“Ik heb het boek in één ruk uitgelezen!” Pre-boek launch feest Zinvol Rouwen

“Ik heb het boek in één ruk uitgelezen!” Pre-boek launch feest Zinvol Rouwen

“Ik heb het boek in één ruk uitgelezen!” horen we na de groep proeflezers nu ook de tweede lichting van lezers zeggen die afgelopen zaterdag (17 november 2018) aanwezig waren op ons Zinvol Rouwen boekenfeest (komt in het voorjaar van 2019 uit). 
Zelfs op zondagochtend, de volgende dag, ontvingen we het volgende bericht van iemand die het boek niet kon neerleggen en binnen 12 uur(!) alles gelezen had: “Kitty jouw boek is zo vanuit het hart geschreven. Ik heb het nu net uit, en ik ga ga het vaker lezen. Het raakt mijn moederhart zeer diep.” (We weten niet hoé ze dit gedaan heeft, want het boek telt meer dan 250 pagina’s!)

Mijn moeder; Kitty Vromen, en ik kunnen het bijna niet geloven dat het boek tot nu toe zulke positieve reacties krijgt. We hebben ruim anderhalf jaar intensief samen aan dit boek gewerkt om het bijzondere verhaal van mijn moeder die haar zoon verloor, prettig leesbaar op papier te zetten.

Het boek Zinvol Rouwen:
Zinvol Rouwen gaat over mijn moeders ervaring hoe het voor haar was om haar zoon Robin op 31-jarige leeftijd te verliezen aan een hersentumor. Je leest in het boek hoe ze op een bijzondere wijze afscheid neemt van haar zoon en hoe ze daarna op een bewuste, onderzoekende manier haar rouw instapt. Mijn moeder noem ik soms wel eens voor de grap mijn ‘guru mama’; omdat zij mij leerde dat ons innerlijk leven niets is om van weg te lopen, maar juist met veel nieuwsgierigheid onderzocht mag worden. Hoe lelijk, eng en pijnlijk sommige gedachten en emoties ook kunnen zijn, in iedere pijn ligt de belofte om de liefde in jezelf op haar puurst te ervaren.
En zo is ook mijn moeder omgegaan met haar rouw: voor geen enkele gedachte of nare emotie is ze uit de weg gegaan. Ze is een groot onderzoek gestart naar haar eigen rouw en álles wat ze daarin tegenkwam. De relatie met mijn vader die niet meer goed liep, haar werk dat niet meer ‘paste’, de rauwe rouw: de confrontatie met de gedachte ‘hij komt nóóit meer terug’, met de gedachte ‘het was zijn tijd nog niet om te gaan’ en haar verlangen om een nieuw contact te leggen met haar zoon, maar een enorme twijfel tegenkomen of ‘dat wat ze eerder allemaal geloofde’, wel écht waar is.

Zinvol Rouwen is een autobiografische roman die inzicht geeft in hoe rouw een opening kan zijn naar wie je werkelijk bent. Rouw wordt vaak alleen nog maar als negatief gezien, maar zoals mijn moeder ook weer afgelopen zaterdag zei: “ik ervaar mijn rouw als een groot cadeau. Ik heb al zoveel moois mogen ontvangen, dankzij de dood van mijn zoon.” Nou, ahum, mutti, dat is nogal een statement dat je daar maakt. Maar om eerlijk te zijn moet ik als dochter ook zeggen dat ik dankzij de dood van mijn broer heel veel moois heb mogen ervaren…

Over het schrijfproces tussen mijn moeder en mij
Ik schreef als co-writer mee aan dit boek. Anderhalf jaar lang hebben we dagelijks gebeld, mooie gesprekken gevoerd, zijn we samen tot grote inzichten gekomen, hebben we hoofdstukken herschreven, weggegooid, opnieuw ontdekt en natuurlijk hebben we ook genoeg ruzie gemaakt. Want om echt goed werk neer te zetten, mag je meedogenloos eerlijk zijn. En dat waren we. Want we hadden maar één doel voor ogen: dit boek is het allerbelangrijkste. Dit boek moet goed worden!

(En stel je dan een moeder en dochter voor die sowieso altijd al genoeg triggers hebben om snel in de pijn te komen!) En dat is volgens ons en de eerste lichting lezers gelukt, zo is ook onze relatie er alleen maar beter op geworden.

Afgelopen zaterdag stonden we voor een groep van ongeveer 50 man op onze pre-launch boekenfeest ons verhaal te delen, met mooie muziek af en toe, lekkere hapjes en prachtige, eerlijke, rauwe vragen van de mensen uit het publiek.
Zoals: “Wat doe je met de angst om meer verliezen te lijden? Want ik blijf dat tegenkomen!” Het antwoord vind je in het boek, maar zal je concreet krijgen als je ons eens ziet of hoort spreken. Dit zijn namelijk de ‘diepere’ vragen die het mooist beantwoord worden ín het moment. En het heeft meer zorg en aandacht nodig dan alleen deze woorden op een beeldscherm. 

Het was geweldig om dit samen met mijn moeder te mogen doen en om onze kracht: Kitty is van het diepe voelen en ik ben van het concrete samenvatten en nadenken om de kern eruit te halen, nu niet alleen aan het boek te besteden of aan onze vele telefoongesprekken, maar ook met andere mensen. Dat wat we al jaren samen als vanzelf doen, mag nu voor een groter publiek zijn. 

Vanaf nu zal het promoten van het boek starten. Daarvoor werken we samen met Het Boekenschap dat ons zal begeleiden met het schrijven van persberichten en het maken van een mooi promotieplan. We geven namelijk het boek uit in eigen beheer, maar dit willen we wél op een professionele wijze doen. We willen dat het boek zo veel als mogelijk mensen bereikt!

Had je verwacht dat het boek vanaf vandaag te koop zou zijn? Dan ben je niet de enige… In het filmpje onderaan de pagina laten we aan je weten waarom we gekozen hebben voor een iets andere aanpak. 

In 2019 komt ook dood, poop, boob uit: mijn novelle over hoe het was om mijn broer te zien sterven in een hospice. Waar mijn moeders verhaal een echte ‘hero’s journey’ is; waarin obstakels worden overwonnen en werkelijk succes gevierd wordt in het opdoen van grote levenslessen, is mijn verhaal eerder een ‘misfits journey’; waarin de schoonheid van het falen van de mens centraal staat. Dit boek zal binnenkort ontvangen worden door de proeflezers en is dus nog in een iets later stadium van geboren worden.

We zijn opzoek naar ambassadeurs
We zijn opzoek naar mensen die ons een platform willen geven om over het boek te vertellen. Interviews, kranten, blogssites, vloggers, tijdschriften, radio, álles. Om een totaal andere wijze van rouwen te kunnen laten zien, waarin rouw niet alleen als iets negatiefs beschouwd hoeft te worden, maar ook als iets zinvols en moois ervaren kan worden. Dit gaat natuurlijk niet vanzelf, maar daar vertellen we graag meer over. Heb je een goede ervaring met Kitty of met mij en wil je meewerken om dit boek tot een hoger plan te tillen? En weet jij hoe jij jouw steentje hieraan bij kunt dragen? Neem dan contact met mij op: anne@zinvolrouwen.nl

De daadwerkelijke lanceringsdatum van het boek maken we binnenkort bekend, maar je kunt rekenen op voorjaar 2019.

Volg de facebookpagina en de instagram van het boek Zinvol Rouwen door op de icoontjes te klikken.

De diepere betekenis van trauma

De diepere betekenis van trauma

Trauma vindt niet plaats in onze levens om ons door tweeën te willen breken, om ons te ‘verscheuren’, om ons de leugen wijs te maken dat het leven niet magisch en vol liefde en vol heiligheid is. Trauma gebeurt om ons open te breken in meer levensbewuste en liefdevolle wezens. Om de slapende ziel wakker te kussen.

Trauma opent de deur voor nieuwe (of oude) gaves die aan het wachten zijn om door ons gebruikt te worden. Om de wereld een betere plek te maken, dankzij alles wat we leerden door de traumatische gebeurtenis. Trauma is er om onze ware natuur te tonen. Vroeg ervaren trauma is er om ons talenten te geven zodat we de wereld kunnen dienen op onze eigen manier. Trauma dat later plaatsvindt, nodigt ons uit om een nieuw leven te beginnen, om een huwelijk aan te gaan met het woordje ‘hoop’, om vast te houden aan die ijdele hoop dat dit leven helemaal de moeite waard is om geleefd te worden en dat de voorgaande traumatische gebeurtenis heeft weggegooid wat ons eigenlijk, toch al niet helemaal diende, noch de wereld, zoals: luiheid, het ongeloof in onszelf, een gesloten hart, de slachtofferrol spelen en ons verstoppen voor onze levens.

Na trauma mogen we aan onze hoop werken dat het leven Go(o)d is. We mogen werken aan de verbinding die we hebben met de grootste levens- en liefdeskracht in onszelf. We doen dit niet alleen om te overleven, maar om ons weer levendig te kúnnen voelen.

 

Nadat ik één van mijn broers zag sterven voor mijn zesentwintigjarige, jonge ogen, dacht ik dat de dood lelijk was, verrot, gemeen, een lul de behanger eerste klas. Ik dacht dat ik nooit meer oprecht hardop zou kunnen lachen, in de overgave die ik gewend was, of zelfs zou kunnen glimlachen. Ik dacht dat ik me voor altijd schuldig zou gaan voelen omdat ik wél nog leefde, en hij niet. Ik begrijp er nog steeds ballen van, wat daar nou precies gebeurde, en ik voel me nog steeds schuldig af en toe, maar ik weet wel dat de enige manier om ERUIT te komen, is om mijn aandacht te richten op al het goede dat uit trauma komt: op ‘the Go(o)d’.

Ik kan mijn aandacht richten op al het slechte, op de pijn, op het ‘niet kunnen begrijpen’, maar er is zoveel goeds dat uit zijn dood is voortgekomen… Door dit ook erkenning te geven, naast de pijn, ben ik niet geen bitch naar mijn broer, maar zorg ik ervoor ‘dat hij niet voor niets gestorven is’. (Een zin uit het boek Zinvol Rouwen.)

 

Aankomende zaterdag zal Zinvol Rouwen, het boek dat mijn moeder en ik schreven, gelanceerd worden en ja, in de tussentijd ben ik ook het schrijfproces van mijn eigen boek aan het afronden. Als hij niet dood was gegaan, had ik nog wat jaren gewacht en geklungeld met het schrijven van een boek. Als hij niet dood was gegaan, waren mijn moeder en ik nooit sámen gaan schrijven. (We werken zelfs aan een tweede boek op dit moment!) Ik zou niet naar de Verenigde Staten zijn gegaan afgelopen zomer, ik zou niet zoveel geleerd hebben over hoe belangrijk eerlijk zijn is om me te kunnen verbinden op een dieper niveau met mezelf, én een ander mens. Ik zou niet…
 
Ik geloof dat de dapperen onder ons, bereid zijn om ‘dankjewel’ te zeggen tegen trauma.
 
– Dit fragment is gebaseerd op alles dat ik geleerd heb door mee te schrijven aan het boek ‘Zinvol Rouwen’ en om op een bewuste wijze met mijn eigen rouw om te gaan. Zinvol Rouwen komt aankomende maandag 19 november uit. Het is te bestellen via mijn webwinkel of via www.zinvolrouwen.nl (zie winkel). Wil jij op een bewuste wijze jouw eigen rouw onderzoeken? Kijk dan zeker op mijn moeders website. Ze biedt geweldige retraites aan en ik vind haar boodschap ongelooflijk mooi en waardevol.
 

Reactie op deze tekst van een lezer (Maria) die heel mooi ook de andere kant belicht van het verhaal en waar ik zeker niet aan voorbij wil gaan:

 “Oeh, ik vind het heel erg dapper dat je dit deelt. Zo voel ik het ook. Er zit voor mijn gevoel heel veel boosheid en bescherming rondom trauma, omdat dit de mens in zijn diepste kwetsbaarheid raakt. Zo van: kom er niet aan, dit is persoonlijk en eigen, daar kan je als buitenstaander (die dit niet ervaart) niets over zeggen. Hoe kan je nou zeggen dat dít wat mij overkomt en wat zo intens is, bedoeld is om mij verder te helpen?
En dat je dit over trauma in het algemeen kan zeggen? Ja, ik zie het ook zo, dat het ontzettend dapper is om dan juist op een gegeven moment de boodschap voor jouw (nieuwe) kijk op je leven in te willen zien en ermee te werken. Omgaan met wat er al gaande weg in je leven op je pad komt, wijst naar mijn idee altijd terug naar het hervinden van eigen kracht. Om je leven op jouw manier te gaan vormen en beleven.”

 
 

Het beeld dat anderen over mij maken

“Er is een beeld dat anderen van me hebben. En als ik dat beeld zie, denk ik: dat ben ik niet. Niet echt. Als ik mijn ogen sluit en heel diep voel, zie ik mezelf heel anders. Daar houd ik me aan vast. En daar verbind ik me regelmatig mee,” zegt Lena Dunham (Girls) in...

How to get shit done

Als wij iets willen:iets maken, iets opzetten, een verbetering willen zien in een organisatie, een verbetering willen zien in ons eigen leven, een verbetering willen zien in onze relatie, het schrijven van een boek, ...dan is er niemand die datvóór ons kan doen,alleen...

Wat doe je met de gekte in je hoofd? (vlog)

Wat doe je met de gekte in je hoofd? (vlog)

Wat doe je met de gekte in je hoofd? 

Wat nu bij meerdere mensen speelt is het hebben van chaotische gedachten die steeds weer in herhaling vallen. Vanwege liefdesverdriet, rouw, stress in relaties, werkstress, en/of iets in het verleden ‘dat anders had moeten gaan’.

Het kan behoorlijk irritant zijn. Wat doe je er aan?
Neem een moment voor jezelf en bekijk of luister deze video.

Neem jezelf serieus in wat je nu ervaart.

Vertel me wat ik niet kan zien (video)

Vertel me wat ik niet kan zien Ik ben blind. Hartstikke blind. Stekeblind. Ik-zie-geen-hand-voor-ogen-blind.Ik zie niet hoe sterk ik ben, hoe mooi ik ben, hoeveel ik kan. Ik zie niet wat ik al gedaan heb en hoe succesvol ik ben.Ik zie niet hoe slim ik ben, hoe lief,...

(Repost) Pelgrimstocht, camino – de 7 levenslessen van Anne

(Repost) Pelgrimstocht, camino – de 7 levenslessen van Anne

Aleid Collaris, van Schitterendleven.nl, interviewde mij over de 7 levenslessen die ik opdeed op de camino. Hier vind je het artikel op haar website. (Haar website en haar werk zijn zeker een bezoek waard! Ze is een hele bijzondere, wijze vrouw!)

Dit is wat Aleid over mij schreef:

 

“Anne van der Sligte; je kunt haar ook wel omschrijven als een prachtig, bevlogen en gevoelig mens, kunstenaar, schrijver en een spiritueel levenscoach. Zo heb ik Anne een paar keer mogen ontmoeten. Een aantal jaar geleden heeft ze haar broer verloren aan een hersentumor. Samen met haar moeder, schrijft ze op dit moment een boek over ‘zinvol rouwen’.
Een tijdje terug stelde ik Anne een aantal vragen. Ik ben namelijk wel benieuwd wat de Camino met haar heeft gedaan. Tot vier keer toe liep ze deze pelgrimsroute, richting Santiago de Compostela. Schitterend Leven staat voor de ontdekkingsreis in jezelf en in je leven. Dat is ook waarom ik Anne aan het woord laat. Ik zou zeggen; laat je inspireren en motiveren door haar innerlijke reis!

Anne, dit was je vierde keer dat je de Camino naar Santiago de Compostela liep.
Wat heeft ertoe geleid dat je bent begonnen met het lopen naar Santiago? 

Soms kunnen ervaringen en reizen in het leven je ‘roepen’. Het volgen van een opleiding, een cursus of het maken van een langere reis. Je moet op een bepaalde tijd en plek zijn om lessen te leren en mensen te ontmoeten die je dichter bij jezelf willen brengen. Ik ervaar deze roep als een duidelijk, verliefd gevoel in mijn buik die opspeelt zodra ik aan de reis denk. Bij de camino had ik dit ook. Dit ‘geroep’, komt niet vaak voor in het leven. Maar als het er is, is het maar beter om het niet te negeren.

Al een paar jaar lang hoorde ik van, dikwijls oudere mensen dan ik, over de camino. Een stel uit het dorp waar ik opgroeide liep hem met een ezel en een vrouw waar ik naar opkeek vertelde met vuur in haar ogen dat deze pelgrimstocht enorm aan te raden was. “Het is een magische weg, echt. Gewoon doen.” 
Na mijn afstuderen aan de kunstacademie wist ik dat nu het moment was. Geen werk, onverwachts extra geld op mijn rekening en ik ontving genoeg steun van buitenaf om zo’n grote reis in mijn eentje te durven ondernemen.

Welke 7 LEVENSLESSEN heb je meegenomen vanuit je (innerlijke) reis?

 

1. Wil ik een zinvol leven leiden, dan moet ik de roep van binnen serieus nemen. Het was de caminoroep van binnen die ik durfde te volgen en die me zielsgelukkig liet voelen.

2. Tijdens mijn eerste camino voelde ik me, zoals je hierboven leest, zielsgelukkig. Ongeveer twee maanden stonden in het teken van begrijpen wat voor type mens ik ben en wat ik te geven heb aan anderen. Een enorm groot geschenk dus. De mensen die ik tegenkwam op de camino waren voor mij allemaal gezonden door iets groters. Ik heb bizarre ontmoetingen meegemaakt die ik in het leven thuis niet meemaak. De camino is inderdaad magisch. De levenslessen die je mag krijgen, worden in de tijd waarin je loopt aan je openbaart.

3. Ik leerde hoe eenvoudig en rijk het leven kan zijn. Ik geloof dat iedereen die ooit een camino liep, het volgende kan beamen. Het enige dat een mens nodig heeft om gelukkig te zijn is: 
een groep mensen die jou zien voor wie je bent, iedere dag gesprekken voeren die diep mogen gaan, veel kunnen lachen met elkaar, lekker eten, samen eten, veel bewegen en altijd dieren en natuur om je heen met de zon op je hoofd. En ook een ritme. Op tijd opstaan, goed eten, geregeld pauzeren, iedere dag een douche nemen, je sokken en je ondergoed wassen, veel rusten en heel weinig schermpjes (laptop, telefoon etc.)

4. Een andere, wat persoonlijkere levensles: Ik leerde wat het voor mij betekent om verliefd te worden op anderen en wat er gebeurt als ik vreemd ga. Ik heb al jaren een vriend waar ik gek op ben, maar toch word ik verliefd op anderen. Ik kwam erachter hoe ik in in verliefdheden val op de mannen waarvan ik veel te leren heb, zij zijn mijn ‘muzes’. Mijn grote inspiratiebronnen.
Maar, ook iets minder lief: ik kwam er achter hoe ik wegloop van mijn allergrootste innerlijke pijn als ik vreemd ga. Het moment voordat ik die ene knappe Spanjaard kuste, voelde ik een grote pijn in mij die ik kende van vele andere keren in mijn leven. Een pijn die bij mij als mens hoort. Ik wilde het niet voelen en verstopte me achter een wilde zoenpartij.
Later leverde deze ervaring(en) mij genoeg stof op om een nieuw zelfontwikkelingsspel te maken (Ik maak en ontwikkel o.a. inzicht methodes). In deze methode kom je erachter waarom je precies verliefd wordt op iemand. Het was een prachtige, maar hele moeilijke levensles.

5Durf los te laten. Durf alleen te zijn. Als iets of iemand niet meer goed aanvoelt, durf dan een nieuwe weg in te slaan. Ook als je weet dat je daarna er alleen voor staat. Zodra je al voelt dat je iets mag loslaten, betekent dit dat het nieuwe zich alweer heeft aangekondigd. Op de camino liep ik met de mensen die ik onderweg ontmoette. Ze voelden geweldig goed aan tot het moment dat ze niet meer goed aanvoelden. Hoe spannend ik het ook vond, ik vertelde dan altijd weer dat ik tijd alleen nodig had.

6. Een andere les was: blijf lopen en er komt altijd weer iets moois op je pad. Zo ook in het normale leven. Blijf creëren, blijf maken, blijf dingen neerzetten, blijf dingen ondernemen, want voordat je het weet, overvalt de magie van het leven je. De magie komt bijna nooit zomaar, je moet er wel iets voor doen. Je moet naar de situaties in je leven toelopen om wonderen en bijzondere mensen die je hart openbreken, uit te nodigen.

 

7. Iedere camino staat in het teken van een ander thema. De eerste ging over: wie ben ik en wat heb ik te geven aan de wereld om mij heen? De tweede ging over vrouw-zijn: wat betekent het om vrouw te zijn? De derde ging over rouwen (mijn broer was toen pas een maandje dood) en durven kiezen voor mijn grote liefde: schrijven. En de vierde ging over eenzaamheid. Wat betekent eenzaamheid voor mij? Mijn god, wat voelde ik me eenzaam op mijn laatste camino door Portugal. Super shit. Maar heel interessant. 😉
Alles wat je nú in je leven nodig hebt om te leren, wordt op de camino uitvergroot aan je getoond. Op een shitte manier en op een geweldige, liefdevolle, wow! manier. Dit waren mijn lessen, maar iedereen ontvangt andere ervaringen en inzichten.

Heb je de camino een plekje kunnen geven in je dagelijkse leven?
Toen ik terugkwam van mijn eerste camino, heb ik me bijna anderhalf jaar neerslachtig gevoeld. Mijn leven in Spanje in die twee maanden was geweldig, maar eenmaal thuis ervoer ik precies het tegenovergestelde van mijn geluksgevoel. Ik ging op onderzoek uit om mezelf te begrijpen en kwam tot prachtige inzichten. (Vind ik zelf!) Ik kwam erachter dat mijn neerslachtigheid onderdeel was van een natuurlijk proces. De pieken in ons leven worden altijd opgevolgd door een daling. In de daling integreren we wat we in de pieken aan inspiratie hebben opgedaan. De daling en de pijn zijn net zo belangrijk als de vreugde en het geluk in de pieken.

De camino was als een leraar voor me die toonde hoe gelukkig ik kon zijn, maar later mocht ik er zelf achter komen hoe ik dit in mijn dagelijks leven kon toepassen. Daarvoor moest ik door mijn eigen pijn heen gaan, hem helemaal voelen, tot ik weer langzaam bij mezelf uitkwam.

Mijn verstand meent dat ik op de camino moet zijn om me gelukkig te voelen. Maar mijn hart weet wel beter. Alles dat ik op de camino ervaren heb, zat allang in mij. Alle gevoelens, alle sensaties, de camino raakte ze alleen aan om naar buiten te komen. Er waren dus bepaalde condities op de camino die voor mij als mens goed werken, maar die ik ook in mijn leven thuis meer kan brengen. Zodat ik hier ook die geluksgevoelens meer kan ervaren. Ik ben dit nu al een paar jaar voor mezelf aan het onderzoeken. Met als resultaat dat ik samen met mijn vriend in de natuur ben gaan wonen, ik schrijf nu dagelijks (aan twee boeken, omg), ik heb sinds de eerste camino mijn eigen bedrijf waarin ik mijn opgedane inzichten deel met anderen en ik heb meer internationale vriendschappen (Het internationale karakter van de camino deed me bijzonder goed).

Ik mis de camino nog steeds. Maar zolang ik nog blijf verlangen naar alles wat ik daar ervaren heb, zo lang zal de camino een leraar voor mij zijn. Als het verlangen er nog is, is er nog genoeg te leren. Niet altijd moet iemand of iets in de buurt zijn om er veel van te kunnen leren. Soms leren we het meest van de afwezigheid.

In mijn coachingspraktijk werk ik nu ook met mensen die een camino hebben gelopen of een lange reis hebben gemaakt om hun ervaring te verwerken. Om hun ervaring te transformeren naar een mooi leven thuis. Je kunt dit namelijk niet goed alleen doen. Het kan wel, maar het is lastiger.

Wat is het grootste cadeau voor jou geweest? 
Al het bovenstaande, maar misschien ook wel het ontdekken van wie ik werkelijk ben, in essentie. Dit was een hele bijzondere ervaring die ik had aan het eind van mijn eerste camino. Ik heb God op mijn blote knietjes op het strand, terwijl het stormde (drama, baby) bedankt voor de mens die ik mag zijn in dit leven. Ook alle mensen die ik ontmoette, draag ik mee in mijn hart. Met sommigen heb ik nog contact, met anderen niet meer. 

Hoe was het voor jou om je weg alleen te maken en ondertussen gelijkgestemden te ontmoeten?Alleen reizen is super spannend, maar wel alle moeite en pijn waard. De eerste dagen zijn altijd kut, daar ben ik nu wel achter gekomen. Ik loop dan gestrest en chaotisch rond en ik vind het moeilijk om bij mezelf te komen. Maar, daarna wordt het fijn. Ik heb al meerdere reizen (naast de camino’s) alleen gemaakt en ik ben er wel achter gekomen dat ik mensen om me heen nodig heb die een beetje geïnteresseerd zijn in dezelfde dingen. Anders is het alleen reizen voor mij echt niet leuk. Het is dus een kunst om steeds weer die mensen op reis op te zoeken die echt voeden, in plaats van mensen die alleen de leegte en de eenzaamheid opvullen. Zijn ze er niet, dan maar de eenzaamheid (les uit de vierde camino).

Waar word je nu naartoe geroepen?
Mijn nieuwste roep is vreemd, heel vreemd. Er zijn bomen in het zuiden van de Verenigde Staten die ik heel graag wil zien. ‘Swamp trees’, heten ze, en grote eiken met ‘spanish moss’ eraan. Naast dat ik vrienden wil opzoeken die ik ken van de camino, staan deze bomen voor mij centraal. Mijn gevoel is weeral heel zuiver, hoe bang ik ook ben. Mijn gevoel zegt: ja, dit moet ik doen. Dit is het enige dat telt. Ik moet dit gedaan hebben voordat ik doodga. Dit geef ik aan mezelf. Omdat ik van mezelf hou.”

Aleid Collaris is 29 jaar, avonturier, schrijfster, coach en vooral levenskunstenaar. Tijdens haar pubertijd werd bij haar een hersentumor ontdekt en sindsdien is ze een groot onderzoek gestart naar de betekenis van haar leven en het leven in het algemeen.

Ik heb haar leren kennen als een krachtige, goedlachse, ongelooflijk zachtmoedige en wijze jonge vrouw. 
We zijn collega’s, dat betekent dat Aleid ook haar opgedane inzichten met anderen deelt!

facebookpagina:  https://www.facebook.com/schitterendlevenleiden/

website: http://www.schitterendleven.nl/

Niet doodgaan vandaag

Niet doodgaan vandaag

Het is ochtend. Hij wil op zijn fiets stappen om naar zijn werk te gaan en ik weet dat het een veilige route is van ongeveer veertig minuten, maar toch zie ik hem halverwege verongelukken. Met zijn hoofd tegen het asfalt, zijn schedel kraakt open, omstanders zien voor het eerst stukjes van een brein.
Ik zie hem een hartaanval krijgen. Op de fiets of op het werk.
Ik zie hem een vreemde ziekte krijgen die je in één dag een begrafenis geeft om voor te zorgen.

Ik houd hem langer vast, ik kus hem tot hij zijn mond van de mijne afhaalt en ik laat hem los.
“Niet doodgaan vandaag,” zeg ik tegen hem. En hij zegt dat hij het niet zal doen. 

Een werkdag later komt hij bezweet van het fietsen en moe van een hele dag werken thuis. Ik ben in mezelf gekeerd en vergeet dat hij vandaag weer teruggekomen is. Hij kust mij. Ik ben met het eten bezig. ’s Avonds krijgen we ruzie, net voor het slapen gaan. We willen het eigenlijk allebei niet. Ik hoor de zin: “ga nooit boos slapen”, door mijn hoofd gaan en forceer een kus die ik maar half beantwoord krijg. We vallen in slaap.
Midden in de nacht word ik wakker en is alle frustratie verdwenen. We liggen in ‘onze slaaphouding’ en hij slaapt diep.

 

Mijn vader zit op de bank. Hij heeft toastjes gehaald met eiersalade, brie. En stukjes worst. Met al het avondeten dat we aten, ben ik verbaasd dat deze toastjes er nog in passen. Maar papa eet en drinkt.
Vroeger at hij altijd gezouten pinda’s. Ik zag hem zich verslikken en stikken op de bank.
Ik zie zijn hart begeven. Zoals bij opa, zoals bij mijn oom. Zoals die zomer in 2005 toen hij op vakantie was en in het ziekenhuis gedotterd werd.
Ik zie hem hard werken aan één van zijn klusjes in het huis, na een stressvolle dag op het werk, en ik zie hem omvallen. Boem, pats. Dat was het leven van een vader.
Ik zie mezelf geen raad weten met een leven zonder vader. Maar hij leeft nog en iedere keer als we samen zijn, probeer ik samen te zijn. Samen te lachen, hem te betrekken in mijn leven, te willen weten wat er in zijn leven afspeelt, genieten van het huisje in de tuin dat nu bijna af is en dat zo knap gebouwd is.
Als ik door mijn foto’s kijk die genomen zijn op mijn verjaardag, heeft niemand een foto gemaakt van het moment dat mijn vader mij omhelst. 

Ik ben bang dat ik het niet goed doe. 
Ik ben bang dat ik hier later spijt van krijg.

 

Mijn moeder en ik zijn samen. We werken aan ons boek en ieder leest hoofdstuk na hoofdstuk het boek voor. We luisteren aandachtig naar elkaar. Naar alles dat mooi is en alles dat niet klopt en ik verwonder me over hoe ze steeds alles, dat ik flauw een milliseconde daarvoor voelde dat niet klopte, eerder weet te benoemen dan ik. Ze is scherp, ze is nog sensitiever dan ik. Waar ik twijfel over wat ik soms voel, vertrouwt zij er heilig op en laat ze zich leiden door haar innerlijke, hoogste waarheid. Ze is nog steeds, na 28 jaar, een leraar voor me in voelen.
Ze zit naast me en ze hapt naar adem. Ze valt op de grond.
Ze gaat naar de wc en ze komt niet meer terug. Ik vind haar op de vloer van de wc.
Ze zegt dat ze zich niet lekker voelt en gaat op de bank liggen. Waar we haar lichaam een paar uur later van af halen. Als ze doodgaat, ga ik Wild weer lezen van Cheryl Strayed. Als ze doodgaat, schrijf ik ook een boek over haar en mij en over hoe ik niet weet hoe ik zonder haar moet leven.

Mijn ouders komen op visite. Ze stappen in de auto. Ik vergeet ze uit te zwaaien.
Ze krijgen een auto ongeluk.

 

Mijn oma is bijna 88 jaar. Ze loopt nog rond, ze lacht, ze geeft haar mening. Ze is mijn oma. Mijn allerliefste oma. Mijn telefoon gaat, het is mijn moeder die zegt dat oma ‘overgegaan is’. Zo noemt mijn moeder dat sinds mijn broer stierf. Niet overleden, maar ‘overgegaan’.
Mijn oma woont vier uur van mij vandaan, dus ik kan haar niet zo makkelijk opzoeken. Ik ben bang dat ik hier later spijt van krijg. Ik probeer haar bijna iedere week tegenwoordig te bellen. Altijd zegt ze dat ze niets te vertellen heeft, dat ze maar ‘gewoon een omaatje is’, maar toch praat ze honderduit. We praten over het normale leven: het songfestival, akkefietjes in de familie, hoe ze zich weer ineens beroerd voelde, hoe het vroeger was. Ik vertel dat ik van mijn vriend een wandeling met een ezel cadeau kreeg voor mijn verjaardag en ze gelooft me niet. Dan lacht ze heel hard. Ze schrikt van spinnen. Ze zegt dat ik genoeg moet eten en dat ‘ik het kan hebben’.
Ik weet niet wat ik zonder oma moet. Ze zegt dat ze nog lang niet van plan is om te gaan. In mijn hoofd is ze al duizend keer gegaan. 

 

 

Ik fiets weg van mijn beste vriendin. Ze loopt met haar blote voeten naar de overkant van een drukke straat. Na even fietsen, rijdt er een ambulance aan mij voorbij. Ze reageert niet op een berichtje op what’s app. Ze wordt in haar huis dood gevonden.

 

Broer 1 sterft.
Broer 3 pleegt zelfmoord.
Vandaag is de dag.

 

Maar broer 2 was de enige, van alle bovenstaande mensen, die echt stierf. Aan een hersentumor.
Geleidelijk, drie jaar lang, ziekenhuis in, ziekenhuis uit, hospice in, hospice uit. Eerst niet meer autorijden, toen niet meer fietsen, niet meer lopen, niet meer zijn bed uit kunnen.

 

Ik deed van alles niet goed. Ik had zoveel anders willen doen. 

 

Ik wist niet wat de dood was, maar nu twee jaar zonder hem, leer ik iedere dag wat het werkelijk betekent om zonder hem te leven.

 

 

10 mei 2018 – de kinderen zonder het lichaam van broer 2. (En een wild neefje.)

Blogs over Rouwen:

Niet doodgaan vandaag

Het is ochtend. Hij wil op zijn fiets stappen om naar zijn werk te gaan en ik weet dat het een veilige route is van ongeveer veertig minuten, maar toch zie ik hem halverwege verongelukken. Met zijn hoofd tegen het asfalt, zijn schedel kraakt open, omstanders zien voor...

Twee jaar na zijn dood

"Ik weet dat het cliché klinkt, maar toch heb ik ook de gedachte dat ik niet begrijp waarom hij dood is!" Ik zit rechtop hard te huilen in bed, als ik zou liggen, kan ik geen ademhalen door mijn eigen snot. Eigenlijk lukt snuiten ook niet meer, want steeds komt het in...

Rouwen zoals het is

Twee meisjes zitten net als ik in een dorpsbus vanaf Nijmegen. Het is vrijdagavond. De buschauffeur is jong en heeft gekozen voor een radiozender met hippe dancemuziek. Als ik zulke slechte muziek hoor, voel ik me gelijk twintig jaar ouder dan ik ben.  Ik ben moe....

The birthday struggle is real (instagram) (EN)

The birthday struggle is real (instagram) (EN)

The birthday struggle is real.
This is my 27 year old face. Sometimes. Because this is my ‘pretty pose’. Just like George Michael I have this one look, this one gaze, this one side of my face that makes me happy to have this particular body.
Tomorrow I’ll turn 28 and for some it’s just another age and ‘still so young!’, but to me this age represents so much more. My brother discovered, just a few months before he turned 28, that he had a giant brain tumor.

I can’t imagine what it would be like if someone would say I have one. It feels as if I haven’t started living my life just yet. I don’t feel as much alive as I thought I would be, at the age of 27, turning 28.

But what does ‘feeling alive’ mean? If I would die in about 3 years, just like my brother, would I think this life, that I have lived thus far, was meaningful to me?

Not to others, but ‘to me’?

To be quite honest (since honesty is all we have): I don’t think so. I’m still looking around, trying to find the one thing or multiple things that make me happy. (I know everyone says happiness is an inside job, but screw them.) I still feel lonely most of the time, I’m still not traveling as much as I would like to, I can still feel so fucking insecure about my love life, I’m still pondering about my position in this world and the work I’d like to do. But when I look at this small spring portrait, I see the woman that I want to be: strong, independent, loving, creative, sensual, powerful and wise. Maybe, and hopefully, I’ll become more of her next year.

More on Instagram? (Almost everything is written in English)

Meer over rouw?

Niet doodgaan vandaag

Het is ochtend. Hij wil op zijn fiets stappen om naar zijn werk te gaan en ik weet dat het een veilige route is van ongeveer veertig minuten, maar toch zie ik hem halverwege verongelukken. Met zijn hoofd tegen het asfalt, zijn schedel kraakt open, omstanders zien voor...

Lees meer

Twee jaar na zijn dood

"Ik weet dat het cliché klinkt, maar toch heb ik ook de gedachte dat ik niet begrijp waarom hij dood is!" Ik zit rechtop hard te huilen in bed, als ik zou liggen, kan ik geen ademhalen door mijn eigen snot. Eigenlijk lukt snuiten ook niet meer, want steeds komt het in...

Lees meer

Rouwen zoals het is

Twee meisjes zitten net als ik in een dorpsbus vanaf Nijmegen. Het is vrijdagavond. De buschauffeur is jong en heeft gekozen voor een radiozender met hippe dancemuziek. Als ik zulke slechte muziek hoor, voel ik me gelijk twintig jaar ouder dan ik ben.  Ik ben moe....

Lees meer