God, wat hebben we toch veel over voor de lieve vrede. Om alles kalm, stil en gemoedelijk te houden. Om alles bij het oude te laten: dat wat we kennen, dat wat we niet hoeven te vrezen. Om een ander maar niet te kwetsen, om geen contact, misschien wel voor altijd, te verliezen.

Want het is toch fijn nu!? 
En dat nare gevoel dat ik heb, is gewoon, alleen, enkel, mijn schuld. Ik ben het. Niet jij.

 

Maar, als jij je ziel wel uitspreekt, als jij eerlijk, zonder je in te houden, (eindelijk!), zegt wat je werkelijk vindt: 
– dat een ander zich respectloos naar je heeft gedragen
– dat je de ander gewoon echt even niet begrijpt
– dat de ander zich als een kind aan het gedragen is, dat ten koste gaat van een hele organisatie/project
– dat misschien wel de ondergang betekent van een organisatie, van een eigen bedrijf
– dat de ander iets aan het doen is waarvan jij denkt dat het zo niet goed gaat
– dat je de ander mist
– dat je vreemd bent gegaan
– dat je doodongelukkig bent in deze vriendschap en je totaal niet gezien voelt
– dat de ander… (vul in.)
– dat jij… (vul in…)

Dan beland je samen met de ander in het bekende, grote ongemakkelijke moment. Als jij eerlijk bent, komt die bliksemschicht die jullie beiden raakt en jullie voor een gapend, oneindig aanvoelend ogenblik, lamgeslagen laat voelen. Er ontstaat een niets. Een nothingness. A not-knowing of what will happen next. Terwijl het hart verraderlijk snel klopt omdat het weet dat eindelijk het kooitje weggehaald is en ze haar vrijheid tegemoet kan vliegen.

Ik doe het ook. Ik houd zo vaak mijn stomme lippen op elkaar omdat ik mezelf niet de ellende in wil praten.

Maar ik neem mij steeds weer voor om wél de duisternis in mezelf te tonen.
Omdat ik de volgende ervaring heb:
Als ik aan anderen vraag absoluut eerlijk naar mij te zijn, gaat er iets prachtigs in mij kapot. Het gebeurde eergisteren toen ik de eerste versie van mijn eerste Engelse filmpje (ooit) aan mijn vriend en aan een Amerikaanse vriend liet zien. Hun kritiek was ongelooflijk sterk. Ik brak. Ik kon niet meer slapen. Ik voelde me de grootste mislukking ooit.

De volgende ochtend voelde ik helder dat alles dat ze zeiden allang in mij zat. De kritieken die zij noemden, had ik eerder in mijzelf niet serieus genomen. Ik had ze ook gezien, ik had ze ook gevoeld, maar ik had er niets mee gedaan.

Wat deze twee mannen deden, was dat ze mij aanmoedigden mij in mijn grootsheid aan de wereld te tonen. Ze moedigden mijn creativiteit aan, mijn originaliteit, mijn echtheid en ze gingen niet voor minder. Alsof ze zeiden: jij ziet niet wat je in huis hebt en daarom doe je zo, maar wij weten dat je het kunt. We hebben het al zo vaak bij je gezien. Wij willen dié Anne.  Wij willen dat ook jij streeft naar de hoogste, beste, krachtigste jij. Als we onze monden OPENEN naar de ander, in plaats van GESLOTEN HOUDEN, eren we de grootste, wijste, talentvolste, liefhebbende ANDER. Dan eren we de persoon die de ander in wezen is. Je zegt, in alle liefde: Voor minder ben ik niet bij je. Voor minder werk ik niet samen met je.  Voor minder praat ik niet met je. Voor minder lig ik niet in één bed met je.

Als we onze monden GESLOTEN HOUDEN eren we (onbewust) de kleinste, gefrustreerde, luie, haatdragende, terroristische, waanzinnige gremlin in de ander. Toen de twee mannen hun waarheid aan mij toonden, kwam mijn gremlin er zeker uit en hield het met de hele nacht wakker, maar dit was NODIG om, tot in de puntjes van mijn tenen, te voelen dat ik dit niet wil zijn. Dat ik niet, in wezen, zo ben. Ze hadden gelijk. Vaak zitten we verstrikt in onze haatdragende gremlin en hebben we die ene bliksemschicht van eerlijkheid nodig om onszelf ervan te bevrijden.

 

Hit me baby one more time. 
Because it sets me free.

Wees eerlijk, lezer. Wees dodelijk eerlijk, lieve lezer. 
Set us free.
Liefs, Anne

Spreekt deze tekst je aan? Delen mag. 
Foto door kunstenaar en fotografe en zoveel meer: Yvette Jacobs
Illustratie door Anne van der Sligte (ik dus.)

Meer inspiratie lezen? Misschien zit er iets tussen waar je net een vraag over had: 

Gaan voor wat ik wil

Gaan voor wat ik wil

Iedere dag kijk ik ongeduldig uit mijn raam of mijn tulpen al groeien. En nee, dat is geen codetaal voor iets schunnigs. Ik plantte daadwerkelijk een paar bollen vorige herfst, langs het pad waar mijn coachees naar de voordeur wandelen. Ik stelde een koninklijk entree...

Lees meer
Wat kan ik toch een trutje zijn

Wat kan ik toch een trutje zijn

Gisteravond maakte ik ruzie met mijn liefje. Of hij met mij. Ik weet niet meer wie begon. Maar ik weet wel hoe het eindigde: hij lag op de bank voor zich uit te staren en kon geen woord meer zeggen. En ik, ik blééf maar praten. Praten, praten, praten, praten... Alleen...

Lees meer
Wanneer zelfhaat zijn intrede doet

Wanneer zelfhaat zijn intrede doet

Er zijn momenten in het leven waarin we een enorme stap mogen maken om onze eigen waarheid te volgen. Een stap die offers met zich meebrengt. Het offer van het grootste soort. Ik heb het niet over geld, of over spullen, of een valse zekerheid zoals het veranderen van...

Lees meer
Wat als vrouwen zouden blijven?

Wat als vrouwen zouden blijven?

In Oekraïne verlaten vrouwen en kinderen het land. Omdat het te gevaarlijk is, omdat geen mens zou willen blijven. Maar ik kan niet anders dan de afgelopen weken denken: what if all women would stay? De bovenstaande foto zegt voor mij wat ik daarmee bedoel. Deze foto...

Lees meer
Jezelf dragen

Jezelf dragen

Waarom het zo eng is weet ik niet. Maar ik doe er soms uren, en laten we eerlijk zijn: ik doe er soms dagen over voordat ik ga zitten, mijn lichtblauwe moleskine dagboek met vlekken erbij pak en ga schrijven.   Ik begin altijd hetzelfde: ik schrijf de datum op, zet...

Lees meer
Het riskeren van vreugde

Het riskeren van vreugde

We hebben allemaal een wond van binnen die eens in de zoveel tijd flink begint te etteren. (Excuses voor het beeld.) Twijfel je of jij dit hebt? Dan wil ik aan je vragen: wanneer was de laatste keer dat jij iets te fel reageerde op een geliefde of een collega? (Ik...

Lees meer