Afscheid nemen van mijn lief

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: “Nu?” De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment is niet voor jullie, dit is een belangrijk moment voor ons. Snappen jullie dat niet?

 

Al vanaf gistermiddag ben ik aan het huilen en ik stop niet meer. Ja, nu even, omdat die stomme (lieve) buren daar staan.
Ik weet niet precies waarom ik begon met huilen. Ik vind er niet de juiste woorden voor. Het komt uit een kern van mij. Het voelt groots, bijna te groot om aan te kunnen. ‘Een woordenloze pijn’, noem ik dat in mijn praktijk. Het is de vooravond van een heilige thuiservaring als je hem volledig durft te ervaren. Dat wéét ik, omdat ik het al honderd keer ervaren heb, maar steeds weer, net als nu, is het toch best wel heftig.

Ik realiseer mij goed dat ik hem straks twee maanden niet meer zie en dat we beiden in een groot, zwart gat zullen stappen. Zodra hij zijn beiden voeten op de trappers zet, zodra hij zijn blik van mij afwendt, rijdt hij zijn eigen zwarte gat in. En ik, over een paar dagen, vlieg door mijn eigen zwarte gat, dwars door naar Amerika.

 

Mijn overleden broer Robin heeft mij ooit geleerd dat als je als mens in een zwart gat terecht komt, je lichaam als een spaghettisliert uit elkaar getrokken wordt. En dat die twee delen, weer worden verdeeld in twee delen, en die vier delen worden dan ook weer verdeeld tot acht delen, … tot er niets meer van je lijfje overblijft. Ik vond dit toen al een akelig verhaal. “Maar, één schrale troost,” zei hij toen, “het gaat razendsnel. Je bent dood voordat je weet wat er gebeurt.”

In de ruimte heb je zwarte gaten, maar ook in het leven zelf. De dood is een heel groot zwart gat waar niet alleen degene die doodgaat, maar ook de nabestaanden in terecht komen. Als iemand waarvan je zielsveel houdt sterft, komt niemand er levend uit. Niets is meer hetzelfde. 
Grote, verre reizen maken in je eentje of samen met iemand anders, kunnen ook zwarte gaten zijn. Of, een eigen bedrijf starten, of… Ach, alles waarvan je overlevingsdeel het idee heeft dat het levensgevaarlijk is. Dat de dood al in je nek aan het hijgen is en zijn vlijmscherpe zeis op je schedel krast. Gewoon omdat je niet weet wat er komt en het overlevingsdeel zijn gevaren wil kunnen inschatten. 

 

“Nu dan?” Ik zie mijn lief maar zelden zo. Hij is bang, ik zie dat hij bang is. Ik weet zeker dat hij bang is.
“Ga maar, schatje.” Ik geef nog één kus en hij wendt zijn blik naar voren. Hij fietst weg. Zijn verstand fietst weg, zijn gevoel blijft achter.
“Fijne reis!” Roepen mijn buren vrolijk. En direct draaien ze zich om naar mij. “Ach, Anne…” Zeggen ze, een beetje lacherig. Ik glimlach als een boer met kiespijn en verbaas me over de (niet bedoelde) spot in hun stem. Ik loop naar binnen om via het raam bij de voordeur te kijken hoe mijn vriend de grote weg voor ons huis op fietst. Ik begin te huilen. Wat nu als hij nooit meer terugkomt? Wat nu als dit de laatste keer is dat ik hem zie?

Ik loop naar de slaapkamer, doe het raam dicht en sluit de gordijnen zodat de buren mij niet kunnen horen of zien. Wat nu als dit de laatste keer is dat ik hem zie? De zin blijft door mijn hoofd malen en ik val in een bodemloze put in mezelf. Ik blijf maar huilen, zonder eind, en alles in mijn buik en hart doet ongelooflijk veel zeer. Ik wil hem niet kwijt…

Een deel van mij is bewust aanwezig bij wat er gebeurt en weet dat wat ik nu voel, héél belangrijk is. Ik mag nu geen afleiding zoeken, ik mag dit helemaal voelen. Dit is ‘het echte werk’, zoals mijn moeder het noemt.

 

 

 

 

 

 

Toch pak ik mijn telefoon om foto’s te sturen van zijn afscheid naar mijn en zijn familie. Ik maak een foto van mijn benen en vertel dat ik maar blijf huilen. Niet per sé om aandacht, maar omdat ik ook de schoonheid van de situatie kan inzien. Ik blijf een kunstenaar, hè.

Alleen mijn moeder weet hierop te reageren. Ik zie dat ze nadenkt, want ze typt en stopt steeds weer. Twee minuten later komt ze op de woorden: “Oh Anne, dit is een groot moment.”

Ik leg mijn telefoon weer weg. Ik heb steun in deze pijn ontvangen. Mijn moeder staat naast mij. En nu verder.

 

Ik blijf liggen en huilen en ik realiseer me al gauw dat ik voor de rest van de dag zo zou kunnen blijven liggen met de gordijnen dicht en dat de gedachte hij gaat dood, me niet helpt om verder aan mijn dag te beginnen. 

Mijn wakkere, bewuste deel begint te spreken en vraagt: “Anne, wat is de realiteit?”

Ik: “Dat ik helemaal niet zeker weet of hij dood gaat of niet.
De realiteit is ook dat dood overal kan gebeuren. Ook als je niet op reis gaat. De dood komt wanneer het je tijd is.

Daar kies ik voor om in te geloven.
En: het voelt zo goed om te gaan, voor ons beiden. Om apart van elkaar deze reizen te maken. Een drama-deel in mij jammert, maar een sterk, wijs deel in mij zegt: Ja, love birds, ga maar.
Daar mogen we in geloven.

En datzelfde gevoel zegt dat er een grote kans is dat we beiden heelhuids thuiskomen. Maar ook dat weet ik niet zeker.

Feit is: ik weet het niet. Feit is: we houden zielsveel van elkaar en ik hoop/ik wens dat we nog samen lang en gelukkig zullen leven. Met baby’s en een hond.”

 

Ik zie dat ik een keuze heb:
of ik ga mee met de angst,
of ik kies voor de realiteit.

Drie keer raden waar ik voor koos.
(Waar zou jij voor kiezen?)

Ik kies voor de gedachte die mij iets verlicht en mij weer in beweging brengt.
Ik kies voor de realiteit. Ik kies voor: ik weet het niet.

 

Ik voel dat mijn aandacht uit gaat naar mijn eigen reis en ik pak mijn reisschema erbij om wat verdwaalde vragen die ik heb in mijn hoofd beantwoord te zien krijgen. Mijn hartzeer blijft, maar mag er zijn. Voordat ik in slaap val van alle zojuist ervaren gevoelens, typ ik een berichtje naar mijn vriend. Dat kan in deze tijd. (9 jaar geleden toen we elkaar leerden kennen en hij een half jaar naar Zuid Amerika vertrok, kon dat nog niet! Toen schreven we BRIEVEN! naar elkaar!)

Ik word wakker en ik vraag aan mezelf hoe het met me gaat.
“Beter, maar ik voel de pijn nog steeds in mijn buik. Wees lief voor me, asjeblieft.”

En zo begonnen mijn lief en ik, beiden aan onze zwarte gaten. We werden gelijk emotioneel, meedogenloos, hatsikidee, aan flarden gescheurd. Tot er niets meer van ons overbleef.

“Maar, één schrale troost,” zei mijn broer ooit, “het gaat razendsnel. Je bent dood voordat je weet wat er gebeurt.”
Oftewel, één schrale troost, het nieuwe leven komt eerder dan je denkt. Het nieuwe leven haalt je met gemak in en trekt je mee in al het moois dat het te bieden heeft.

 

Fijne zomer, mooie jij. Heel veel succes met het volledig ervaren van ieder zwart gat waar jij in terecht komt. En weet, dat zodra je bij die ‘woordenloze pijn’ komt, dat je goed zit. Dat er iets moois aan de andere kant te wachten staat. Power to the black hole!

Heel veel liefs en tot de volgende keer. In Amerika, of nog even thuis (want door alle readingen van de afgelopen tijd, krijg ik heel veel mooie boodschappen door die ik echt heel graag tot verhalen wil schrijven!)

 

Ik neem tijdelijk geen nieuwe readingen aan. Het succes en jullie enthousiaste reacties overweldigen me en ik heb tijd nodig om de laatste readingen af te ronden, mijn reis voor te bereiden en om daar, letterlijk en figuurlijk, te landen. Ik wil in Amerika voelen of ik er ruimte voor wil maken. Daar volledig aanwezig zijn, klinkt ook best fijn. Hoe graag ik dit werk ook doe, ik moet mijn eigen vakantie een beetje bewaken geloof ik voor mijn eigen liefde en vuur voor het vak.

Op deze website en in mijn brieven zal ik aan je laten weten wanneer je weer een reading voor jezelf kunt aanvragen.
Want, ik doe het heel graag. En jullie reacties van ontroering zijn goud waard. Ik hou zo van ontroering, het is de stem van het hart die dan begint te spreken

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Lees meer

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze...

Lees meer

We zeggen nooit wat we werkelijk voelen

In deze blog vertel ik een verhaal over een vriendin die in gesprek raakt met haar ex. Ik laat je zien dat we nooit zeggen wat we werkelijk voelen, maar dat je wel door de regels heen kunt leren lezen. De eerstvolgende keer als iemand iets zegt dat hij/zij eigenlijk...

Lees meer

Meer van dit? Meld je aan om deze blogs in je eigen mail te ontvangen! Dat is toch veel leuker? (Vind ik wel.)

(Repost) Pelgrimstocht, camino – de 7 levenslessen van Anne

(Repost) Pelgrimstocht, camino – de 7 levenslessen van Anne

Aleid Collaris, van Schitterendleven.nl, interviewde mij over de 7 levenslessen die ik opdeed op de camino. Hier vind je het artikel op haar website. (Haar website en haar werk zijn zeker een bezoek waard! Ze is een hele bijzondere, wijze vrouw!)

Dit is wat Aleid over mij schreef:

 

“Anne van der Sligte; je kunt haar ook wel omschrijven als een prachtig, bevlogen en gevoelig mens, kunstenaar, schrijver en een spiritueel levenscoach. Zo heb ik Anne een paar keer mogen ontmoeten. Een aantal jaar geleden heeft ze haar broer verloren aan een hersentumor. Samen met haar moeder, schrijft ze op dit moment een boek over ‘zinvol rouwen’.
Een tijdje terug stelde ik Anne een aantal vragen. Ik ben namelijk wel benieuwd wat de Camino met haar heeft gedaan. Tot vier keer toe liep ze deze pelgrimsroute, richting Santiago de Compostela. Schitterend Leven staat voor de ontdekkingsreis in jezelf en in je leven. Dat is ook waarom ik Anne aan het woord laat. Ik zou zeggen; laat je inspireren en motiveren door haar innerlijke reis!

Anne, dit was je vierde keer dat je de Camino naar Santiago de Compostela liep.
Wat heeft ertoe geleid dat je bent begonnen met het lopen naar Santiago? 

Soms kunnen ervaringen en reizen in het leven je ‘roepen’. Het volgen van een opleiding, een cursus of het maken van een langere reis. Je moet op een bepaalde tijd en plek zijn om lessen te leren en mensen te ontmoeten die je dichter bij jezelf willen brengen. Ik ervaar deze roep als een duidelijk, verliefd gevoel in mijn buik die opspeelt zodra ik aan de reis denk. Bij de camino had ik dit ook. Dit ‘geroep’, komt niet vaak voor in het leven. Maar als het er is, is het maar beter om het niet te negeren.

Al een paar jaar lang hoorde ik van, dikwijls oudere mensen dan ik, over de camino. Een stel uit het dorp waar ik opgroeide liep hem met een ezel en een vrouw waar ik naar opkeek vertelde met vuur in haar ogen dat deze pelgrimstocht enorm aan te raden was. “Het is een magische weg, echt. Gewoon doen.” 
Na mijn afstuderen aan de kunstacademie wist ik dat nu het moment was. Geen werk, onverwachts extra geld op mijn rekening en ik ontving genoeg steun van buitenaf om zo’n grote reis in mijn eentje te durven ondernemen.

Welke 7 LEVENSLESSEN heb je meegenomen vanuit je (innerlijke) reis?

 

1. Wil ik een zinvol leven leiden, dan moet ik de roep van binnen serieus nemen. Het was de caminoroep van binnen die ik durfde te volgen en die me zielsgelukkig liet voelen.

2. Tijdens mijn eerste camino voelde ik me, zoals je hierboven leest, zielsgelukkig. Ongeveer twee maanden stonden in het teken van begrijpen wat voor type mens ik ben en wat ik te geven heb aan anderen. Een enorm groot geschenk dus. De mensen die ik tegenkwam op de camino waren voor mij allemaal gezonden door iets groters. Ik heb bizarre ontmoetingen meegemaakt die ik in het leven thuis niet meemaak. De camino is inderdaad magisch. De levenslessen die je mag krijgen, worden in de tijd waarin je loopt aan je openbaart.

3. Ik leerde hoe eenvoudig en rijk het leven kan zijn. Ik geloof dat iedereen die ooit een camino liep, het volgende kan beamen. Het enige dat een mens nodig heeft om gelukkig te zijn is: 
een groep mensen die jou zien voor wie je bent, iedere dag gesprekken voeren die diep mogen gaan, veel kunnen lachen met elkaar, lekker eten, samen eten, veel bewegen en altijd dieren en natuur om je heen met de zon op je hoofd. En ook een ritme. Op tijd opstaan, goed eten, geregeld pauzeren, iedere dag een douche nemen, je sokken en je ondergoed wassen, veel rusten en heel weinig schermpjes (laptop, telefoon etc.)

4. Een andere, wat persoonlijkere levensles: Ik leerde wat het voor mij betekent om verliefd te worden op anderen en wat er gebeurt als ik vreemd ga. Ik heb al jaren een vriend waar ik gek op ben, maar toch word ik verliefd op anderen. Ik kwam erachter hoe ik in in verliefdheden val op de mannen waarvan ik veel te leren heb, zij zijn mijn ‘muzes’. Mijn grote inspiratiebronnen.
Maar, ook iets minder lief: ik kwam er achter hoe ik wegloop van mijn allergrootste innerlijke pijn als ik vreemd ga. Het moment voordat ik die ene knappe Spanjaard kuste, voelde ik een grote pijn in mij die ik kende van vele andere keren in mijn leven. Een pijn die bij mij als mens hoort. Ik wilde het niet voelen en verstopte me achter een wilde zoenpartij.
Later leverde deze ervaring(en) mij genoeg stof op om een nieuw zelfontwikkelingsspel te maken (Ik maak en ontwikkel o.a. inzicht methodes). In deze methode kom je erachter waarom je precies verliefd wordt op iemand. Het was een prachtige, maar hele moeilijke levensles.

5Durf los te laten. Durf alleen te zijn. Als iets of iemand niet meer goed aanvoelt, durf dan een nieuwe weg in te slaan. Ook als je weet dat je daarna er alleen voor staat. Zodra je al voelt dat je iets mag loslaten, betekent dit dat het nieuwe zich alweer heeft aangekondigd. Op de camino liep ik met de mensen die ik onderweg ontmoette. Ze voelden geweldig goed aan tot het moment dat ze niet meer goed aanvoelden. Hoe spannend ik het ook vond, ik vertelde dan altijd weer dat ik tijd alleen nodig had.

6. Een andere les was: blijf lopen en er komt altijd weer iets moois op je pad. Zo ook in het normale leven. Blijf creëren, blijf maken, blijf dingen neerzetten, blijf dingen ondernemen, want voordat je het weet, overvalt de magie van het leven je. De magie komt bijna nooit zomaar, je moet er wel iets voor doen. Je moet naar de situaties in je leven toelopen om wonderen en bijzondere mensen die je hart openbreken, uit te nodigen.

 

7. Iedere camino staat in het teken van een ander thema. De eerste ging over: wie ben ik en wat heb ik te geven aan de wereld om mij heen? De tweede ging over vrouw-zijn: wat betekent het om vrouw te zijn? De derde ging over rouwen (mijn broer was toen pas een maandje dood) en durven kiezen voor mijn grote liefde: schrijven. En de vierde ging over eenzaamheid. Wat betekent eenzaamheid voor mij? Mijn god, wat voelde ik me eenzaam op mijn laatste camino door Portugal. Super shit. Maar heel interessant. 😉
Alles wat je nú in je leven nodig hebt om te leren, wordt op de camino uitvergroot aan je getoond. Op een shitte manier en op een geweldige, liefdevolle, wow! manier. Dit waren mijn lessen, maar iedereen ontvangt andere ervaringen en inzichten.

Heb je de camino een plekje kunnen geven in je dagelijkse leven?
Toen ik terugkwam van mijn eerste camino, heb ik me bijna anderhalf jaar neerslachtig gevoeld. Mijn leven in Spanje in die twee maanden was geweldig, maar eenmaal thuis ervoer ik precies het tegenovergestelde van mijn geluksgevoel. Ik ging op onderzoek uit om mezelf te begrijpen en kwam tot prachtige inzichten. (Vind ik zelf!) Ik kwam erachter dat mijn neerslachtigheid onderdeel was van een natuurlijk proces. De pieken in ons leven worden altijd opgevolgd door een daling. In de daling integreren we wat we in de pieken aan inspiratie hebben opgedaan. De daling en de pijn zijn net zo belangrijk als de vreugde en het geluk in de pieken.

De camino was als een leraar voor me die toonde hoe gelukkig ik kon zijn, maar later mocht ik er zelf achter komen hoe ik dit in mijn dagelijks leven kon toepassen. Daarvoor moest ik door mijn eigen pijn heen gaan, hem helemaal voelen, tot ik weer langzaam bij mezelf uitkwam.

Mijn verstand meent dat ik op de camino moet zijn om me gelukkig te voelen. Maar mijn hart weet wel beter. Alles dat ik op de camino ervaren heb, zat allang in mij. Alle gevoelens, alle sensaties, de camino raakte ze alleen aan om naar buiten te komen. Er waren dus bepaalde condities op de camino die voor mij als mens goed werken, maar die ik ook in mijn leven thuis meer kan brengen. Zodat ik hier ook die geluksgevoelens meer kan ervaren. Ik ben dit nu al een paar jaar voor mezelf aan het onderzoeken. Met als resultaat dat ik samen met mijn vriend in de natuur ben gaan wonen, ik schrijf nu dagelijks (aan twee boeken, omg), ik heb sinds de eerste camino mijn eigen bedrijf waarin ik mijn opgedane inzichten deel met anderen en ik heb meer internationale vriendschappen (Het internationale karakter van de camino deed me bijzonder goed).

Ik mis de camino nog steeds. Maar zolang ik nog blijf verlangen naar alles wat ik daar ervaren heb, zo lang zal de camino een leraar voor mij zijn. Als het verlangen er nog is, is er nog genoeg te leren. Niet altijd moet iemand of iets in de buurt zijn om er veel van te kunnen leren. Soms leren we het meest van de afwezigheid.

In mijn coachingspraktijk werk ik nu ook met mensen die een camino hebben gelopen of een lange reis hebben gemaakt om hun ervaring te verwerken. Om hun ervaring te transformeren naar een mooi leven thuis. Je kunt dit namelijk niet goed alleen doen. Het kan wel, maar het is lastiger.

Wat is het grootste cadeau voor jou geweest? 
Al het bovenstaande, maar misschien ook wel het ontdekken van wie ik werkelijk ben, in essentie. Dit was een hele bijzondere ervaring die ik had aan het eind van mijn eerste camino. Ik heb God op mijn blote knietjes op het strand, terwijl het stormde (drama, baby) bedankt voor de mens die ik mag zijn in dit leven. Ook alle mensen die ik ontmoette, draag ik mee in mijn hart. Met sommigen heb ik nog contact, met anderen niet meer. 

Hoe was het voor jou om je weg alleen te maken en ondertussen gelijkgestemden te ontmoeten?Alleen reizen is super spannend, maar wel alle moeite en pijn waard. De eerste dagen zijn altijd kut, daar ben ik nu wel achter gekomen. Ik loop dan gestrest en chaotisch rond en ik vind het moeilijk om bij mezelf te komen. Maar, daarna wordt het fijn. Ik heb al meerdere reizen (naast de camino’s) alleen gemaakt en ik ben er wel achter gekomen dat ik mensen om me heen nodig heb die een beetje geïnteresseerd zijn in dezelfde dingen. Anders is het alleen reizen voor mij echt niet leuk. Het is dus een kunst om steeds weer die mensen op reis op te zoeken die echt voeden, in plaats van mensen die alleen de leegte en de eenzaamheid opvullen. Zijn ze er niet, dan maar de eenzaamheid (les uit de vierde camino).

Waar word je nu naartoe geroepen?
Mijn nieuwste roep is vreemd, heel vreemd. Er zijn bomen in het zuiden van de Verenigde Staten die ik heel graag wil zien. ‘Swamp trees’, heten ze, en grote eiken met ‘spanish moss’ eraan. Naast dat ik vrienden wil opzoeken die ik ken van de camino, staan deze bomen voor mij centraal. Mijn gevoel is weeral heel zuiver, hoe bang ik ook ben. Mijn gevoel zegt: ja, dit moet ik doen. Dit is het enige dat telt. Ik moet dit gedaan hebben voordat ik doodga. Dit geef ik aan mezelf. Omdat ik van mezelf hou.”

Aleid Collaris is 29 jaar, avonturier, schrijfster, coach en vooral levenskunstenaar. Tijdens haar pubertijd werd bij haar een hersentumor ontdekt en sindsdien is ze een groot onderzoek gestart naar de betekenis van haar leven en het leven in het algemeen.

Ik heb haar leren kennen als een krachtige, goedlachse, ongelooflijk zachtmoedige en wijze jonge vrouw. 
We zijn collega’s, dat betekent dat Aleid ook haar opgedane inzichten met anderen deelt!

facebookpagina:  https://www.facebook.com/schitterendlevenleiden/

website: http://www.schitterendleven.nl/

De roep van binnen volgen (video)

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze harten zeiden iets anders. Vreemd. Dat datzelfde hart dat zo geniet van hem, stiekem alleen op reis wil.

 

Maandenlang durfde ik me niet aan deze realiteit over te geven. Ik dacht: als we dit niet samen willen en we maken zoveel zonder elkaar mee, dan groeien we uit elkaar. Voor mij is mijn Amerika reis zo belangrijk (en dat weet hij! Al jaren!) Dus maakte ik ruzie. En bedacht ik een uitstekend verhaal om mijn angst te rechtvaardigen. Het had iets te maken met dat hij wegging bij zijn werk en dat ik, na jaren vol stress die hij naar huis meenam, hem wilde meemaken zónder zijn werk. Maar dat hij dan weg zou zijn. En als we dan weer thuis zouden zijn, kregen we het probleem van een paar weken waarin we weer ‘aan elkaar moeten wennen’. Nou, lekker dan. En, ik ben er klaar voor om dingen SAMEN te doen. Samenwonen, samen een toekomst opbouwen, samen de weg vrijmaken voor bambino’s.

Mijn vriend kreeg de schuld. Hij wist dat dit het jaar van Amerika zou worden. We hadden het al jaren samen erover gehad.

Zoals je al in een ander verhaal las, is ons ego reteslim. Nobelprijswinnaar slim. Ze praat zo overtuigend dat niet alleen de ander het gelooft, maar jijzelf ook. En dat is best gevaarlijk.    

 

Dus maakten we veel ruzie. Heel veel ruzie. En iedereen (vrienden, familie) begreep mij zo goed. Oh, wat praatte iedereen heerlijk met mij mee. Behalve mijn mama. Die wist er natuurlijk door heen te prikken.

 

   

Zij weet dondersgoed dat wanneer er een verhaal uit onvrede en verzet gesproken wordt, er meer aan de hand is.

De enige weg om verder te komen, is om de realiteit te erkennen zoals hij is.

De realiteit: Goed, we willen beiden iets anders. We weten niet wat er gaat komen in de toekomst. Ik weet alleen dat ik heel bang ben. En ik weet, dat als ik heel eerlijk ben naar mezelf, ik vanaf het begin al voelde: deze reis moet ik alleen maken. Meer weet ik niet.

De realiteit erkennen bevat altijd een grote overgave aan het niet weten. 
Ik wist niet wat er zou komen. Ik wist alleen dat we een hele spannende stap zouden gaan maken.

Nu vinden we het al maanden prima zo. De angst is in mij en in ons gekalmeerd. Maar nog steeds jammer ik af en toe dat ik 2,5 maand (zolang blijft hij weg, ik wat korter) toch wel erg lang vind. “2,5 maand, dat is een heel seizoen! Ik moet je missen tijdens het beste seizoen in de zomer als we beiden vrij zijn van allerlei zorgen! Waar zijn we mee bezig!”

De kunst is om deze stem in mij waar te nemen en me te verwonderen over de kracht die ze op me heeft. Wow, wat is er een sterk deel in mij aanwezig dat het zo eng vindt om alleen haar leven te leiden. Wow, wat is er een sterk deel in mij aanwezig dat zoveel geniet van het samenzijn met haar vriend, dat ze zich niet kan voorstellen dat het zonder hem ook nog leuk kan zijn.

Wow, de angst voor het alleen zijn. Ik voel het verdriet. Mijn verdriet.

 

      

En tegelijkertijd is het ook een kunst om het plezier te erkennen en heerlijk toe te laten. Het is echt niet alleen kommer en kwel! Dat als ik aan mijn reis naar Amerika denk, mijn hart sneller begint te kloppen, ik verliefde kriebels in mijn buik en tranen van ontroering in mijn ogen krijg als ik denk aan de bomen die ik daar zal zien.

       

Dat ik geniet van de berichtjes die ik ontvang van de mensen die ik daar op ga zoeken. Mensen die er enorm naar uitkijken dat ik speciaal voor hen naar de andere kant van de wereld kom vliegen. Ze hebben al van alles voor mij gepland. Wat een schatjes!  

 

De stem van het hart is een bijzonder fenomeen.
Ze voelt aan als een duidelijk weten:

dit moet ik doen. Wat er ook gebeurt, dit moet ik doen. Voordat ik sterf, wil ik dit gedaan hebben.

Hierin merk ik ook op dat als het er niet is, het er ook gewoon soms even niet is. Het komt wanneer het komt.

Lichamelijk merk ik
dat ik er verliefde gevoelens van krijg. Er is een enorme aantrekkingskracht tussen mij en de dingen die mijn hart wil. 

Ik ben benieuwd, heb jij ook zo’n roep van binnen?

Het was al een hele reis om deze beslissing te maken (ook financieel gezien! Wat een smak geld!) maar mijn vriend en ik zijn nu tot hier gekomen. Deze maand vertrekken we. En ontdekken we weer hoe het is zonder elkaar en ontdekken we, na 2,5 maand, hoe het zal zijn om elkaar weer te zien.

Maar, stapje voor stapje… De realiteit ontvouwt zich. We hebben alleen controle over het nu. De toekomst zal zijn wat we er nu van maken. Hoe we in het nu, de tegenwoordige tijd, met ons innerlijk durven (mee) te bewegen. Of niet.

VRAAG

Ik heb een vraag aan jou (en ik maakte er een video voor, kijk daar echt even naar! Scroll naar boven.) Mijn reis naar Amerika gaat flink wat duiten kosten. Daarom ben ik opzoek naar sponsors!

Mijn wens is om mijn laatste Praktiseer je eigen wijsheid spellen te verkopen. Er zijn nu nog maar 6 te koop! (Nadat 6 anderen gisteren een spel voor zichzelf kochten:

“Hallo Anne, ik zag zojuist jouw filmpje en voelt als een leuk (en goed getimed ;)) cadeautje voor mezelf. Ik wens je een hele mooie reis! PS erg benieuwd naar je relatiespel, vind je blogs hierover super <3”

Om het leven en jouw aankoop te vieren, stop ik er ook een klein cadeautje bij. (Stiekem zelfs 2, maar daar kom je achter als je iets in de webwinkel hebt aangeschaft.) Denk je er al langer aan om het praktiseer je eigen wijsheid spel te kopen? Kijk dan het filmpje bovenaan deze blog, daarin vertel ik er iets meer over.  

ER IS MEER!
De komende week zal ik ook een tegekke ‘ontdek je gave’ oefening online zetten die je voor een kleine prijs kunt kopen. Speciaal voor het voeden van je zomerziel. Om jezelf op het pad van je gave te zetten: een meer bezield leven leiden. Ook zo steun je mijn grote droom!

Daarbij zijn er nog meer mooie geschenken voor jezelf in de webwinkel te vinden.
Heb je al gelezen dat ik ook geschreven én ingesproken readingen geef?
Of heb je de verlaagde prijs van de 1 op 1 coachingsessies al gezien? 

Ga naar de webwinkel om de producten te bekijken, allemaal à la Anne/Zieltje: dus eerlijk, met humor en vol praktische spiritualiteit. Ik doe niet aan inspirerende orakelkaarten, ik maak (en geef alleen sessies) producten die je echt verder helpen.

Klik hier voor de webwinkel.  

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

We zeggen nooit wat we werkelijk voelen

We zeggen nooit wat we werkelijk voelen

In deze blog vertel ik een verhaal over een vriendin die in gesprek raakt met haar ex. Ik laat je zien dat we nooit zeggen wat we werkelijk voelen, maar dat je wel door de regels heen kunt leren lezen. De eerstvolgende keer als iemand iets zegt dat hij/zij eigenlijk niet meent, weet jij wat de ander eigenlijk bedoelt.

Het was één van de vroege, zomerse dagen in mei. Ik zat met mijn shorts aan naar mijn witte benen te staren (rode pukkeltjes, blauwe plekken, opengekrabde muggenbulten), en ik wist dat ik een puist had bij mijn mond (komt altijd op dezelfde plek terug?), maar ik voelde me goed over mezelf. Ik voelde me sexy. Ik weet dat ik niet 1.75, vogue-knap en skinnypinny ben, maar die dag was ik als Amy Schumer in de film I feel pretty en eh, nee eigenlijk altijd de Amerikaanse stand-up comedian Amy Schumer: knap ben je van binnen uit.Mijn haar zat goed, mijn bh maakte mijn borsten perfect rond (#absolute-voorgevormdefilter) en mijn nieuwe mascara maakte mijn wimpers ziek lang. Als zo de zomer gaat zijn, dan zit het wel snor. (Die had ik ook goed weggewerkt trouwens.)
Deze intro heeft helemaal niets te maken met het verhaal dat ik je wil vertellen, maar ik wilde je toch deelgenoot maken van mijn wonderlijke verschijning.

Hier gaat het verhaal wel over:
Ik zat dus, mooi en wel, op een bankje samen met een goede vriendin van mij en ze vertelde over een ontmoeting met haar ex. Ze kwam hem sinds een lange tijd weer tegen en samen besloten ze iets te gaan drinken. Na een ongemakkelijke eerste kwartier, begon ze zich langzaam meer op haar gemak te voelen. De gebruikelijke grapjes kwamen weer terug, er was het vertrouwde oogcontact.., alle ingrediënten waren aanwezig om de vraag der ex-vragen te stellen. 

Vriendin: “Ik vroeg aan hem of hij nog wel eens aan ons denkt…”
Ik: “En? Wat zei hij?” Dit verhaal kon twee kanten op gaan. 
Vriendin: “Hij zei nee. Hij zei dat hij niet zo’n saai leven had dat hij tijd had om daaraan te denken.”

 

Mijn ogen werden groot. Wow, this man is a first class bitch. 

Vriendin: “Nu heb ik de neiging om hem op te bellen en tegen hem te zeggen dat hij zo niet tegen me moet doen. Ik pik dit niet.”
Ik: “Pf… Ja… Ik kan me voorstellen dat je enorm gekwetst bent.”
Vriendin: “Ja, wtf. Wat bedoelt hij daarmee? Dat IK wel een saai leven heb?”
Ik keek haar begripvol aan. Dit antwoord wil je niet van je ex horen. Ook al denk je zelf misschien niet altijd meer aan hem, toch wil je dat hij wel aan JOU blijft denken. 

 

Maar de vraag is, is het echt verstandig voor mijn vriendin om haar ex op te bellen?
Als (spiritueel) levenscoach zeg ik NEE.

Hoezo? Denk je misschien.
Het is toch goed als iemand duidelijk zijn grenzen aangeeft?

Yup. Dat vind ik ook, maar dat kan anders.

Laat me uitleggen waarom ik niet geloof dat je hier veel mee bereikt.
Ik geloof namelijk dat haar ex deze reactie niet echt meent. Ik geloof dat hij hier een beetje, ouderwets, aan het liegen was. Ik geloof dat hij liever niet aan vroeger denkt, omdat dit hem teveel pijn doet. Omdat hij niet weet hoe hij met zijn gevoelens moet omgaan. Natuurlijk weet ik niet wat hij precies denkt of voelt, maar vanuit alleen die ene reactie: “ik denk niet aan ons, ik heb niet zo’n saai leven dat ik daar tijd voor heb”, blijkt wel dat hij gefrustreerd reageerde. 

Frustratie is een reactieve emotie op pijn. 
Die reactie zei niets over mijn goede vriendin, maar alleen iets over zijn innerlijke pijnbeleving waar hij voor aan het weglopen is. 
Haar vraag raakte zijn pijn aan. 

Frustratie is geen ‘zuivere emotie’, het is een troebele sensatie die leeft in de eerste lagen van ons bestaan. Onder frustratie ligt nog een hele innerlijke wereld die ernaar snakt om jouw aandacht te krijgen. 
Misschien ligt er onder de frustratie een angst, een groot, intens verdriet, een groot gevoel van wanhoop of een sterk verlangen dat je weg aan het drukken bent… Allerlei gevoelens die heel spannend zijn om te voelen… Het is ook heel spannend om naar de pijn te gaan. En vaak weten we ook niet hoé we moeten voelen. (Shit, wie leert je dat? Tegenwoordig zijn er gelukkig veel hulpmiddelen voor! In mijn praktijk leer je hoe. Even wat sluikreclame in dit stukje. ;))

Misschien ligt er onder de frustratie een angst, een groot, intens verdriet, een groot gevoel van wanhoop of een sterk verlangen dat je weg aan het drukken bent… Allerlei gevoelens die heel spannend zijn om te voelen…

Veel mensen kennen alleen de eerste laag van ons bestaan. Dat wat we voelen en denken, zijn we. Er is niets meer dan dat. Met als gevolg dat je in de frustratie blijft hangen en het alleen maar erger wordt:

  • je gaat allerlei redenen verzinnen waarom het volledig terecht is dat je gefrustreerd bent. (“Ik pik dit niet! Mij behandel je niet zo! Ik zal hem een lesje leren!”)
  • Je gaat dingen gaat zeggen én doen vanuit die frustratie, die alleen maar de frustratie in jezelf en in het leven om je heen verergeren. Je raakt verstrikt in een cyclus van pijn en verdriet. (Deze vriendin belt hem op, hij reageert geïrriteerd, zij wordt nog bozer, etc.)

Toch wil ieder mens, diep van binnen, niets liever dan voorbij gaan aan de frustratie. We willen voelen, diep voelen. Diep van binnen zijn we allemaal sterk en dapper genoeg om door de pijn te gaan. 
Want op zielsniveau weten we dat door onze pijn, liefde, groei en ontwikkeling te vinden is. Voorbij de pijn, is er ruimte voor het leiden van een fijn leven en voor het nieuwe dat geboren wil worden. 

Als mijn goede vriendin zou reageren op haar ex met: “yo, ik pik dit niet.” Dan reageert ze ook reactief op de pijn en blijven ze samen in een cyclus van shit&kut&stom zitten. 

Maar als ze hem gewoon even laat voor wie hij is en zelf durft te voelen wat het allemaal met haar doet: misschien wéér de gedachte loslaten dat het ooit weer goedkomt? En hem niet de schuld geeft van die opmerking, maar bij zichzelf onderzoekt waarom ze eigenlijk die vraag-der-ex-vragen stelde, dan is er ook bij haar ruimte voor liefde en groei. 
Dan kan er binnen een korte tijd iets heel moois in haarzelf ontstaan. 

En dan zou het zo maar kunnen zijn, dat wanneer ze hem de volgende keer weer ziet, ze zijn frustratie niet zo serieus meer neemt, maar zijn hand vastpakt, in zijn ogen kijkt en vanuit haar hart zegt:

“wat is het toch allemaal heftig, he.
Ik zie dat je het er niet makkelijk mee hebt.
Ik ook niet.
Dus ik laat je los omdat ik van je hou.
Zodat jij op jouw eigen tempo kunt voelen wat er te voelen valt.
En ik op mijn manier.

Dit deel moeten we alleen doen”

En dan mag ze opstaan, met haar haren wapperen en met haar mooie billen weglopen.

Misschien vraag je je nog af of ik dit ook tegen haar gezegd heb. Ja, dat heb ik. Maar ik weet niet of ze daar iets mee doet. Dat is volledig aan haar. Daarvoor is ze een vriendin en zit ze niet tegenover me in mijn praktijk. In mijn sessies leer ik je hoe je door de pijn heen werkt zodat je vrij komt te staan van deze sores en weer in contact komt met een super lekker, heerlijk gevoel over jezelf en je eigen bestaan. 

Het bovenstaande verhaal is een beetje veranderd om herkenbaarheid te voorkomen. 

Reageren? Dit kan onderaan de blog.
 

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Lees meer

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze...

Lees meer

Een goed, diep gesprek is net als seks

Wanneer ben jij voor het laatst enorm gekwetst door iemand die je nog niet zo goed kent? En kwam dat omdat je, voor die stomme opmerking van de ander, al iets te veel over je innerlijk leven prijs gaf? In deze tekst lees je waarom een goed, diep gesprek lijkt op het...

Lees meer

De moeilijkste les van onze generatie

Na deze blog weet jij iets beter waarom het zo moeilijk is om van start te gaan met al het moois dat jij te geven hebt aan jezelf en aan deze wereld. Of waarom jij je soms zo slecht kan voelen als je met mensen hebt afgesproken, terwijl je je vóór de afspraak nog zo...

Lees meer

Meer van dit? Meld je aan!

Zelfliefde, hoe de f. doe je dat?

Zelfliefde, hoe de f. doe je dat?

Vraag jij je wel eens af hoe je aan zelfliefde komt? Ik heb het mij, samen met een heleboel andere mensen op deze aarde, dikwijls afgevraagd. Het gebrek aan zelfliefde brengt een heleboel lijden en akelige problemen met zich voort, je kunt het wel de wortel van al het kwaad noemen. 

Wie geen liefde in zichzelf kan ervaren, zal vaak(!) de zoektocht naar liefde
buiten hem of haar voortzetten.

In de liefde, in ons werk, in eten, in vriendschappen, in kleding, social media.

Ik ga wat voorbeelden noemen, waarna ik een antwoord zal geven op de vraag: hoe ontwikkel je meer zelfliefde? (Met 15 tips!) Maar eerst is het belangrijk om het gebrek aan zelfliefde te herkennen in je leven:

 

Voorbeelden

Liefde: Er worden eindeloze, moeilijke gesprekken gevoerd met ons lief wanneer er een conflict ontstaat en waar iedere nieuwe zin die gesproken wordt, vervuld is met de vraag: hou je wel van me?

Liefde: Er wordt wat afgeneukt. Met vreemden, met de oude verkeerde (degene waarvan je weet dat het eigenlijk niet goed voor je is), of met dezelfde, die best prima is.

Eten: Er wordt weer een chocolaatje in onze monden geschoven als er een vlaag van verdriet, leegte, weemoed voorbij komt.
Er wordt nog een glas wijn ingeschonken: “Omdat ik het verdien!”

Uiterlijk: Onze gezichten worden volgesmeerd met make-up. Zelfs als we even gaan sporten of gaan zwemmen, zetten we onze haren in de krul of stijlen we het. Ook al weten we dat het straks toch weer in de war is.

Werk: We blijven doorwerken, tot ’s avonds laat om de beste punten te halen (studie), om meer geld binnen te krijgen, om aan de buitenwereld te laten zien dat we productief zijn. Dat we succesvol zijn. Dat we het goed op een rijtje hebben.

Afleiding: We slapen niet goed, want we gaan te laat naar bed. (“Ik heb al zo weinig tijd voor mezelf, dus die tijd haal ik ’s avonds in.” Met beelden van die ene serie op netflix nog op onze netvlies gebrand, waardoor we in een koortsachtige toestand de slaap niet kunnen vatten. Dan maar nog een melatonine pilletje. Of een drug van de dokter.

Social media: We zijn overprikkeld, want we plaatsen steeds alles op social media om te laten zien aan de wereld wat voor leuk, bijzonder, cool leven we leiden en kijken dan steeds hoeveel likes we hebben. Om te zien of we inderdaad bevestigd worden in het beeld dat we van onszelf willen hebben, maar stiekem een heleboel narigheid in onszelf ervaren. 

 

We voelen ons leeg.
Leeg.
Leeg.
Leeg.
Leeg.
Leeg.

Iedere seconde van de dag, is er leegte.
Angst voor morgen, angst voor vandaag zelfs, angst dat niets zo loopt als dat wij denken dat het beste voor ons is.

 

Ons innerlijk staat gelijk aan de wereld om ons heen.
Als wij geen zelfliefde ervaren,
zal de wereld buiten ons ook het gebrek aan liefde bevestigen.

De mensen om ons heen zeggen de verkeerde dingen, ze doen nooit wat we eigenlijk willen, ze zijn nooit zo perfect in het vervullen van die taak om ons liefde te geven. Dit kunnen ze ook niet. Nooit niet. Echt niet. Ook al komen sommige mensen aardig in de buurt. Het gaat niet.

Er is een manier om dit te stoppen.

En dat is niet: hou van jezelf. Begin hier en nu.
Nee joh, ben je gek, dat is gekkenwerk.

Jij weet precies wat je moet DOEN om in deze tijd van je leven situaties voor jezelf te creëren waarin je meer zelfliefde ervaart.
Jij weet dit.

YOU’VE GOT THIS.

Ook al zeg je dat je het niet weet.
Probeer verder dan die eerste paniekerige gedachte van: “Ik weet het niet!” te gaan.
Je weet het.

Voordat je zelfliefde kunt voelen, heb je er al naar gehandeld. Zelfliefde DOE je, je nodigt haar uit in je leven door naar het goede te handelen.

15 tips om meer zelfliefde uit te nodigen:

 

1. Het betekent waarschijnlijk dat je gezond eten in huis haalt. En nee hoor, dat hoeft echt niet allemaal bio te zijn als je daar het geld niet voor hebt. Lekker eten, eten dat goed voor je hart én lijf is. 
2. Het betekent waarschijnlijk, dat je het iets rustiger aan moet gaan doen. Jezelf meer tijd geven om te ADEMEN. Jezelf meer rustmomenten kunt geven. Hoe doe je dit? Wat moet je opofferen om jezelf meer RUST te geven?
3. Het betekent waarschijnlijk dat je ophoudt met die ene relatie die niet goed voor je is of met je destructieve gedrag in de relatie die wel goed voor je is. Hou op met zoveel aandacht vragen, gun jezelf de tijd om alleen te zijn.
4. Het betekent waarschijnlijk dat je pas seks met iemand gaat hebben, als je zeker weet dat dit iemand is die je kan vertrouwen en waar je al een band mee hebt opgebouwd. Wacht minstens drie maanden. Eer je lichaam, het is niet voor niets dat zoveel religies hier op hameren. Probeer het gewoon eens.
5. Het betekent waarschijnlijk dat je eindelijk aan je creatieve project gaat beginnen/of meer tijd aan gaat besteden dan dat je nu doet.
6. Het betekent dat je op tijd naar bed gaat.
7. Het betekent dat je gezond en met aandacht ontbijt. Als dit betekent dat je eerder op moet staan, ga dan eerder naar bed.
8. Het betekent dat je gezond en met aandacht luncht en in de avond eet.
9. Het betekent dat je je eigen dromen een serieus gaat nemen. Wat wil je nog voordat je doodgaat? Waar wil je nog naar toe reizen? Wat wil je nog voordat je kinderen krijgt? Ga hier eens voor zitten en schrijf alles op wat er in je opkomt. Alles wat je in de afgelopen jaren hebt bedacht en blij van werd.
Misschien wordt het eens tijd.
10. Het betekent dat wanneer je ongesteld wordt, je hier rekening mee houdt. Je omringt jezelf met mooie muziek, lieve films, lieve mensen(!), je vraagt niet teveel van jezelf, je geeft jezelf niet op de kop als het allemaal even niet lukt. Je rust genoeg uit. Je gaat op een schapenvelletje liggen.
11. Het betekent dat je op tijd wc-papier en wasmiddel koopt en de afwas niet lang laat staan.
12. Het betekent dat je huis (op het oog) schoon en opgeruimd is.
13. Het betekent
dat je vaker pauze neemt en dan niet gaat facebooken, of op nieuwssites gaat scrollen. Je gaat gewoon even lekker, ouderwets, voor je uit staren.

14. Het betekent dat je meer in de natuur gaat zijn.

15. Het betekent dat je dit gewoon doet.

 

 

Wacht niet op een wonder. Alsof je ineens op zou staan met alle zelfliefde van de wereld.
Nee, ga het leven leiden waar zelfliefde binnen kan komen. 
Leer goed voor jezelf zorgen. Wees de stem van een liefdevolle vader en een liefdevolle moeder voor jezelf.

Het verstand doet dit voor jou. Ja, je verstand. Je verstand pakt jouw hand en neemt je mee naar buiten, neemt je mee naar bed, neemt je mee naar het aanzetten van een kaarsje ’s avonds laat waar je naar kunt turen voordat je in slaap valt, het neemt je mee naar een goed boek in plaats van je telefoon, het neemt je mee naar de kraan om een extra glas water te drinken, het neemt je mee naar een project waar je aan wilt werken omdat het voor JOU goed is. Niet voor de rest van de wereld (misschien ook wel), maar voor JOU.

 

 

En misschien betekent dit dat je daardoor het een en ander moet opofferen.
Iets dat gruwelijk pijn doet.
Ik weet zelf zeker dat het pijn zal doen,
want anders had je het allang gedaan.

Maar geloof me, het is het juiste.
Ook al voel je je misschien, zodra je op het punt staat om de juiste keuze te maken, een verloren hoopje mens en wil je overlevingsdeel er alles aan doen om je van die pijn weg te houden,
Dit is wat je nu nodig hebt.

Geloof me.

 

Begin vandaag met zelfliefde, door je verstand mee te laten werken, ook al voel je het zelf ABSOLUUT NOG NIET.
Maar je zal zien, dat door andere keuzes te maken, door jezelf rust, regelmaat, minder prikkels, minder foute mensen, meer creativiteit te gunnen,
je zo waar,
binnen de kortste tijd,
ineens best gelukkig bent met jezelf. En met je leven.

Wat mag jij gaan doen om meer zelfliefde te ontwikkelen? Ik ben benieuwd naar jouw antwoord.

 

Wil je leren hoe je meer zelfliefde ontwikkelt?
Het Praktiseer je eigen wijsheid spel kan je hierbij helpen.
Bestel het vandaag en speel het deze week nog!

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Lees meer

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze...

Lees meer

Een goed, diep gesprek is net als seks

Wanneer ben jij voor het laatst enorm gekwetst door iemand die je nog niet zo goed kent? En kwam dat omdat je, voor die stomme opmerking van de ander, al iets te veel over je innerlijk leven prijs gaf? In deze tekst lees je waarom een goed, diep gesprek lijkt op het...

Lees meer

De moeilijkste les van onze generatie

Na deze blog weet jij iets beter waarom het zo moeilijk is om van start te gaan met al het moois dat jij te geven hebt aan jezelf en aan deze wereld. Of waarom jij je soms zo slecht kan voelen als je met mensen hebt afgesproken, terwijl je je vóór de afspraak nog zo...

Lees meer

The birthday struggle is real (instagram) (EN)

The birthday struggle is real (instagram) (EN)

The birthday struggle is real.
This is my 27 year old face. Sometimes. Because this is my ‘pretty pose’. Just like George Michael I have this one look, this one gaze, this one side of my face that makes me happy to have this particular body.
Tomorrow I’ll turn 28 and for some it’s just another age and ‘still so young!’, but to me this age represents so much more. My brother discovered, just a few months before he turned 28, that he had a giant brain tumor.

I can’t imagine what it would be like if someone would say I have one. It feels as if I haven’t started living my life just yet. I don’t feel as much alive as I thought I would be, at the age of 27, turning 28.

But what does ‘feeling alive’ mean? If I would die in about 3 years, just like my brother, would I think this life, that I have lived thus far, was meaningful to me?

Not to others, but ‘to me’?

To be quite honest (since honesty is all we have): I don’t think so. I’m still looking around, trying to find the one thing or multiple things that make me happy. (I know everyone says happiness is an inside job, but screw them.) I still feel lonely most of the time, I’m still not traveling as much as I would like to, I can still feel so fucking insecure about my love life, I’m still pondering about my position in this world and the work I’d like to do. But when I look at this small spring portrait, I see the woman that I want to be: strong, independent, loving, creative, sensual, powerful and wise. Maybe, and hopefully, I’ll become more of her next year.

More on Instagram? (Almost everything is written in English)

Meer over rouw?

Niet doodgaan vandaag

Het is ochtend. Hij wil op zijn fiets stappen om naar zijn werk te gaan en ik weet dat het een veilige route is van ongeveer veertig minuten, maar toch zie ik hem halverwege verongelukken. Met zijn hoofd tegen het asfalt, zijn schedel kraakt open, omstanders zien voor...

Lees meer

Twee jaar na zijn dood

"Ik weet dat het cliché klinkt, maar toch heb ik ook de gedachte dat ik niet begrijp waarom hij dood is!" Ik zit rechtop hard te huilen in bed, als ik zou liggen, kan ik geen ademhalen door mijn eigen snot. Eigenlijk lukt snuiten ook niet meer, want steeds komt het in...

Lees meer

Rouwen zoals het is

Twee meisjes zitten net als ik in een dorpsbus vanaf Nijmegen. Het is vrijdagavond. De buschauffeur is jong en heeft gekozen voor een radiozender met hippe dancemuziek. Als ik zulke slechte muziek hoor, voel ik me gelijk twintig jaar ouder dan ik ben.  Ik ben moe....

Lees meer

Schrijven aan een boek

Zoals je misschien weet, schrijven mijn moeder en ik nu ongeveer een half jaar aan haar/ons boek over Zinvol Rouwen. Een boek dat gaat over haar ervaring met het verliezen van haar zoon en hoe dit ervoor heeft gezorgd dat nog meer de echte Kitty (want zo heet ze) naar...

Lees meer