenstelling tot wat veel mensen denken.)

  • Hoe klinkt jouw stem?
  • Durf je erop te vertrouwen?
  • Wat gebeurt er als je meer naar deze stem gaat handelen?
  • Hoe maak je jouw overtuigingen over dat deze stem vals is en niet te vertrouwen is, minder hard?

3. Hoe spannend het is om in jouw kracht te staan bij mensen die hun eigen kracht ontkennen.
Mensen die (nog) niet gewend zijn om vanuit hun eigen kracht te leven, kunnen jaloers worden, zich aangevallen voelen of geïntimideerd raken. Hoe lief je jouw kracht ook laat zien, er zullen altijd mensen schrikken als jij jouw kracht toont. En dat is héél spannend. Want dit kan als een directe afwijzing ervaren worden die je tot diep in je hart, waar je kracht vandaan komt, raakt. Maar, laat dit je niet ontmoedigen. Ook al doet de rest van de wereld iets anders, jij mag voorop lopen met jouw kracht.

 

 

Een samenvatting van de bovenste punten komt in het onderstaande verhaal naar voren.

Ik was op een feestje. Een feestje kan voor veel mensen een plek zijn waar zielenwonden geopenbaard worden. Dat was ook hier het geval. In het eerste kwartier, zodra ik binnenkwam, begon het om mij heen te etteren. Er waren niet veel mensen, maar wat een mooie avond moest worden, veranderde in een melaatsenbijeenkomst. 

Ik kende nog niemand, dus ik stelde me aan iedereen voor. Het gesprek kwam snel op gang en een vrouw van rond de zestig vertelde dat ze haar man zeven jaar geleden verloren had. Ze vertelde hoe ze haar leven anders aan het inrichten is na zijn dood en daar word ik, als mede-rouwende en co-writer van het boek Zinvol Rouwen heel blij van. 

Mijn moeder en ik schrijven over hoe je de dood van iemand waar je zielsveel van houdt, kunt zien als een nieuw leven voor jezelf. En als een kans om al je overtuigingen over de dood en om een leven in je eigen kracht te leiden, te onderzoeken. Dit is niet makkelijk, maar het kan een groot geschenk zijn als je ervoor kiest dit zo te zien. 

De vrouw die naast haar zat had (in de vijftig), was schrijfster, vertelde ze. Ik zag direct een heilig teken van het Universum/God/hoejijhetmaarwiltnoemen. Rouwen, schrijfster, hé! Enthousiast riep ik:

“Wat leuk! Ik ben een combinatie van jullie beiden!
Mijn moeder en ik schrijven nu een boek over Zinvol Rouwen!” 

Ik kreeg gelijk talloze vragen van allerlei kanten op me afgevuurd. Maar al gauw was het niet meer een gezellig feestje waarbij we voorzichtig, elkaar leerden kennen en respect opbouwden voor elkaar, maar het veranderde in een iets te diepgaand gesprek tussen vreemden waarbij steeds ‘de verkeerde dingen’ gezegd werden.
Ik vertelde meer over de filosofie van ons boek, maar het werd door de vrouw die rouwt om haar man, niet ontvangen. Ze stond niet open voor ons verhaal en dit liet ze merken in een hardheid in woorden die bij haar naar boven kwam. Ik probeerde haar naar het gevoel van het boek te brengen, in plaats van de theorie, maar ze sloeg deze van tafel.

Logisch, mijn verhaal raakte haar pijn aan en ze wilde daar nu niet mee dealen.

Niet nu. Op een feestje.
Niet zo. Tussen vreemden.
Niet van jou. Van iemand die ik nog helemaal niet ken. 

De omgeving was niet veilig genoeg om vanuit haar kracht te ontvangen. 

 

Ik schrok. Dit was niet mijn bedoeling. Ik kon wel huilen. Ik wilde wegrennen, ik wilde nooit meer mijn gezicht laten zien op dat feestje. Ik wou dat er een meteoriet op deze mensen kwam, zodat ik nooit meer met ze geconfronteerd hoefde te worden. Met mijn voet zocht ik naar de hond die onder de tafel op een leeg pak sap een het sabbelen was. Ik voelde zijn haren, zijn lichaamswarmte… Hoi hond, fijn dat je bestaat.
 

Het gespreksonderwerp veranderde en ik merkte op dat de vrouw met rouw mij niet meer durfde aan te kijken. Het werd zowaar nog best gezellig, maar iets klopte totaal niet. Ik bleef me als een blind vogeltje voelen dat uit het veilige nestje gevallen was en op de grond naar adem hapt. Ik had het idee dat ik een hele grote fout gemaakt had door over ons boek te vertellen.

Een paar uur later. Ik had me afgezonderd met één van de mensen van het feestje en ze vroeg aan me wat voor werk ik eigenlijk nog meer deed. Trots, met hetzelfde enthousiasme, begon ik weer te vertellen wat ik doe.

Ik ben enthousiast omdat ik ongelooflijk veel van mijn werk en mijn eigen waarheid hou. Ik heb een liefdesrelatie met mijn eigen kracht. Ik heb geleerd in mijn leven trouw te zijn aan haar, omdat ze me ongelooflijk veel bijzondere creaties heeft gegeven. Ik schaam me niet voor mijn relatie met mijn stem, dit is wat mij gelukkig maakt in mijn leven. Mijn werk, mijn inspiratie, mijn wijsheid. God, wat hou ik veel van haar.

Maar ineens zag ik mijn gesprekspartner als een blind vogeltje uit haar nestje vallen. Ik zag dat mijn passie voor mijn werk haar begon te duizelen. Ze onderbrak me met het woord: “Jaloersmakend…” Ze zuchtte. “Je bent wel erg productief…” En weer kon ik wel janken. Dit was niet mijn bedoeling? Waarom heb ik vandaag dit effect op mensen?

 

Ik ging naar huis. Kocht nog ergens frieten en een frikandel speciaal en wilde huilen, maar kon het niet. Ik voelde me niet gezien. Ik voelde me totaal afgewezen. Het voelde alsof ik mijn hele leven verkeerd aan het aanpakken was. 

 

De volgende ochtend hoorde ik mijn eigen wijsheidsstem zeggen:
“Lieve Anne, er is niets mis met jou. Maar als jij jouw kracht toont (en inderdaad, dit gaat nog niet altijd even handig – maar ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je) dan worden anderen geraakt in het verdriet dat zij te weinig aandacht geven aan het volgen van hun stem.

Dit verdriet is normaal. Het zegt NIETS over jou. Het is de ingang om bij hun kracht te komen. Ze moeten eerst door deze laag heen. Je raakte op het feestje precies dat aan dat meer in hen gehoord en geleefd wil worden. Laat die mensen maar even los, ze hebben werk te doen. Net als jij. Want ook al weet ik dat je smoorverliefd op me bent, nog steeds, na al die jaren, ik weet ook hoe spannend je het blijft vinden om je kracht te tonen en om erin te blijven geloven. En misschien mag je de volgende keer je boodschap over zinvol rouwen iets voorzichtiger brengen. Ook al straal jij erin, anderen zijn daar dikwijls (nog) niet.”

 

 

Als ik mijn eigen wijsheid kon kussen, had ik het die ochtend gedaan. Met tong.

 

Maar waarom is dit de moeilijkste les van onze generatie?
Pas sinds kort realiseer ik mij dat de tijd waarin we nu leven, een hele bijzondere tijd is. Duizenden jaren lang (!) hebben we gezwegen over ons innerlijk leven. Niemand mocht weten wat we écht voelden en wat we écht wilden doen met ons leven. Er waren maar een handjevol mensen die dit durfden te tonen. Laat staan er ook nog eens naar durfden te leven! Het innerlijk leven (wat je écht voelt en wat je écht denkt) was een taboe.

Je kunt alleen je eigen kracht horen, voelen en volgen als je honderd procent open durft te staan voor je innerlijk leven.

Pas sinds 2010 zijn we massaal aan het openen. Ik herhaal: pas sinds acht jaar (!) is het veiliger om te zijn wie je werkelijk bent.

En nog is het spannend.
Want het gedachtengoed dat duizenden jaren lang is opgebouwd, is niet zomaar verdwenen. Het zit in al onze cellen besloten. In talloze overtuigingen die we nog hebben. 

 

Vanuit je eigen kracht leven, is dus een nieuw begrip in ons mens-zijn. Zeker als vrouw. (Wij hebben andere overtuigingen die in onze cellen besloten liggen waar we doorheen mogen werken dan mannen.)
Op het feestje sprak ik met vrouwen die ouder waren dan ik. En hoewel zij meer levenservaring hebben en de weg hebben vrijgemaakt zodat dochters hun innerlijk leven serieus mogen nemen, toch zijn zij nog iets meer verbonden met de ‘oude manier van doen’. Ze willen wel, maar er was niemand voor hen die de weg voor hen vrij hebben gemaakt. Zij waren de pioniers. 

Alle twintigers en dertigers van nu staan nog meer in hun eigen kracht. Omdat zij ons voor waren. Maar de vrijheid die wij ervaren in onze kracht kan nog steeds confronterend voor hen zijn.

Vanuit een groter plaatje voel ik, ten diepste, dat we (de twintigers en dertigers van nu) niet zonder hen hadden gekund en dat we samen deze wereld een fijnere plek laten zijn. Wij plukken van de vruchten van alles wat zij hebben gezaaid en zij leren op hun beurt weer van ons. In die zin zijn we samen één. We doen het samen.

En straks, als de twintigers en dertigers van nu kinderen hebben, zullen we weer leren van onze kinderen. Die nóg meer innerlijke vrijheid ervaren dan wij.  Dat worden spannende, confronterende, maar zeer bevrijdende tijden! 

Tot slot wil ik noemen dat ik na een intens jaar met schrijven aan het boek van Zinvol Rouwen weer opensta voor coachingsessies. Voel jij dat jij jouw eigen kracht meer wil vrijmaken? En voel je een klik met mij? Klik dan zeker op de gele button. Ik kijk er naar uit om jouw verhaal te horen en me af te stemmen op jouw boodschap van dit moment.

 

Liefs,
Anne

 

 

“Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us.

We ask ourselves, ‘Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?’

Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us.

It’s not just in some of us; it’s in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.” 

– Marianne Williamson, A Return to Love: Reflections on the Principles of “A Course in Miracles”

6 films met een echte kijk op de liefde en verlangen

Ik hou van film. Sinds jongs af aan keek ik naar alles dat Hollywood maakte en sinds mijn pubertijd keek ik met dezelfde fascinatie naar arthouse films. Ik hou het meest van films over de liefde en heb dan ook bijna iedere flauwe, Amerikaanse romcom film gezien die je...

Lees meer

De diepere betekenis van trauma

Trauma vindt niet plaats in onze levens om ons door tweeën te willen breken, om ons te 'verscheuren', om ons de leugen wijs te maken dat het leven niet magisch en vol liefde en vol heiligheid is. Trauma gebeurt om ons open te breken in meer levensbewuste en...

Lees meer

Ontdek je gave (leuke én diepgaande audio oefening)

Vraag jij je wel eens af hoe het kan dat anderen met zoveel bezieling hun werk doen? Dat ze zo overtuigd lijken te zijn van wat ze te geven hebben? Het kan enorm confronterend zijn om anderen in hun kracht te zien staan. Een beetje irritant zelfs (als je heel eerlijk...

Lees meer

Meer van dit? Meld je aan om deze blogs in je eigen mail te ontvangen! Dat is toch veel leuker? (Vind ik wel.)

Hoe nu verder? (video)

Hoe nu verder? (video)

Lang heb ik mijn mond gesloten gehouden over maatschappelijke zaken. Helemaal over racisme en over ons slavernijverleden, omdat ik vond dat ik als blanke vrouw daar niets over te zeggen had. En ook omdat ik er eigenlijk helemaal niéts over te zeggen had, maar toch gaat mijn hart enorm uit naar dit thema. In deze video hoor je hoe ik er, vanuit mijn hart, naar kijk.

Je kunt jouw mening achterlaten onder de blogs zie je hieronder ziet staan. 

6 films met een echte kijk op de liefde en verlangen

Ik hou van film. Sinds jongs af aan keek ik naar alles dat Hollywood maakte en sinds mijn pubertijd keek ik met dezelfde fascinatie naar arthouse films. Ik hou het meest van films over de liefde en heb dan ook bijna iedere flauwe, Amerikaanse romcom film gezien die je...

Lees meer

Het beeld dat anderen over mij maken

“Er is een beeld dat anderen van me hebben. En als ik dat beeld zie, denk ik: dat ben ik niet. Niet echt. Als ik mijn ogen sluit en heel diep voel, zie ik mezelf heel anders. Daar houd ik me aan vast. En daar verbind ik me regelmatig mee,” zegt Lena Dunham (Girls) in...

Lees meer

Verslaafd aan facebook – help jezelf met 10 inzichten

Verslaafd aan facebook – help jezelf met 10 inzichten

 

Neem Facebook als spiritueel leraar aan. Mét 10 inzichten om van jouw ‘verslaving’ af te komen!
Na deze tekst kijk jij anders naar jouw verslaving en naar jezelf. Bijna niemand heeft het over deze totaal andere kijk op de grote facebookverslaving! 

We hebben het er allemaal wel eens over gehad: hoe zeer we ons ergeren aan hoe die telefoon met onze duimen en handen vergroeid lijken te zijn. 
Enkele rigoureuzen onder ons verwijderen hun account bij Facebook en nemen zelfs een ‘ouderwetse telefoon’ (waarop je alleen kan bellen en smsen) om maar niet meer met Facebook of andere social media geconfronteerd te worden. Maar helpt dat nou echt? 
In dit korte tekstje nodig ik je uit om aandacht aan jouw relatie met Facebook te geven. Ik heb het hier wel over Facebook, maar steeds als je deze naam leest, kan je dit ook vervangen door andere sociale media.

 

Sommige mensen kiezen weer voor een ouderwetse telefoon. Eentje die amper iets kost en alleen op het noodzakelijke bel- en sms-verkeer richt. Lekker minimalistisch.

 

THEORIE

Er komt steeds meer kennis vrij over hoe Facebook net zo verslavend is als het eten van Mc Donalds: het (ver)vult niet, maar er zit iets in waardoor je alleen maar meer wilt. 
De wetenschap dat Facebook niet alleen verslavend ís, maar ook zo bedoéld is, volgens silicon valley, is belangrijke informatie. 
Ze willen dat we verslaafd eraan worden. Want, hoe vaker wij doorklikken en verder scrollen, des te meer geld ontvangen zij omdat Facebook een groot centrum van reclame is. Bedrijven betalen Facebook fors om onder de aandacht te komen bij de juiste doelgroep.

 

Als ik teksten over de verslavende werking van Facebook lees, of anderen hierover hoor praten, dan hoor ik steeds weer dat Facebook degene is die we de schuld moeten geven. Maar ik geloof dat deze gedachte niet terecht is. Facebook doet op zichzelf helemaal niets verkeerd. Het impliceert bijna dat Facebook een oppermachtig wezen is dat hun abonnees zwakke mensen zonder vrije wil maakt. Well honey, dat vermogen hebben ze dus niet. Dat heeft niemand.

 

Facebook toont ons wat onze basale, menselijke behoeften zijn en speelt hier op in.

Het toont ons zelfs wat er aan deze tijd geheeld wil worden.
Ze legt de vinger op de zere plek. Ze toont het gemis, dat wat pijn doet, ze roept verlangens op. Meer niet. Het lieve schatje is niet zo goed in het vervullen van deze behoeften of verlangens.

 

WAT TOONT FACEBOOK ONS?
Pijn: Facebook laat, naar mijn inziens, zien dat we worstelen met onze eenzaamheid en ons zelfbeeld. Maar ook met onze druk op het werk (daar geef ik zo een voorbeeld over) en onze verwachtingen naar onszelf.

Verlangen: Facebook laat het verlangen zien naar ontspannen samen-zijn met mensen, naar gelijkgestemden vinden, naar luchtigheid (alle humor in grappige filmpjes en cartoons die te zien zijn!), naar de wens om verandering te brengen in de wereld (zoveel activistenfilmpjes, my god), het verlangen om te reizen; de wereld te ontdekken, om te kiezen voor wat je het liefst wilt doen (confronterend as hell), het laat het verlangen zien van jezelf naar buiten willen brengen en erkenning te krijgen voor wie je bent; het verlangen om jezelf creatief te uiten. Het toont het verlangen tot inspiratie naar innerlijke groei.

Dit zijn prachtige verlangens!

Deze geweldige tekening en tekst is van Maaike Hartjes.nl
Ze heeft pas een persoonlijk boek uitgebracht over haar burn-out.
Enorme aanrader als je van eerlijke humor houdt.

FACEBOOK IS NIET VERSLAVEND
Facebook ís niet verslavend. 
De verslaving zat al in ons voordat er een handig trucje kwam om de aandacht van mensen erbij te houden.

Verslaving ligt ten grondslag in een oprechte behoefte waarvan we de overtuiging hebben
dat we die niet zelf kunnen vervullen.

En we zoeken het op een plek waar we een tijdelijke, maar valse oplossing krijgen.

 

HERKEN JIJ JE HIERIN? 10 PERSOONLIJKE INZICHTEN DIE JOU ZULLEN HELPEN
Om deze tekst persoonlijker te maken, wil ik met je delen waarom ik op facebook zit. Voel mee waar jij je in herkent. Het zijn veel voorbeelden, dus schiet er gerust met je ogen zoekend overheen.

Voordat ik de ‘f’ in de zoekbalk typ om facebook op te zoeken of op de app van mijn telefoon klik, voel ik dit:

1. Een verlangen naar samen-zijn met anderen. Ik voel me eenzaam. Ik wil me niet meer eenzaam voelen. Het is te moeilijk om me eenzaam te voelen.
2. Ik ervaar ongemakkelijke gevoelens bij mezelf. Ik raak in paniek. Ik gebruik Facebook als afleiding.
3. Tegenwoordig besef ik dat ik tijdens mijn werk steeds naar Facebook ga als ik behoefte heb aan rust. 
(Omdat de concentratie op is, omdat ik iets tegenkom in mijn werk dat me een ongemakkelijk gevoel geeft en dus extra aandacht nodig heeft.)
Maar, Facebook geeft mij geen rust.


Zodra ik mezelf naar facebook zie gaan, zie ik dit als een teken om aan mezelf te vragen: 


Wat wil ik nu? 
Waar heb ik werkelijk behoefte aan?

 

 

Vaak realiseer ik mij dan dat ik beter van mijn werk achter de laptop weg kan gaan, want dat geeft me veel meer ontspanning. Dit weggaan van mijn laptop geeft me eventueel nieuwe inzichten in het werk waar ik mee bezig ben. (Verlangen naar rust is een aankondiging voor nieuwe inzichten en een nieuwe aanpak in je werk.) Nu ik mij hier bewust van geworden ben, gebruik ik Facebook als mijn wekkertje. Voel ik dat ik de neiging heb om weer te gaan scrollen? Dan sta ik tegenwoordig veel gemakkelijker op om even iets anders te gaan doen. Het is altijd weer spannend om weg te gaan van mijn laptop, maar de beloning van ‘even stoppen met mijn werk’ is groter dan facebookscrollen!

 

When facebook calls, magic awaits; dan kloppen er inzichten bij me aan die binnengelaten willen worden.
Mits ik naar het juiste durf te handelen!

 

 

4. Maar ik ga ook naar Facebook tijdens mijn werk als ik onzeker ben over wat ik aan het doen ben en of ik er wel tegen opgewassen ben. Resultaat: ik voel me vaak nog slechter. Mijn mind gaat bewust berichten zoeken die me nog slechter laten voelen. De succesvolle ander, bijvoorbeeld. Een soort digitale automutilatie, dus.

 

Vluchten van gezelschap en facebook:
5. Ik gebruik Facebook voor de behoefte in gezelschap om mezelf af te sluiten en om even tot mezelf te komen. Om op te laden. Om bij te komen van wat me raakte in een gesprek bijvoorbeeld. 
Ik doe dit vooral bij mensen bij wie ik het idee heb dat ik niet mezelf kan zijn.

Werkt dit?
Ja, een beetje. Als ik bijvoorbeeld een berichtje zie van een vriendin en mezelf eraan herinner dat ik, naast deze mensen, fijne mensen om me heen heb bij wie ik wél mezelf kan zijn. Maar vooral als ik het gebruik voor creatieve doeleinden. Zoals nu, ik schrijf deze blog in een volle trein, in een berichtenbox van facebook, en dit is mijn manier om verbonden met mezelf te blijven. Op een veilige manier blijf ik op een drukke plek verbonden met mijn hart.

Wat mijn automatische reactie naar Facebook ook laat zien in gezelschap, is dat ik eigenlijk iets voel dat ik niet wil voelen.
Wil ik eigenlijk weg uit het gezelschap? Of wil ik tonen wat er werkelijk in mij speelt?
Durf ik mijn telefoon weg te leggen en mijn hart te laten spreken?

Wanneer gebruik ik facebook nog meer?
6. Als ik ’s ochtends wakker word en me ver van mezelf verwijderd voel, ga ik ook vaak naar Facebook. Ik voel me dan naar door een droom, of ik ervaar angst voor de dag en ik kan het niet laten zijn voor wat het is. Ik verlang naar helderheid, naar een ‘teken’, naar een belofte dat er is niets is om te vrezen in mijn leven. Ik zoek hulp om met mijn ochtendpijn om te gaan.

Ik krijg die hulp ZELDEN. Toch doe ik het.

7. Ook kijk ik op Facebook om te zien hoeveel likes ik heb. Word ik wel gewaardeerd? Ben ik aan het groeien in mijn bedrijf? Ik voel me eigenlijk altijd alleen maar shit als ik hier naar ga kijken. Facebook legt bij mij dus de vinger neer op de zere plek als ik kijk naar mijn wantrouwen naar mijn eigen kunnen. Er is een deel in mij dat nog teveel kijkt naar wat andere mensen ervan vinden wat ik schrijf en doe.
Ik word uitgenodigd om mijn vertrouwen ergens anders vandaan te halen dan likes en hartjes.

 

Los van dit, kijk ik ook op Facebook omdat:
8. Ik het oprecht leuk vind om mijn vrienden van over de hele wereld te kunnen volgen. Of om te zien wie er een kindje heeft gekregen en blij voor de ouders te zijn. Mijn oprechte, belangeloze interesse wordt hierin vaak vervuld.
9. Daarbij gebruik ik het zelf omdat hier mijn werk deels ligt. Mijn lezers zijn hier. Mensen zijn hier die geïnspireerd willen worden en hun eigen wijsheid delen. Mijn collega’s zijn hier. Zo fijn dat dit gratis medium ons verbind! 
10. Ik gebruik het ook om technische vragen over software of wordpress te stellen. En ik volg enkele groepen met interessante informatie.

 

IK VRAAG ME AF…

  • In welke van de bovenstaande punten herken jij je?
  • Is er iets dat jij tegenkomt dat ik niet genoemd heb? 
  • Voel je steeds vaker dat je Facebook niet wilt gebruiken? Maar merk je dat je het soms ook gewoon niet kunt tegenhouden? Wat voel je dan? Hoe voelt het? Neem het jezelf asjeblieft niet kwalijk, het bewustzijn over waarom je op je telefoon zit, mag langzaam groeien. Mijn vriendelijke voorstel is dat je de bovenstaande tekst nog eens bekijkt en in een boekje opschrijft(!) wat jij ook ervaart. Als je dit hebt opgeschreven, komen er misschien nog andere voorbeelden in je op. Wees een lieve moeder voor jezelf die het allerbeste voor je wil, en wees zo dapper om hier meer bewustzijn op te leggen zodat je het grote geschenk kunt ontvangen dat erachter ligt. (Dit is voor iedereen anders.)


Laat het me weten in een reactie onder deze tekst! (Ook als er nog niets staat! Mensen reageren massaal op deze tekst, maar vooral privé of op… Facebook, ja. Durf jij de eerste te zijn?) Ik ben benieuwd.
Laten we ons bewustzijn over dit medium, dat we zo goed als iedere dag in ons leven laten, vergroten!

Liefs,
Anne

 

Als je op je facebook tijdens je werk wilt kijken, weet dan dat er iets moois te wachten staat als je besluit NIET de afleiding te zoeken, maar even te ontspannen en te luisteren naar wat van binnen gesproken wordt.

Meer inspiratie lezen? Misschien zit er iets tussen waar je net een vraag over had: 

6 films met een echte kijk op de liefde en verlangen

Ik hou van film. Sinds jongs af aan keek ik naar alles dat Hollywood maakte en sinds mijn pubertijd keek ik met dezelfde fascinatie naar arthouse films. Ik hou het meest van films over de liefde en heb dan ook bijna iedere flauwe, Amerikaanse romcom film gezien die je...

Lees meer

De diepere betekenis van trauma

Trauma vindt niet plaats in onze levens om ons door tweeën te willen breken, om ons te 'verscheuren', om ons de leugen wijs te maken dat het leven niet magisch en vol liefde en vol heiligheid is. Trauma gebeurt om ons open te breken in meer levensbewuste en...

Lees meer

Ontdek je gave (leuke én diepgaande audio oefening)

Vraag jij je wel eens af hoe het kan dat anderen met zoveel bezieling hun werk doen? Dat ze zo overtuigd lijken te zijn van wat ze te geven hebben? Het kan enorm confronterend zijn om anderen in hun kracht te zien staan. Een beetje irritant zelfs (als je heel eerlijk...

Lees meer

Vertel me wat ik niet kan zien (video)

Vertel me wat ik niet kan zien Ik ben blind. Hartstikke blind. Stekeblind. Ik-zie-geen-hand-voor-ogen-blind.Ik zie niet hoe sterk ik ben, hoe mooi ik ben, hoeveel ik kan. Ik zie niet wat ik al gedaan heb en hoe succesvol ik ben.Ik zie niet hoe slim ik ben, hoe lief,...

Lees meer

Je mag je leven verpesten (video)

Je mag je leven verpesten (video)

Wat is het toch met ons mens-wezentjes dat we het leven, zoals het nu is, vaker NIET GOED vinden dan wel goed? Hoe moeilijk is het om tevree te zijn?

Ik heb een super lief, knap vriendje, maar de duivel in mijn hoofd wil vaker alles helemaal verpesten. Het verzint verhalen waarom onze relatie niet goed zou zijn en hoe hij mij tegenhoudt om mijn ware potentieel te leiden. 

Hihi.

Pff, feel that pressure: ‘mijn ware potentieel’…

Ook ben ik heel vaak niet tevreden over mijn werk terwijl ik toch wel echt een tegekke baan heb. Ik schrijf op dit moment aan twee (!) prachtige boeken (‘Zinvol Rouwen’ en mijn eigen boek ‘dood, poop, boob’) die bij de lezer zoveel innerlijk reizen teweeg gaan brengen, dat ik niet kan wachten tot ze geschreven en gedrukt zijn! (Eindelijk geen vluchtige berichtjes meer op internet, maar in bezinning en rust de boodschappen die we willen brengen doorgeven.)

En toch zou ik zoveel meer van de wereld willen zien, zou ik zoveel meer mensen om me heen willen hebben om dagelijks in het echt mee te kletsen en niet altijd via internet en what’s app, zou ik zoveel donkerder van huidskleur willen zijn, zou ik willen kunnen zingen, zou ik grotere tanden willen hebben en dikkere haren, zou ik bij die bos haren een maatje grotere borsten willen hebben, zou ik intelligenter willen zijn, zou ik meer lef willen hebben, etc, etc, etc, etc. Hoe lang heb je?

Zojuist nam ik een video voor je op nadat ik vanmorgen een filmpje op facebook zag waar ik helemaal ongelukkig van werd. Nee, het was geen zielige Portugese straathonden filmpje, maar een filmpje van een krachtige vrouw ergens op de wereld die zei dat ik mijn leven aan het weggooien was. 

Eerst voelde ik me zwaar ellendig toen ze dit zei en wilde ik me voor alles aanmelden dat ze aanbiedt. Ik was bereid alle doekoes die ik heb uit te geven voor het leven dat zij aan mij beloofde. Maar toen dacht ik: ho, wacht eens even… 

Wil je weten wat ik nog meer dacht? Bekijk dan de video.

Liefs,
Anne

“Ik mag mijn leven weggooien.
Ik mag alles HELEMAAL VERPESTEN!

Voel wat dat met je doet en vraag jezelf dan af: waar heb ik nu zin in?
Als het allemaal toch niets uitmaakt, wat wil ik dan doen?

Deze energiefrequentie is zoveel malen sterker dan balen van wat je nu hebt. En verlangen naar iets dat totaal niet lijkt op jouw leven nu.

Begin bij waar je nu bent en neem het allemaal niet zo serieus.”

Meer inspiratie lezen? Misschien zit er iets tussen waar je net een vraag over had: 

6 films met een echte kijk op de liefde en verlangen

Ik hou van film. Sinds jongs af aan keek ik naar alles dat Hollywood maakte en sinds mijn pubertijd keek ik met dezelfde fascinatie naar arthouse films. Ik hou het meest van films over de liefde en heb dan ook bijna iedere flauwe, Amerikaanse romcom film gezien die je...

Lees meer

De diepere betekenis van trauma

Trauma vindt niet plaats in onze levens om ons door tweeën te willen breken, om ons te 'verscheuren', om ons de leugen wijs te maken dat het leven niet magisch en vol liefde en vol heiligheid is. Trauma gebeurt om ons open te breken in meer levensbewuste en...

Lees meer

Ontdek je gave (leuke én diepgaande audio oefening)

Vraag jij je wel eens af hoe het kan dat anderen met zoveel bezieling hun werk doen? Dat ze zo overtuigd lijken te zijn van wat ze te geven hebben? Het kan enorm confronterend zijn om anderen in hun kracht te zien staan. Een beetje irritant zelfs (als je heel eerlijk...

Lees meer

Vertel me wat ik niet kan zien (video)

Vertel me wat ik niet kan zien Ik ben blind. Hartstikke blind. Stekeblind. Ik-zie-geen-hand-voor-ogen-blind.Ik zie niet hoe sterk ik ben, hoe mooi ik ben, hoeveel ik kan. Ik zie niet wat ik al gedaan heb en hoe succesvol ik ben.Ik zie niet hoe slim ik ben, hoe lief,...

Lees meer
De wereld van zelfontwikkeling is gek geworden

De wereld van zelfontwikkeling is gek geworden

Wat stelt deze zelfontwikkelingswereld toch voor? In het grootste deel van wat er verteld wordt en vooral hoé er gedaan wordt, kan ik me niet vinden. Ik vind het teveel oeha-poeha, te ver weg van het normale leven. Als je een workshopruimte binnenkomt, mag je niet eerst even flink wat ongepaste grappen naar onbekende mensen gooien, want dan ben je niet ‘dicht bij jezelf’ en ‘je moet vooral rustig zijn’. En het liefst moet je die ene blik in je ogen hebben: van zachtheid, openheid, met een mona lisa glimlach om je mond. Oh, en je ademhaling moet diep zijn en je rug staat recht. In de pauze mag je geen boterham met hagelslag eten (eet maar een salade) en vóórdat je de deur uitgaat, moet je bij afscheid minimaal één persoon diep in de ogen gekeken hebben, in plaats van het gebruiken van woorden. Want: ‘een blik zegt meer dan duizend woorden.’
 
Wout, van de kwetsbare held, schreef al eerder over hoe de laatste tijd veel mensen hem wijzen op de rust in hem zelf. (Lees zijn mooie stukjes op www.facebook.com/kwetsbareheld/) Ik herken me in wat hij schrijft. Zo vaak hebben mensen ook tegen mij gezegd: ‘doe maar rustig’.
Wat haaaaaat ik het als mensen me zo proberen te temmen.
 
Ik ben een stuk wilder in mijn praten, doen en laten (yo,) dan de gemiddelde spirituele levenscoach:
Toegegeven: er zit een deel in mij dat verbonden is met een sterke (eigen) wijsheid en wanneer ik vanuit dit deel spreek, stroomt het leven krachtig door me heen en ben ik heel duidelijk in mijn praten. Ik articuleer ineens, ik voeg hier en daar een gepaste pauze toe, ik kijk indringend naar de ander. Ik ben sterk verbonden met wanneer ikzelf en wanneer de ander geraakt wordt en ik speel hier op in.
 
Maar er zit ook een sterk, onwetend mensdeel in mij dat bang voor de dood is, dat houdt van seks-, poep- en plasgrapjes, dat kan huilen met veel snot, dat veel van dansen houdt, dat verliefd wordt op anderen, dat schreeuwt, gilt, dat anderen provoceert en uit de tent lokt, dat scheldt, dat veel te veel kan eten, dat haar dromen uitstelt, dat bang is voor andere mensen en wantrouwend is, dat niet altijd door de pijn weet te gaan en dat dagen achter elkaar doodongelukkig kan zijn.
 
Deze twee delen zijn altijd in mij aanwezig en daggeren (wrijven) tegen elkaar aan, met een boel woeste hitsigheid tot gevolg.
 
Wanneer durft deze spiri-wereld zich te realiseren dat ‘ik ben nu dicht bij mezelf omdat ik rustig ben’, ook maar een ideetje is? Wanneer zien ze eindelijk in dat ‘diep in de ogen van een ander kijken’, niet de enige manier is om ‘echt contact’ met een ander mens te maken? Als ik een scheet laat en mijn beste vriendin dit door de telefoon hoort en zegt dat die scheet klonk alsof een schoen op vers gevallen sneeuw trapt, heb ik ook ‘echt contact.’ Dan lach ik, vanuit mijn hart, om haar prachtige vergelijking. Dan lach ik om het plezier dat we scheten bij elkaar durven te laten en dan grappen erover maken. (Scheten blijven grappig! Hoe kan dat toch?)
 
Zoals iedere sociale groep (een gezin, je schoonfamilie, de studentenclub, de supermarkt, etc) bepaalde gedragscodes kent, zo heeft deze spiri-club ze ook. Maar wanneer ziet deze wereld nou eindelijk in dat het een vormpje is? Het is lucht, en zelfs, als ik heel eerlijk ben: een motherfucking dwangbuis, een gevangenis om mensen klein en on-echt te houden. Een dogma om mensen maar niet van zichzelf te laten houden en afhankelijk te laten blijven van instanties die dit prediken.
 
Yes honey, mommy’s angry.
 
Wees wild, wees ongepast, wees ongecensureerd jezelf in hoe jouw zelf in het moment maar naar boven komt, wordt ongeremd boos zonder reden, durf anderen te kwetsen, of als een ander jou kwetst; je mag terugbijten! Je hoeft niet lief te glimlachen en er later bij een therapeut aan te werken. Word verliefd op een ander. Laat scheten. Eet een boterham met hagelslag, eet voor mijn part gemarteld vlees op je brood. Roep eens: “HALLOOOOOO DAAR IEDEREEN” als je in een workshopruimte komt met mensen die je niet kent, wees de persoon die iedereen vanaf het begin af aan haat, omdat je zo buiten de groep valt.
Maak fouten. Maak creaties die nog niet helemaal goed zijn. Durf ‘er nog niet te zijn’. Blijf oefenen, blijf voelen, blijf je eigen hart van wat jij mooi vindt volgen.
Je mag van mij vandaag ongelukkig zijn, je mag van mij niet door de diepte gaan, je mag van mij bevriezen, je mag van mij niet perfect zijn. Ik hou namelijk zo veel meer van je.
 
En zodra je voelt dat iets teveel pijn doet, dan roep je mij. (Want alles alleen doen is ook onnodig.) En dan kijken we samen naar hoe we dat deel van jou waar je zo’n hekel aan begint te krijgen, zo kunt liefhebben totdat het uiteindelijk plotseling transformeert in het grootste cadeau dat je je maar kunt voorstellen. En soms ook niet.
 
Dag lieve mensschatjes! Een hele fijne, kutte, woest creatieve, tamme dag vandaag.
 
Liefs,
Anne

Meer inspiratie lezen? Misschien zit er iets tussen waar je net een vraag over had: 

6 films met een echte kijk op de liefde en verlangen

Ik hou van film. Sinds jongs af aan keek ik naar alles dat Hollywood maakte en sinds mijn pubertijd keek ik met dezelfde fascinatie naar arthouse films. Ik hou het meest van films over de liefde en heb dan ook bijna iedere flauwe, Amerikaanse romcom film gezien die je...

Lees meer

De diepere betekenis van trauma

Trauma vindt niet plaats in onze levens om ons door tweeën te willen breken, om ons te 'verscheuren', om ons de leugen wijs te maken dat het leven niet magisch en vol liefde en vol heiligheid is. Trauma gebeurt om ons open te breken in meer levensbewuste en...

Lees meer

Ontdek je gave (leuke én diepgaande audio oefening)

Vraag jij je wel eens af hoe het kan dat anderen met zoveel bezieling hun werk doen? Dat ze zo overtuigd lijken te zijn van wat ze te geven hebben? Het kan enorm confronterend zijn om anderen in hun kracht te zien staan. Een beetje irritant zelfs (als je heel eerlijk...

Lees meer

Vertel me wat ik niet kan zien (video)

Vertel me wat ik niet kan zien Ik ben blind. Hartstikke blind. Stekeblind. Ik-zie-geen-hand-voor-ogen-blind.Ik zie niet hoe sterk ik ben, hoe mooi ik ben, hoeveel ik kan. Ik zie niet wat ik al gedaan heb en hoe succesvol ik ben.Ik zie niet hoe slim ik ben, hoe lief,...

Lees meer