Wat doe je met de gekte in je hoofd? (vlog)

Wat doe je met de gekte in je hoofd? (vlog)

Wat doe je met de gekte in je hoofd? 

Wat nu bij meerdere mensen speelt is het hebben van chaotische gedachten die steeds weer in herhaling vallen. Vanwege liefdesverdriet, rouw, stress in relaties, werkstress, en/of iets in het verleden ‘dat anders had moeten gaan’.

Het kan behoorlijk irritant zijn. Wat doe je er aan?
Neem een moment voor jezelf en bekijk of luister deze video.

Neem jezelf serieus in wat je nu ervaart.

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

(Repost) Pelgrimstocht, camino – de 7 levenslessen van Anne

(Repost) Pelgrimstocht, camino – de 7 levenslessen van Anne

Aleid Collaris, van Schitterendleven.nl, interviewde mij over de 7 levenslessen die ik opdeed op de camino. Hier vind je het artikel op haar website. (Haar website en haar werk zijn zeker een bezoek waard! Ze is een hele bijzondere, wijze vrouw!)

Dit is wat Aleid over mij schreef:

 

“Anne van der Sligte; je kunt haar ook wel omschrijven als een prachtig, bevlogen en gevoelig mens, kunstenaar, schrijver en een spiritueel levenscoach. Zo heb ik Anne een paar keer mogen ontmoeten. Een aantal jaar geleden heeft ze haar broer verloren aan een hersentumor. Samen met haar moeder, schrijft ze op dit moment een boek over ‘zinvol rouwen’.
Een tijdje terug stelde ik Anne een aantal vragen. Ik ben namelijk wel benieuwd wat de Camino met haar heeft gedaan. Tot vier keer toe liep ze deze pelgrimsroute, richting Santiago de Compostela. Schitterend Leven staat voor de ontdekkingsreis in jezelf en in je leven. Dat is ook waarom ik Anne aan het woord laat. Ik zou zeggen; laat je inspireren en motiveren door haar innerlijke reis!

Anne, dit was je vierde keer dat je de Camino naar Santiago de Compostela liep.
Wat heeft ertoe geleid dat je bent begonnen met het lopen naar Santiago? 

Soms kunnen ervaringen en reizen in het leven je ‘roepen’. Het volgen van een opleiding, een cursus of het maken van een langere reis. Je moet op een bepaalde tijd en plek zijn om lessen te leren en mensen te ontmoeten die je dichter bij jezelf willen brengen. Ik ervaar deze roep als een duidelijk, verliefd gevoel in mijn buik die opspeelt zodra ik aan de reis denk. Bij de camino had ik dit ook. Dit ‘geroep’, komt niet vaak voor in het leven. Maar als het er is, is het maar beter om het niet te negeren.

Al een paar jaar lang hoorde ik van, dikwijls oudere mensen dan ik, over de camino. Een stel uit het dorp waar ik opgroeide liep hem met een ezel en een vrouw waar ik naar opkeek vertelde met vuur in haar ogen dat deze pelgrimstocht enorm aan te raden was. “Het is een magische weg, echt. Gewoon doen.” 
Na mijn afstuderen aan de kunstacademie wist ik dat nu het moment was. Geen werk, onverwachts extra geld op mijn rekening en ik ontving genoeg steun van buitenaf om zo’n grote reis in mijn eentje te durven ondernemen.

Welke 7 LEVENSLESSEN heb je meegenomen vanuit je (innerlijke) reis?

 

1. Wil ik een zinvol leven leiden, dan moet ik de roep van binnen serieus nemen. Het was de caminoroep van binnen die ik durfde te volgen en die me zielsgelukkig liet voelen.

2. Tijdens mijn eerste camino voelde ik me, zoals je hierboven leest, zielsgelukkig. Ongeveer twee maanden stonden in het teken van begrijpen wat voor type mens ik ben en wat ik te geven heb aan anderen. Een enorm groot geschenk dus. De mensen die ik tegenkwam op de camino waren voor mij allemaal gezonden door iets groters. Ik heb bizarre ontmoetingen meegemaakt die ik in het leven thuis niet meemaak. De camino is inderdaad magisch. De levenslessen die je mag krijgen, worden in de tijd waarin je loopt aan je openbaart.

3. Ik leerde hoe eenvoudig en rijk het leven kan zijn. Ik geloof dat iedereen die ooit een camino liep, het volgende kan beamen. Het enige dat een mens nodig heeft om gelukkig te zijn is: 
een groep mensen die jou zien voor wie je bent, iedere dag gesprekken voeren die diep mogen gaan, veel kunnen lachen met elkaar, lekker eten, samen eten, veel bewegen en altijd dieren en natuur om je heen met de zon op je hoofd. En ook een ritme. Op tijd opstaan, goed eten, geregeld pauzeren, iedere dag een douche nemen, je sokken en je ondergoed wassen, veel rusten en heel weinig schermpjes (laptop, telefoon etc.)

4. Een andere, wat persoonlijkere levensles: Ik leerde wat het voor mij betekent om verliefd te worden op anderen en wat er gebeurt als ik vreemd ga. Ik heb al jaren een vriend waar ik gek op ben, maar toch word ik verliefd op anderen. Ik kwam erachter hoe ik in in verliefdheden val op de mannen waarvan ik veel te leren heb, zij zijn mijn ‘muzes’. Mijn grote inspiratiebronnen.
Maar, ook iets minder lief: ik kwam er achter hoe ik wegloop van mijn allergrootste innerlijke pijn als ik vreemd ga. Het moment voordat ik die ene knappe Spanjaard kuste, voelde ik een grote pijn in mij die ik kende van vele andere keren in mijn leven. Een pijn die bij mij als mens hoort. Ik wilde het niet voelen en verstopte me achter een wilde zoenpartij.
Later leverde deze ervaring(en) mij genoeg stof op om een nieuw zelfontwikkelingsspel te maken (Ik maak en ontwikkel o.a. inzicht methodes). In deze methode kom je erachter waarom je precies verliefd wordt op iemand. Het was een prachtige, maar hele moeilijke levensles.

5Durf los te laten. Durf alleen te zijn. Als iets of iemand niet meer goed aanvoelt, durf dan een nieuwe weg in te slaan. Ook als je weet dat je daarna er alleen voor staat. Zodra je al voelt dat je iets mag loslaten, betekent dit dat het nieuwe zich alweer heeft aangekondigd. Op de camino liep ik met de mensen die ik onderweg ontmoette. Ze voelden geweldig goed aan tot het moment dat ze niet meer goed aanvoelden. Hoe spannend ik het ook vond, ik vertelde dan altijd weer dat ik tijd alleen nodig had.

6. Een andere les was: blijf lopen en er komt altijd weer iets moois op je pad. Zo ook in het normale leven. Blijf creëren, blijf maken, blijf dingen neerzetten, blijf dingen ondernemen, want voordat je het weet, overvalt de magie van het leven je. De magie komt bijna nooit zomaar, je moet er wel iets voor doen. Je moet naar de situaties in je leven toelopen om wonderen en bijzondere mensen die je hart openbreken, uit te nodigen.

 

7. Iedere camino staat in het teken van een ander thema. De eerste ging over: wie ben ik en wat heb ik te geven aan de wereld om mij heen? De tweede ging over vrouw-zijn: wat betekent het om vrouw te zijn? De derde ging over rouwen (mijn broer was toen pas een maandje dood) en durven kiezen voor mijn grote liefde: schrijven. En de vierde ging over eenzaamheid. Wat betekent eenzaamheid voor mij? Mijn god, wat voelde ik me eenzaam op mijn laatste camino door Portugal. Super shit. Maar heel interessant. 😉
Alles wat je nú in je leven nodig hebt om te leren, wordt op de camino uitvergroot aan je getoond. Op een shitte manier en op een geweldige, liefdevolle, wow! manier. Dit waren mijn lessen, maar iedereen ontvangt andere ervaringen en inzichten.

Heb je de camino een plekje kunnen geven in je dagelijkse leven?
Toen ik terugkwam van mijn eerste camino, heb ik me bijna anderhalf jaar neerslachtig gevoeld. Mijn leven in Spanje in die twee maanden was geweldig, maar eenmaal thuis ervoer ik precies het tegenovergestelde van mijn geluksgevoel. Ik ging op onderzoek uit om mezelf te begrijpen en kwam tot prachtige inzichten. (Vind ik zelf!) Ik kwam erachter dat mijn neerslachtigheid onderdeel was van een natuurlijk proces. De pieken in ons leven worden altijd opgevolgd door een daling. In de daling integreren we wat we in de pieken aan inspiratie hebben opgedaan. De daling en de pijn zijn net zo belangrijk als de vreugde en het geluk in de pieken.

De camino was als een leraar voor me die toonde hoe gelukkig ik kon zijn, maar later mocht ik er zelf achter komen hoe ik dit in mijn dagelijks leven kon toepassen. Daarvoor moest ik door mijn eigen pijn heen gaan, hem helemaal voelen, tot ik weer langzaam bij mezelf uitkwam.

Mijn verstand meent dat ik op de camino moet zijn om me gelukkig te voelen. Maar mijn hart weet wel beter. Alles dat ik op de camino ervaren heb, zat allang in mij. Alle gevoelens, alle sensaties, de camino raakte ze alleen aan om naar buiten te komen. Er waren dus bepaalde condities op de camino die voor mij als mens goed werken, maar die ik ook in mijn leven thuis meer kan brengen. Zodat ik hier ook die geluksgevoelens meer kan ervaren. Ik ben dit nu al een paar jaar voor mezelf aan het onderzoeken. Met als resultaat dat ik samen met mijn vriend in de natuur ben gaan wonen, ik schrijf nu dagelijks (aan twee boeken, omg), ik heb sinds de eerste camino mijn eigen bedrijf waarin ik mijn opgedane inzichten deel met anderen en ik heb meer internationale vriendschappen (Het internationale karakter van de camino deed me bijzonder goed).

Ik mis de camino nog steeds. Maar zolang ik nog blijf verlangen naar alles wat ik daar ervaren heb, zo lang zal de camino een leraar voor mij zijn. Als het verlangen er nog is, is er nog genoeg te leren. Niet altijd moet iemand of iets in de buurt zijn om er veel van te kunnen leren. Soms leren we het meest van de afwezigheid.

In mijn coachingspraktijk werk ik nu ook met mensen die een camino hebben gelopen of een lange reis hebben gemaakt om hun ervaring te verwerken. Om hun ervaring te transformeren naar een mooi leven thuis. Je kunt dit namelijk niet goed alleen doen. Het kan wel, maar het is lastiger.

Wat is het grootste cadeau voor jou geweest? 
Al het bovenstaande, maar misschien ook wel het ontdekken van wie ik werkelijk ben, in essentie. Dit was een hele bijzondere ervaring die ik had aan het eind van mijn eerste camino. Ik heb God op mijn blote knietjes op het strand, terwijl het stormde (drama, baby) bedankt voor de mens die ik mag zijn in dit leven. Ook alle mensen die ik ontmoette, draag ik mee in mijn hart. Met sommigen heb ik nog contact, met anderen niet meer. 

Hoe was het voor jou om je weg alleen te maken en ondertussen gelijkgestemden te ontmoeten?Alleen reizen is super spannend, maar wel alle moeite en pijn waard. De eerste dagen zijn altijd kut, daar ben ik nu wel achter gekomen. Ik loop dan gestrest en chaotisch rond en ik vind het moeilijk om bij mezelf te komen. Maar, daarna wordt het fijn. Ik heb al meerdere reizen (naast de camino’s) alleen gemaakt en ik ben er wel achter gekomen dat ik mensen om me heen nodig heb die een beetje geïnteresseerd zijn in dezelfde dingen. Anders is het alleen reizen voor mij echt niet leuk. Het is dus een kunst om steeds weer die mensen op reis op te zoeken die echt voeden, in plaats van mensen die alleen de leegte en de eenzaamheid opvullen. Zijn ze er niet, dan maar de eenzaamheid (les uit de vierde camino).

Waar word je nu naartoe geroepen?
Mijn nieuwste roep is vreemd, heel vreemd. Er zijn bomen in het zuiden van de Verenigde Staten die ik heel graag wil zien. ‘Swamp trees’, heten ze, en grote eiken met ‘spanish moss’ eraan. Naast dat ik vrienden wil opzoeken die ik ken van de camino, staan deze bomen voor mij centraal. Mijn gevoel is weeral heel zuiver, hoe bang ik ook ben. Mijn gevoel zegt: ja, dit moet ik doen. Dit is het enige dat telt. Ik moet dit gedaan hebben voordat ik doodga. Dit geef ik aan mezelf. Omdat ik van mezelf hou.”

Aleid Collaris is 29 jaar, avonturier, schrijfster, coach en vooral levenskunstenaar. Tijdens haar pubertijd werd bij haar een hersentumor ontdekt en sindsdien is ze een groot onderzoek gestart naar de betekenis van haar leven en het leven in het algemeen.

Ik heb haar leren kennen als een krachtige, goedlachse, ongelooflijk zachtmoedige en wijze jonge vrouw. 
We zijn collega’s, dat betekent dat Aleid ook haar opgedane inzichten met anderen deelt!

facebookpagina:  https://www.facebook.com/schitterendlevenleiden/

website: http://www.schitterendleven.nl/

Niet doodgaan vandaag

Niet doodgaan vandaag

Het is ochtend. Hij wil op zijn fiets stappen om naar zijn werk te gaan en ik weet dat het een veilige route is van ongeveer veertig minuten, maar toch zie ik hem halverwege verongelukken. Met zijn hoofd tegen het asfalt, zijn schedel kraakt open, omstanders zien voor het eerst stukjes van een brein.
Ik zie hem een hartaanval krijgen. Op de fiets of op het werk.
Ik zie hem een vreemde ziekte krijgen die je in één dag een begrafenis geeft om voor te zorgen.

Ik houd hem langer vast, ik kus hem tot hij zijn mond van de mijne afhaalt en ik laat hem los.
“Niet doodgaan vandaag,” zeg ik tegen hem. En hij zegt dat hij het niet zal doen. 

Een werkdag later komt hij bezweet van het fietsen en moe van een hele dag werken thuis. Ik ben in mezelf gekeerd en vergeet dat hij vandaag weer teruggekomen is. Hij kust mij. Ik ben met het eten bezig. ’s Avonds krijgen we ruzie, net voor het slapen gaan. We willen het eigenlijk allebei niet. Ik hoor de zin: “ga nooit boos slapen”, door mijn hoofd gaan en forceer een kus die ik maar half beantwoord krijg. We vallen in slaap.
Midden in de nacht word ik wakker en is alle frustratie verdwenen. We liggen in ‘onze slaaphouding’ en hij slaapt diep.

 

Mijn vader zit op de bank. Hij heeft toastjes gehaald met eiersalade, brie. En stukjes worst. Met al het avondeten dat we aten, ben ik verbaasd dat deze toastjes er nog in passen. Maar papa eet en drinkt.
Vroeger at hij altijd gezouten pinda’s. Ik zag hem zich verslikken en stikken op de bank.
Ik zie zijn hart begeven. Zoals bij opa, zoals bij mijn oom. Zoals die zomer in 2005 toen hij op vakantie was en in het ziekenhuis gedotterd werd.
Ik zie hem hard werken aan één van zijn klusjes in het huis, na een stressvolle dag op het werk, en ik zie hem omvallen. Boem, pats. Dat was het leven van een vader.
Ik zie mezelf geen raad weten met een leven zonder vader. Maar hij leeft nog en iedere keer als we samen zijn, probeer ik samen te zijn. Samen te lachen, hem te betrekken in mijn leven, te willen weten wat er in zijn leven afspeelt, genieten van het huisje in de tuin dat nu bijna af is en dat zo knap gebouwd is.
Als ik door mijn foto’s kijk die genomen zijn op mijn verjaardag, heeft niemand een foto gemaakt van het moment dat mijn vader mij omhelst. 

Ik ben bang dat ik het niet goed doe. 
Ik ben bang dat ik hier later spijt van krijg.

 

Mijn moeder en ik zijn samen. We werken aan ons boek en ieder leest hoofdstuk na hoofdstuk het boek voor. We luisteren aandachtig naar elkaar. Naar alles dat mooi is en alles dat niet klopt en ik verwonder me over hoe ze steeds alles, dat ik flauw een milliseconde daarvoor voelde dat niet klopte, eerder weet te benoemen dan ik. Ze is scherp, ze is nog sensitiever dan ik. Waar ik twijfel over wat ik soms voel, vertrouwt zij er heilig op en laat ze zich leiden door haar innerlijke, hoogste waarheid. Ze is nog steeds, na 28 jaar, een leraar voor me in voelen.
Ze zit naast me en ze hapt naar adem. Ze valt op de grond.
Ze gaat naar de wc en ze komt niet meer terug. Ik vind haar op de vloer van de wc.
Ze zegt dat ze zich niet lekker voelt en gaat op de bank liggen. Waar we haar lichaam een paar uur later van af halen. Als ze doodgaat, ga ik Wild weer lezen van Cheryl Strayed. Als ze doodgaat, schrijf ik ook een boek over haar en mij en over hoe ik niet weet hoe ik zonder haar moet leven.

Mijn ouders komen op visite. Ze stappen in de auto. Ik vergeet ze uit te zwaaien.
Ze krijgen een auto ongeluk.

 

Mijn oma is bijna 88 jaar. Ze loopt nog rond, ze lacht, ze geeft haar mening. Ze is mijn oma. Mijn allerliefste oma. Mijn telefoon gaat, het is mijn moeder die zegt dat oma ‘overgegaan is’. Zo noemt mijn moeder dat sinds mijn broer stierf. Niet overleden, maar ‘overgegaan’.
Mijn oma woont vier uur van mij vandaan, dus ik kan haar niet zo makkelijk opzoeken. Ik ben bang dat ik hier later spijt van krijg. Ik probeer haar bijna iedere week tegenwoordig te bellen. Altijd zegt ze dat ze niets te vertellen heeft, dat ze maar ‘gewoon een omaatje is’, maar toch praat ze honderduit. We praten over het normale leven: het songfestival, akkefietjes in de familie, hoe ze zich weer ineens beroerd voelde, hoe het vroeger was. Ik vertel dat ik van mijn vriend een wandeling met een ezel cadeau kreeg voor mijn verjaardag en ze gelooft me niet. Dan lacht ze heel hard. Ze schrikt van spinnen. Ze zegt dat ik genoeg moet eten en dat ‘ik het kan hebben’.
Ik weet niet wat ik zonder oma moet. Ze zegt dat ze nog lang niet van plan is om te gaan. In mijn hoofd is ze al duizend keer gegaan. 

 

 

Ik fiets weg van mijn beste vriendin. Ze loopt met haar blote voeten naar de overkant van een drukke straat. Na even fietsen, rijdt er een ambulance aan mij voorbij. Ze reageert niet op een berichtje op what’s app. Ze wordt in haar huis dood gevonden.

 

Broer 1 sterft.
Broer 3 pleegt zelfmoord.
Vandaag is de dag.

 

Maar broer 2 was de enige, van alle bovenstaande mensen, die echt stierf. Aan een hersentumor.
Geleidelijk, drie jaar lang, ziekenhuis in, ziekenhuis uit, hospice in, hospice uit. Eerst niet meer autorijden, toen niet meer fietsen, niet meer lopen, niet meer zijn bed uit kunnen.

 

Ik deed van alles niet goed. Ik had zoveel anders willen doen. 

 

Ik wist niet wat de dood was, maar nu twee jaar zonder hem, leer ik iedere dag wat het werkelijk betekent om zonder hem te leven.

 

 

10 mei 2018 – de kinderen zonder het lichaam van broer 2. (En een wild neefje.)

Blogs over Rouwen:

Niet doodgaan vandaag

Het is ochtend. Hij wil op zijn fiets stappen om naar zijn werk te gaan en ik weet dat het een veilige route is van ongeveer veertig minuten, maar toch zie ik hem halverwege verongelukken. Met zijn hoofd tegen het asfalt, zijn schedel kraakt open, omstanders zien voor...

Twee jaar na zijn dood

"Ik weet dat het cliché klinkt, maar toch heb ik ook de gedachte dat ik niet begrijp waarom hij dood is!" Ik zit rechtop hard te huilen in bed, als ik zou liggen, kan ik geen ademhalen door mijn eigen snot. Eigenlijk lukt snuiten ook niet meer, want steeds komt het in...

Rouwen zoals het is

Twee meisjes zitten net als ik in een dorpsbus vanaf Nijmegen. Het is vrijdagavond. De buschauffeur is jong en heeft gekozen voor een radiozender met hippe dancemuziek. Als ik zulke slechte muziek hoor, voel ik me gelijk twintig jaar ouder dan ik ben.  Ik ben moe....

Schrijven aan een boek

Zoals je misschien weet, schrijven mijn moeder en ik nu ongeveer een half jaar aan haar/ons boek over Zinvol Rouwen. Een boek dat gaat over haar ervaring met het verliezen van haar zoon en hoe dit ervoor heeft gezorgd dat nog meer de echte Kitty (want zo heet ze) naar...

The birthday struggle is real (instagram) (EN)

The birthday struggle is real (instagram) (EN)

The birthday struggle is real.
This is my 27 year old face. Sometimes. Because this is my ‘pretty pose’. Just like George Michael I have this one look, this one gaze, this one side of my face that makes me happy to have this particular body.
Tomorrow I’ll turn 28 and for some it’s just another age and ‘still so young!’, but to me this age represents so much more. My brother discovered, just a few months before he turned 28, that he had a giant brain tumor.

I can’t imagine what it would be like if someone would say I have one. It feels as if I haven’t started living my life just yet. I don’t feel as much alive as I thought I would be, at the age of 27, turning 28.

But what does ‘feeling alive’ mean? If I would die in about 3 years, just like my brother, would I think this life, that I have lived thus far, was meaningful to me?

Not to others, but ‘to me’?

To be quite honest (since honesty is all we have): I don’t think so. I’m still looking around, trying to find the one thing or multiple things that make me happy. (I know everyone says happiness is an inside job, but screw them.) I still feel lonely most of the time, I’m still not traveling as much as I would like to, I can still feel so fucking insecure about my love life, I’m still pondering about my position in this world and the work I’d like to do. But when I look at this small spring portrait, I see the woman that I want to be: strong, independent, loving, creative, sensual, powerful and wise. Maybe, and hopefully, I’ll become more of her next year.

More on Instagram? (Almost everything is written in English)

Meer over rouw?

Niet doodgaan vandaag

Het is ochtend. Hij wil op zijn fiets stappen om naar zijn werk te gaan en ik weet dat het een veilige route is van ongeveer veertig minuten, maar toch zie ik hem halverwege verongelukken. Met zijn hoofd tegen het asfalt, zijn schedel kraakt open, omstanders zien voor...

Lees meer

Twee jaar na zijn dood

"Ik weet dat het cliché klinkt, maar toch heb ik ook de gedachte dat ik niet begrijp waarom hij dood is!" Ik zit rechtop hard te huilen in bed, als ik zou liggen, kan ik geen ademhalen door mijn eigen snot. Eigenlijk lukt snuiten ook niet meer, want steeds komt het in...

Lees meer

Rouwen zoals het is

Twee meisjes zitten net als ik in een dorpsbus vanaf Nijmegen. Het is vrijdagavond. De buschauffeur is jong en heeft gekozen voor een radiozender met hippe dancemuziek. Als ik zulke slechte muziek hoor, voel ik me gelijk twintig jaar ouder dan ik ben.  Ik ben moe....

Lees meer

Schrijven aan een boek

Zoals je misschien weet, schrijven mijn moeder en ik nu ongeveer een half jaar aan haar/ons boek over Zinvol Rouwen. Een boek dat gaat over haar ervaring met het verliezen van haar zoon en hoe dit ervoor heeft gezorgd dat nog meer de echte Kitty (want zo heet ze) naar...

Lees meer
Waarom twijfelen goed voor je is (video & blog)

Waarom twijfelen goed voor je is (video & blog)

Als twijfel op je deur komt kloppen
loop dan niet weg.
Zoek geen afleiding,
overtuig jezelf er niet van dat je niet aan het twijfelen bent.
Kijk geen self-help video’s die menen dat het allemaal zo makkelijk is om jouw waarheid te weten.
Want, het is niet makkelijk.
In twijfel mag je staan.
Twijfel mag je van links naar rechts duwen.
Twijfel mag pijn doen.
 
Misschien twijfel je over:
het systeem waar je je in begeeft, over je werk, een opleiding, over je relatie, een vriendschap, over het bestaan van een hiernamaals, over andere geloofsystemen, over je gezondheid, over de plek waar je thuishoort,
over wat jij hier op aarde ook alweer komt doen.
 
Over alle zinnen die door je hoofd spoken en over de flauw gekozen woorden die later uit je mond komen. Niets klopt, alles voelt als gebakken lucht aan.
 
Wie durft te twijfelen, doet aan spiritual rock n roll.
Als alles wat je eerder geloofde dat waar was, ineens niet meer waar blijkt te zijn, word je gedwongen om naar een nieuwe waarheid te gaan die op dit moment, echt, op jou aan het wachten is.
We ervaren tegenkracht in ons leven om het pure eruit te persen.
 
Laat twijfel het pure eruit persen.
 
Je bent niet slecht omdat je twijfelt.
Je bent een wijs mens en een mens die zoveel van zichzelf en van het leven houdt, dat je, koste wat kost, trouw wilt zijn aan het vinden van de waarheid.
 
Als je twijfelt, onderneem dan geen actie.
Maar wacht.
Wacht net zo lang tot het antwoord je toevalt.
 
Maar twijfel voed je niet door eindeloos voor je uit te staren.
Twijfel voed je niet door nog dieper in je denken weg te vallen.
Twijfel voed je niet door eindeloos voorbeelden te zoeken en vinden in je omgeving die je bevestigen dat je een onmens bent.
 
Maar twijfel voed je door een wandeling in de natuur te maken.
Twijfel voed je door een cabaretshow of een comedy te kijken en zo hard te lachen dat je er bijna van in je broek piest.
Twijfel voed je door mensen op te zoeken die je toelaten te twijfelen en je van nature zoveel liefde geven, dat ze zeggen dat wie je ook bent of wat je ook doet, je altijd goed genoeg bent.
Twijfel voed je door jezelf op tijd naar bed te brengen en gezond te eten. Of het luisteren van een mooi liedje dat je precies brengt bij een grote liefde voor je Zelf.
 
Wie twijfelt, kan zeer angstig zijn.
Maar wie angstig, gestrest of vermoeid is, kan niet bij de waarheid komen.
Gun jezelf extra tijd voor jouw twijfelende hart in deze tijd en weet dat de beste antwoorden niet bedacht worden, maar je toe komen vallen.
De boodschap van twijfel zal je mond doen openvallen van verbazing en je hart in een paar tellen verder oprekken. Je zal enthousiast zijn, het leven door je heen voelen gieren, je opgelucht voelen en dan zal het weer weggaan.
 
Je twijfelt, omdat een deel van jou er klaar voor was om nog een stapje dieper te gaan. So honey, let’s do this. Are you ready for some spiritual rock n roll?
 

Meer inspiratie lezen? Misschien zit er iets tussen waar je net een vraag over had: 

We zijn de eersten (vrouw zijn in 2018) short read

"Wat nu als ik nooit een man vind?" Ilse schuift met haar voet een denkbeeldige lijn op de grond. Een donkere lijn met aan het eind een hoopje aarde verschijnt. We zitten dicht tegen mekaar aan, om elkaars lichaamswarmte, maar ook om de vriendschap die we samen...

Lees meer

Over de liefde: waarom reageert hij niet?

"Ik voel dat we zo'n bijzondere band hebben. Volgens mij is hij de ware," typt een Amerikaanse vriendin naar me die nodig wat advies nodig heeft. "Ik heb er de hele nacht niet van geslapen. Hij is namelijk al verwikkeld in een relatie met een ander. Maar die relatie...

Lees meer

Wat doe je met de gekte in je hoofd? (vlog)

Wat doe je met de gekte in je hoofd?  Wat nu bij meerdere mensen speelt is het hebben van chaotische gedachten die steeds weer in herhaling vallen. Vanwege liefdesverdriet, rouw, stress in relaties, werkstress, en/of iets in het verleden ‘dat anders had moeten gaan’....

Lees meer

Wat er gebeurde in Amerika

  "Je moet wel echt weten dat ik heel veel van je hou," zei ik tegen mijn vriend aan de telefoon, een dag voordat ik naar New York zou vliegen. Ik had nog nooit acht uur gevlogen, ik had nog nooit zo lang boven een oceaan gehangen, dus ik had alleen maar één beeld...

Lees meer

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Lees meer

Als 2017 niet was wat je ervan verwacht had

Als 2017 niet was wat je ervan verwacht had

Als 2017 niet was wat je ervan verwacht had:

Verlicht de kamer met kaarsjes.
Sluit de gordijnen.
Stift je lippen.
Doe geen mascara op je wimpers, want om twaalf uur loopt het toch weer uit.

Trek je dikste sokken en je zachtste kleren aan en durf te vallen in de teleurstelling die vandaag misschien door je heen gaat.

De teleurstelling die al een paar dagen om je aandacht vroeg, terwijl jij koppig en dapper alle zegeningen bij elkaar probeerde te rapen zoals de rest van Facebook en de mensen om je heen. Maar steeds kwam je niet op de zegeningen die je hart oprecht verruimden en verlichtten.

2017 was niet wat je ervan verwacht had.

Je was misschien teveel alleen.
Een relatie ging uit.
Een vriendschap werd verbroken.
Je hebt je nog te vaak ingehouden; je tranen of de wijsheid die achter je stilte, je woede, je ergernis huist.
Je ambitie stond ineens angstaanjagend stil.
Je miste een thuis, een fijn huis om in te wonen. Misschien vond je een nieuw huis en gaf die nieuwe plek je nieuwe vragen en ook, nieuwe antwoorden.
Je verloor iemand, van wie je zoveel houdt, aan de dood. Of misschien gebeurde dit meer dan een jaar geleden en zoek je nog steeds naar een nieuwe bestemming voor je eigen leven.
Je werd verliefd op een ander en wist je er geen raad mee. Misschien weet je er nog steeds geen raad mee.
Je at misschien nog teveel ongezond. Je bent bijgekomen en je haat jezelf dat je zo vaak met afschuw in de spiegel naar je gezicht, je armen, je benen, je sprieterige haren in de spiegel kijkt.
Je haat het om jezelf zo te haten.

Haal diep adem en zeg: ‘oké.
Dit was dit jaar.
Ik ga geen euforische kreten slaan als dat niet is wat ik nu voel.
Punt uit.
Ik kies niet voor optimisme als het enkel en alleen uit mijn hoofd moet komen.
Ik kies voor de stem van mijn hart.
Ik kies voor de stilstand die ze van me vraagt. Om stil te staan bij wat ik nu voel, wie ik nu ben en om stil te staan bij mijn dierbare, kostbare, kwetsbare verlangens die ik nog voor mezelf en mijn leven heb.’

Haal nog eens diep adem.
Weet je, lieve jij die dit nu leest. – ik pak je hand en ik kijk je in je ogen aan –
Jij hebt het hartstikke goed gedaan dit jaar. Wat ben je diep gegaan. Echt. Je bent heel diep gegaan.
Wat ben ik trots op je.
Ik weet hoe bang je bent om groot te dromen voor volgend jaar, maar als er een ding is wat je graag zou willen, wat zou dat zijn?
Ja, daar is die spannende vraag weer…
Wat wil jij ervaren in de volgende twaalf maanden die komen?
Wat wens jij voor jezelf, vanuit het diepste van je hart?
Iets kleins… iets groots… wat mag het zijn?
Als je heel eerlijk zou mogen zijn..?
Nogmaals : Waar verlang je naar?
Als je weer dat kleine meisje of die kleine jongen mocht zijn en er een fee voor je neus zou staan, wat zou je dan wensen?

Vul in:
Als magie zou bestaan, dan zou ik…

Een fijne avond, lekkerding.
Wat ben je toch een geweldig mens om van te houden.

Liefs,
Van iemand die oud en nieuw altijd al heel spannend heeft gevonden, maar diep van binnen gelooft in de magie van het nieuwe jaar,
Anne

Meer inspiratie lezen? Misschien zit er iets tussen waar je net een vraag over had: 

We zijn de eersten (vrouw zijn in 2018) short read

"Wat nu als ik nooit een man vind?" Ilse schuift met haar voet een denkbeeldige lijn op de grond. Een donkere lijn met aan het eind een hoopje aarde verschijnt. We zitten dicht tegen mekaar aan, om elkaars lichaamswarmte, maar ook om de vriendschap die we samen...

Lees meer

Over de liefde: waarom reageert hij niet?

"Ik voel dat we zo'n bijzondere band hebben. Volgens mij is hij de ware," typt een Amerikaanse vriendin naar me die nodig wat advies nodig heeft. "Ik heb er de hele nacht niet van geslapen. Hij is namelijk al verwikkeld in een relatie met een ander. Maar die relatie...

Lees meer

Wat doe je met de gekte in je hoofd? (vlog)

Wat doe je met de gekte in je hoofd?  Wat nu bij meerdere mensen speelt is het hebben van chaotische gedachten die steeds weer in herhaling vallen. Vanwege liefdesverdriet, rouw, stress in relaties, werkstress, en/of iets in het verleden ‘dat anders had moeten gaan’....

Lees meer

Wat er gebeurde in Amerika

  "Je moet wel echt weten dat ik heel veel van je hou," zei ik tegen mijn vriend aan de telefoon, een dag voordat ik naar New York zou vliegen. Ik had nog nooit acht uur gevlogen, ik had nog nooit zo lang boven een oceaan gehangen, dus ik had alleen maar één beeld...

Lees meer

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Lees meer