Wat er gebeurde in Amerika

Wat er gebeurde in Amerika

 

“Je moet wel echt weten dat ik heel veel van je hou,” zei ik tegen mijn vriend aan de telefoon, een dag voordat ik naar New York zou vliegen. Ik had nog nooit acht uur gevlogen, ik had nog nooit zo lang boven een oceaan gehangen, dus ik had alleen maar één beeld voor ogen:
ik zou sterven.

En dan zouden er twee mogelijkheden zijn.
1. Ik zou, na het horen van een enorme knal, in één klap dood zijn. (Een medium zou later aan mijn familie vertellen dat ik niet verdronken was.)
2. Ik zou als Leonardo aan een wrakstuk hangen, rillen van de kou en langzaam het water in zakken terwijl ik mezelf zou verwijten dat ik zo koppig was geweest om in mijn leven geen Wim Hof training te doen. (Een medium zou later aan mijn familie vertellen dat ik een erg belangrijke spirituele dood heb geleden. Oh nee, ahum, niet geleden maar: ervaren.)

Maar ik stierf niet. Ik keek een stuk of drie films en wilde zelfs dat de vlucht nog langer duurde, want ik was nog niet toegekomen aan Bridges of Madison County met Meryl Streep en sexy Clint Eastwood, de National Geographic fotograaf die bezieling in haar leven komt brengen. (Eén van mijn lievelingsfilms. Ik dacht natuurlijk dat dat een teken was: God’s taking care of me want hij heeft mijn lievelingsfilm in het bestand gezet! De spiritueel, gelovige mens is gek in tijden van angst, lieve Anne.)  Ik stierf toen niet en later ook niet. Ik heb zelfs een hele reis van anderhalve maand erop zitten en ik ben niet aangerand. Geen #metoo’tje hier deze keer. 3xhoera! 


Goed ingehouden, mannen. 

Ook ben ik niet verkracht, niet ontvoert en in een kamertje gestopt en jarenlang misbruikt. Ik ben niet beroofd. Mijn organen zijn niet verkocht en ik ben zelfs niet in een ziekenhuis beland.

Goed, misschien heeft er één ding plaatsgevonden dat vrij serieus is. Genoeg met de grapjes. Want mijn hart is wél zoek. 

Het klopt nog ergens onder een oude eikenboom met Spaans mos eraan, in een ouderwets jazzcafé in New Orleans, in een coffeeshop in New York (geen wiettent, gewoon een plekje om koffie te drinken), in mijn lievelings coffeeshop in New Orleans en de lieve mensen achter de bar, in de handdruk van de acteur Ethan Hawke (before sunrise trilogie en zijn laatste performance in Juliet, Naked) in Manhattan en het gesprek dat we voerden, in de grote stukken zalm die ik in Connecticut at, in de rivier die door Austin loopt en waar ik in zwom, in de ogen en de gesprekken die ik voerde met mijn vrienden én met de nieuwe vrienden die ik daar maakte. Ik las poëzie en schreef poëzie. Ik tekende. Ik werd verliefd, ik ging niet vreemd (bijzondere ervaring om het NIET te doen en thuis te komen en me NIET schuldig te hoeven voelen), maar ik brak wel kei-knetterhard mijn hart, ik durfde niet de pijn te voelen, ik begon ruzie met vreemden te maken en verontschuldigde me daarna weer met de staart tussen mijn benen.  Ik vluchtte voor een vriend van mij in New Mexico die ineens niet meer goed aanvoelde (en ik gaf daar vijfhonderd euro aan uit, slik), ik schreef het laatste, voorlopige hoofdstuk van mijn boek dood, poop, boob en tot slot zag ik het noorderlicht vanuit mijn raampje in het vliegtuig terug naar huis toen ik via Ijsland vloog terwijl de Amerikaanse buurman die maar niet ophield met flirten in een dronken, snurkende slaap gevallen was.  Amerika heeft me niet teleurgesteld. In tegendeel. Wat ik al dacht vanaf kleins af aan is waar: dit is een super interessant land waar ik dolgraag een tijd wil wonen.

Deze week vroeg iemand aan me: “Wat is je het meest bijgebleven?”
Er ging van alles door mijn hoofd, maar ik denk dat dit het is:
Ik wist niet dat het mogelijk was, maar ik ben weer(!) opnieuw geboren in een mens waarin ik nog een beetje meer mezelf kan zijn. 

Ik heb een totaal nieuwe kant in mezelf leren kennen die eigenlijk heel bekend aanvoelt. Ik stond oog en oog met mijn oude eikenbomen met Spaans mos eraan en ik dacht: godverdomme, dit heb ik zomaar geflikt. Het is me gelukt om naar de andere kant van de wereld te reizen en mijn verre vrienden te ontmoeten. Ik, ik! IK heb dat gedaan!

Ik schudde die hand van één van mijn favoriete acteurs en kunstenaars Ethan Hawke en ik dacht: godverdomme, hier sta ik zo maar met mijn held te kletsen en mezelf te verkopen. Ik, ik! IK ben dit aan het doen! Wat een lef heb ik. Wat geef ik mezelf toch mooie dingen. Wat ben ik dankbaar voor mezelf dat ik zo voor mezelf ga staan.

En gelijk komt de vraag: als dit mogelijk is, wat is er dan nog meer mogelijk? Wonen in Amerika? Samenwerken met Ethan Hawke? O… Meer durf ik niet hardop uit te spreken. Je zou me voor gek verklaren. Deze dromen zijn zo intiem. Als ik ze met je zou delen, zou dat voelen alsof ik mijn broek omlaag trek en mijn vay-jay aan je laat zien. Ja, zo intiem ja.

Maar er komen meerdere vragen:  
Waar droom ik al zo lang van, maar durf ik nog steeds niet te doen?
Als dít het resultaat is als ik meer mijn dromen volg, hoe gaat mijn leven dan veranderen?

Holy Shit.

Weet je, ik wist niet dat ik zo pessimistisch was ingesteld, tot ik mijn geluk weer voelde. Ik wist niet dat mijn hart zo gesloten was, tot ik mensen tegenkwam die mijn hart openden. Ik wist niet dat ik zo weinig naar mezelf luisterde, maar zoveel naar anderen, tot ik de enige was waar ik naar kon luisteren. Ik wist niet hoe zeer ik mij creatief, vrij uiten miste, tot er een maand geen geld aan verbonden was

Wat is het hart toch bijzonder, lieve jij.
Ik gun jou dezelfde verwondering over de wereld en over je eigen kunnen, lieve jij. 

Een gelukkig mens is de mens die iets nieuws van zichzelf ontdekt.

Het gaf me een groot gevoel van hoop terug en dat het leven misschien toch iets sprookjesachtiger is dan ik was gaan geloven. Nu ik terug ben en vandaag mijn eerste werkdag weer officieel gestart is, kan ik niet wachten om samen met jou naar jouw hart te kijken. Ik wil weten waar jij mee zit. Dat klinkt misschien een beetje stom, maar juist daar waar het vastzit, daar waar het pijn doet, is een ingang om een duidelijker beeld van jezelf te krijgen en te weten wat je nodig hebt in het leven om een gelukkiger mens te zijn. Neem de pijn in je leven serieus.

Dus, wat geeft je een steek in je hart zodra je eraan denkt?
Waarvan heb je het idee dat je er maar geen beweging/verandering in kunt krijgen?

Waarin is jouw hart gesloten? Verkrampt?
Wat wens jij voor jezelf, maar wat lukt maar niet?

Ik voel nu meer dan ooit de noodzaak om bijzondere mensen zoals jij te ondersteunen met het luisteren naar wat je eigen wijsheid en het hart te vertellen hebben. Ik weet dat je het wel alleen kan, maar soms is het ook fijn om het gewoon te ontvangen. Ik kan mijn nek prima zelf masseren, maar zodra iemand anders dat doet…

   

Wat als je een veel leuker, fijner, zingevender leven kunt leiden dat je nu leidt? 

Geloof jij daar nog in? Dúrf jij daar nog in te geloven?

Ik heel vaak niet hoor. Zelfs na mijn Amerika reis hoop ik zo dat ik dit nog kan volhouden.
Maar, ik voél zo dat het mogelijk is. Het leven dat voor mij bestemd is, voel ik in mijn buik. En die buik liegt niet.  Voel jij de hint van het leven dat voor jou bestemd is? 

Je kunt een reading bij me aanvragen (75 euro) waarbij je een opname van ongeveer dertig minuten krijgt die speciaal op jou en jouw probleem is afgestemd en een uitgeschreven tekst met opdrachten, ook speciaal voor jou. Dit is een royal treatment voor jouw beurse, soms wat onzekere hart. Je kunt een reading gebruiken ter bekrachtiging; als ‘even opladen’, maar ook als je dus echt ten einde raad bent in een onderwerp. Ik toon je een opening waardoor je weer in beweging komt. Waardoor je meer zelfvertrouwen in jouw thema krijgt. 

Voordat ik op reis ging, hebben meerdere mensen van een reading genoten en langzaam ontvang ik alle positieve testimonials binnen. (Ik zal ze in de loop van de tijd op mijn website plaatsen.)  Deze wil ik alvast met je delen, het is in het kort de ervaring van Marlis (wiens naam ik verkeerd uitsprak):

“Dank je wel Anne!!!!!   Ik vond het een beetje eng. Maar heb net heel je reading beluisterd en voelde heeeel veel liefde in mijn hart tijdens je gesprek. Dit was precies wat ik moest horen.. heerlijk! Ik ben enorm blij. Het was geen bedrog, maar bevrijding.  Ik ga er de komende dagen mee aan de slag! Ik ben je dankbaar lieve Anne!! Hartelijke groet, Marlis”

Naast een reading kan je natuurlijk ook een coachingsessie aanvragen (dat is een reading plus extra begeleiding. De prijs verschilt niet zo, maar het resultaat wel!) of een hele dag(!) bij me langskomen voor een nog grotere royal treatment voor je leven. Voor als je echt klaar bent voor een grote verandering. 😉 Het staat allemaal op deze website onder het kopje AANBOD. Je kunt me ook mailen als je het niet zo goed weet, maar wel echt behoefte ergens aan hebt. 

 

Zie ik je snel? Ik zou het zo leuk vinden… En jij denk ik ook.  

PS Het praktiseer je eigen wijsheid spel is binnenkort weer verkrijgbaar. En ja, ook Ziek van Verlangen! Heb je Esther Perel bij zomergasten gezien? Zij legt de theorie (verlangen naar een ander) van deze methode uit. Mocht je haar persoonlijk kennen, laat het me dan weten. Ze gaat deze methode geweldig vinden! 😉 En deze methode is het zo waard om meer verspreid te worden. Net als het Praktiseer je eigen wijsheid spel trouwens. Wat werkt, werkt. Dit zeg ik niet vanwege ijdelheid, maar omdat ik zoveel positieve reacties hierover ontvang!

 

Heel veel liefs en tot de volgende keer,
Anne

<- Dit ben ik op één van de laatste dagen van mijn reis in Brooklyn, New York. Het is een wat intense blik, ik weet het, maar deze foto straalt zo uit wat ik daar voelde. Ik voelde me sterk. Grotendeels niet meer twijfelend aan wie ik ben en wat ik wil geven aan de mensen die het waard zijn. Mensen die er klaar voor zijn om in hun hart geraakt te worden en het leven dat ze zichzelf toewensen, ook daadwerkelijk te leven. En dat bedoel ik niet op een reis-en-werk-met-je-laptop-door-bali manier. Ik bedoel het op JOUW manier. Zoals jij het wilt. (ook al heb je er misschien nog niet de woorden voor.) Je weet wel, die ene droom die je nog niet eens hardop durft te zeggen, of nog niet eens durft te denken… Voor mij is dat bijvoorbeeld wonen en werken in Amerika. Ik schaam me gelijk te pletter als ik het zeg. 😉 Wat is de jouwe? 

4 + 4 =

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

(Repost) Pelgrimstocht, camino – de 7 levenslessen van Anne

(Repost) Pelgrimstocht, camino – de 7 levenslessen van Anne

Aleid Collaris, van Schitterendleven.nl, interviewde mij over de 7 levenslessen die ik opdeed op de camino. Hier vind je het artikel op haar website. (Haar website en haar werk zijn zeker een bezoek waard! Ze is een hele bijzondere, wijze vrouw!)

Dit is wat Aleid over mij schreef:

 

“Anne van der Sligte; je kunt haar ook wel omschrijven als een prachtig, bevlogen en gevoelig mens, kunstenaar, schrijver en een spiritueel levenscoach. Zo heb ik Anne een paar keer mogen ontmoeten. Een aantal jaar geleden heeft ze haar broer verloren aan een hersentumor. Samen met haar moeder, schrijft ze op dit moment een boek over ‘zinvol rouwen’.
Een tijdje terug stelde ik Anne een aantal vragen. Ik ben namelijk wel benieuwd wat de Camino met haar heeft gedaan. Tot vier keer toe liep ze deze pelgrimsroute, richting Santiago de Compostela. Schitterend Leven staat voor de ontdekkingsreis in jezelf en in je leven. Dat is ook waarom ik Anne aan het woord laat. Ik zou zeggen; laat je inspireren en motiveren door haar innerlijke reis!

Anne, dit was je vierde keer dat je de Camino naar Santiago de Compostela liep.
Wat heeft ertoe geleid dat je bent begonnen met het lopen naar Santiago? 

Soms kunnen ervaringen en reizen in het leven je ‘roepen’. Het volgen van een opleiding, een cursus of het maken van een langere reis. Je moet op een bepaalde tijd en plek zijn om lessen te leren en mensen te ontmoeten die je dichter bij jezelf willen brengen. Ik ervaar deze roep als een duidelijk, verliefd gevoel in mijn buik die opspeelt zodra ik aan de reis denk. Bij de camino had ik dit ook. Dit ‘geroep’, komt niet vaak voor in het leven. Maar als het er is, is het maar beter om het niet te negeren.

Al een paar jaar lang hoorde ik van, dikwijls oudere mensen dan ik, over de camino. Een stel uit het dorp waar ik opgroeide liep hem met een ezel en een vrouw waar ik naar opkeek vertelde met vuur in haar ogen dat deze pelgrimstocht enorm aan te raden was. “Het is een magische weg, echt. Gewoon doen.” 
Na mijn afstuderen aan de kunstacademie wist ik dat nu het moment was. Geen werk, onverwachts extra geld op mijn rekening en ik ontving genoeg steun van buitenaf om zo’n grote reis in mijn eentje te durven ondernemen.

Welke 7 LEVENSLESSEN heb je meegenomen vanuit je (innerlijke) reis?

 

1. Wil ik een zinvol leven leiden, dan moet ik de roep van binnen serieus nemen. Het was de caminoroep van binnen die ik durfde te volgen en die me zielsgelukkig liet voelen.

2. Tijdens mijn eerste camino voelde ik me, zoals je hierboven leest, zielsgelukkig. Ongeveer twee maanden stonden in het teken van begrijpen wat voor type mens ik ben en wat ik te geven heb aan anderen. Een enorm groot geschenk dus. De mensen die ik tegenkwam op de camino waren voor mij allemaal gezonden door iets groters. Ik heb bizarre ontmoetingen meegemaakt die ik in het leven thuis niet meemaak. De camino is inderdaad magisch. De levenslessen die je mag krijgen, worden in de tijd waarin je loopt aan je openbaart.

3. Ik leerde hoe eenvoudig en rijk het leven kan zijn. Ik geloof dat iedereen die ooit een camino liep, het volgende kan beamen. Het enige dat een mens nodig heeft om gelukkig te zijn is: 
een groep mensen die jou zien voor wie je bent, iedere dag gesprekken voeren die diep mogen gaan, veel kunnen lachen met elkaar, lekker eten, samen eten, veel bewegen en altijd dieren en natuur om je heen met de zon op je hoofd. En ook een ritme. Op tijd opstaan, goed eten, geregeld pauzeren, iedere dag een douche nemen, je sokken en je ondergoed wassen, veel rusten en heel weinig schermpjes (laptop, telefoon etc.)

4. Een andere, wat persoonlijkere levensles: Ik leerde wat het voor mij betekent om verliefd te worden op anderen en wat er gebeurt als ik vreemd ga. Ik heb al jaren een vriend waar ik gek op ben, maar toch word ik verliefd op anderen. Ik kwam erachter hoe ik in in verliefdheden val op de mannen waarvan ik veel te leren heb, zij zijn mijn ‘muzes’. Mijn grote inspiratiebronnen.
Maar, ook iets minder lief: ik kwam er achter hoe ik wegloop van mijn allergrootste innerlijke pijn als ik vreemd ga. Het moment voordat ik die ene knappe Spanjaard kuste, voelde ik een grote pijn in mij die ik kende van vele andere keren in mijn leven. Een pijn die bij mij als mens hoort. Ik wilde het niet voelen en verstopte me achter een wilde zoenpartij.
Later leverde deze ervaring(en) mij genoeg stof op om een nieuw zelfontwikkelingsspel te maken (Ik maak en ontwikkel o.a. inzicht methodes). In deze methode kom je erachter waarom je precies verliefd wordt op iemand. Het was een prachtige, maar hele moeilijke levensles.

5Durf los te laten. Durf alleen te zijn. Als iets of iemand niet meer goed aanvoelt, durf dan een nieuwe weg in te slaan. Ook als je weet dat je daarna er alleen voor staat. Zodra je al voelt dat je iets mag loslaten, betekent dit dat het nieuwe zich alweer heeft aangekondigd. Op de camino liep ik met de mensen die ik onderweg ontmoette. Ze voelden geweldig goed aan tot het moment dat ze niet meer goed aanvoelden. Hoe spannend ik het ook vond, ik vertelde dan altijd weer dat ik tijd alleen nodig had.

6. Een andere les was: blijf lopen en er komt altijd weer iets moois op je pad. Zo ook in het normale leven. Blijf creëren, blijf maken, blijf dingen neerzetten, blijf dingen ondernemen, want voordat je het weet, overvalt de magie van het leven je. De magie komt bijna nooit zomaar, je moet er wel iets voor doen. Je moet naar de situaties in je leven toelopen om wonderen en bijzondere mensen die je hart openbreken, uit te nodigen.

 

7. Iedere camino staat in het teken van een ander thema. De eerste ging over: wie ben ik en wat heb ik te geven aan de wereld om mij heen? De tweede ging over vrouw-zijn: wat betekent het om vrouw te zijn? De derde ging over rouwen (mijn broer was toen pas een maandje dood) en durven kiezen voor mijn grote liefde: schrijven. En de vierde ging over eenzaamheid. Wat betekent eenzaamheid voor mij? Mijn god, wat voelde ik me eenzaam op mijn laatste camino door Portugal. Super shit. Maar heel interessant. 😉
Alles wat je nú in je leven nodig hebt om te leren, wordt op de camino uitvergroot aan je getoond. Op een shitte manier en op een geweldige, liefdevolle, wow! manier. Dit waren mijn lessen, maar iedereen ontvangt andere ervaringen en inzichten.

Heb je de camino een plekje kunnen geven in je dagelijkse leven?
Toen ik terugkwam van mijn eerste camino, heb ik me bijna anderhalf jaar neerslachtig gevoeld. Mijn leven in Spanje in die twee maanden was geweldig, maar eenmaal thuis ervoer ik precies het tegenovergestelde van mijn geluksgevoel. Ik ging op onderzoek uit om mezelf te begrijpen en kwam tot prachtige inzichten. (Vind ik zelf!) Ik kwam erachter dat mijn neerslachtigheid onderdeel was van een natuurlijk proces. De pieken in ons leven worden altijd opgevolgd door een daling. In de daling integreren we wat we in de pieken aan inspiratie hebben opgedaan. De daling en de pijn zijn net zo belangrijk als de vreugde en het geluk in de pieken.

De camino was als een leraar voor me die toonde hoe gelukkig ik kon zijn, maar later mocht ik er zelf achter komen hoe ik dit in mijn dagelijks leven kon toepassen. Daarvoor moest ik door mijn eigen pijn heen gaan, hem helemaal voelen, tot ik weer langzaam bij mezelf uitkwam.

Mijn verstand meent dat ik op de camino moet zijn om me gelukkig te voelen. Maar mijn hart weet wel beter. Alles dat ik op de camino ervaren heb, zat allang in mij. Alle gevoelens, alle sensaties, de camino raakte ze alleen aan om naar buiten te komen. Er waren dus bepaalde condities op de camino die voor mij als mens goed werken, maar die ik ook in mijn leven thuis meer kan brengen. Zodat ik hier ook die geluksgevoelens meer kan ervaren. Ik ben dit nu al een paar jaar voor mezelf aan het onderzoeken. Met als resultaat dat ik samen met mijn vriend in de natuur ben gaan wonen, ik schrijf nu dagelijks (aan twee boeken, omg), ik heb sinds de eerste camino mijn eigen bedrijf waarin ik mijn opgedane inzichten deel met anderen en ik heb meer internationale vriendschappen (Het internationale karakter van de camino deed me bijzonder goed).

Ik mis de camino nog steeds. Maar zolang ik nog blijf verlangen naar alles wat ik daar ervaren heb, zo lang zal de camino een leraar voor mij zijn. Als het verlangen er nog is, is er nog genoeg te leren. Niet altijd moet iemand of iets in de buurt zijn om er veel van te kunnen leren. Soms leren we het meest van de afwezigheid.

In mijn coachingspraktijk werk ik nu ook met mensen die een camino hebben gelopen of een lange reis hebben gemaakt om hun ervaring te verwerken. Om hun ervaring te transformeren naar een mooi leven thuis. Je kunt dit namelijk niet goed alleen doen. Het kan wel, maar het is lastiger.

Wat is het grootste cadeau voor jou geweest? 
Al het bovenstaande, maar misschien ook wel het ontdekken van wie ik werkelijk ben, in essentie. Dit was een hele bijzondere ervaring die ik had aan het eind van mijn eerste camino. Ik heb God op mijn blote knietjes op het strand, terwijl het stormde (drama, baby) bedankt voor de mens die ik mag zijn in dit leven. Ook alle mensen die ik ontmoette, draag ik mee in mijn hart. Met sommigen heb ik nog contact, met anderen niet meer. 

Hoe was het voor jou om je weg alleen te maken en ondertussen gelijkgestemden te ontmoeten?Alleen reizen is super spannend, maar wel alle moeite en pijn waard. De eerste dagen zijn altijd kut, daar ben ik nu wel achter gekomen. Ik loop dan gestrest en chaotisch rond en ik vind het moeilijk om bij mezelf te komen. Maar, daarna wordt het fijn. Ik heb al meerdere reizen (naast de camino’s) alleen gemaakt en ik ben er wel achter gekomen dat ik mensen om me heen nodig heb die een beetje geïnteresseerd zijn in dezelfde dingen. Anders is het alleen reizen voor mij echt niet leuk. Het is dus een kunst om steeds weer die mensen op reis op te zoeken die echt voeden, in plaats van mensen die alleen de leegte en de eenzaamheid opvullen. Zijn ze er niet, dan maar de eenzaamheid (les uit de vierde camino).

Waar word je nu naartoe geroepen?
Mijn nieuwste roep is vreemd, heel vreemd. Er zijn bomen in het zuiden van de Verenigde Staten die ik heel graag wil zien. ‘Swamp trees’, heten ze, en grote eiken met ‘spanish moss’ eraan. Naast dat ik vrienden wil opzoeken die ik ken van de camino, staan deze bomen voor mij centraal. Mijn gevoel is weeral heel zuiver, hoe bang ik ook ben. Mijn gevoel zegt: ja, dit moet ik doen. Dit is het enige dat telt. Ik moet dit gedaan hebben voordat ik doodga. Dit geef ik aan mezelf. Omdat ik van mezelf hou.”

Aleid Collaris is 29 jaar, avonturier, schrijfster, coach en vooral levenskunstenaar. Tijdens haar pubertijd werd bij haar een hersentumor ontdekt en sindsdien is ze een groot onderzoek gestart naar de betekenis van haar leven en het leven in het algemeen.

Ik heb haar leren kennen als een krachtige, goedlachse, ongelooflijk zachtmoedige en wijze jonge vrouw. 
We zijn collega’s, dat betekent dat Aleid ook haar opgedane inzichten met anderen deelt!

facebookpagina:  https://www.facebook.com/schitterendlevenleiden/

website: http://www.schitterendleven.nl/

De roep van binnen volgen (video)

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze harten zeiden iets anders. Vreemd. Dat datzelfde hart dat zo geniet van hem, stiekem alleen op reis wil.

 

Maandenlang durfde ik me niet aan deze realiteit over te geven. Ik dacht: als we dit niet samen willen en we maken zoveel zonder elkaar mee, dan groeien we uit elkaar. Voor mij is mijn Amerika reis zo belangrijk (en dat weet hij! Al jaren!) Dus maakte ik ruzie. En bedacht ik een uitstekend verhaal om mijn angst te rechtvaardigen. Het had iets te maken met dat hij wegging bij zijn werk en dat ik, na jaren vol stress die hij naar huis meenam, hem wilde meemaken zónder zijn werk. Maar dat hij dan weg zou zijn. En als we dan weer thuis zouden zijn, kregen we het probleem van een paar weken waarin we weer ‘aan elkaar moeten wennen’. Nou, lekker dan. En, ik ben er klaar voor om dingen SAMEN te doen. Samenwonen, samen een toekomst opbouwen, samen de weg vrijmaken voor bambino’s.

Mijn vriend kreeg de schuld. Hij wist dat dit het jaar van Amerika zou worden. We hadden het al jaren samen erover gehad.

Zoals je al in een ander verhaal las, is ons ego reteslim. Nobelprijswinnaar slim. Ze praat zo overtuigend dat niet alleen de ander het gelooft, maar jijzelf ook. En dat is best gevaarlijk.    

 

Dus maakten we veel ruzie. Heel veel ruzie. En iedereen (vrienden, familie) begreep mij zo goed. Oh, wat praatte iedereen heerlijk met mij mee. Behalve mijn mama. Die wist er natuurlijk door heen te prikken.

 

   

Zij weet dondersgoed dat wanneer er een verhaal uit onvrede en verzet gesproken wordt, er meer aan de hand is.

De enige weg om verder te komen, is om de realiteit te erkennen zoals hij is.

De realiteit: Goed, we willen beiden iets anders. We weten niet wat er gaat komen in de toekomst. Ik weet alleen dat ik heel bang ben. En ik weet, dat als ik heel eerlijk ben naar mezelf, ik vanaf het begin al voelde: deze reis moet ik alleen maken. Meer weet ik niet.

De realiteit erkennen bevat altijd een grote overgave aan het niet weten. 
Ik wist niet wat er zou komen. Ik wist alleen dat we een hele spannende stap zouden gaan maken.

Nu vinden we het al maanden prima zo. De angst is in mij en in ons gekalmeerd. Maar nog steeds jammer ik af en toe dat ik 2,5 maand (zolang blijft hij weg, ik wat korter) toch wel erg lang vind. “2,5 maand, dat is een heel seizoen! Ik moet je missen tijdens het beste seizoen in de zomer als we beiden vrij zijn van allerlei zorgen! Waar zijn we mee bezig!”

De kunst is om deze stem in mij waar te nemen en me te verwonderen over de kracht die ze op me heeft. Wow, wat is er een sterk deel in mij aanwezig dat het zo eng vindt om alleen haar leven te leiden. Wow, wat is er een sterk deel in mij aanwezig dat zoveel geniet van het samenzijn met haar vriend, dat ze zich niet kan voorstellen dat het zonder hem ook nog leuk kan zijn.

Wow, de angst voor het alleen zijn. Ik voel het verdriet. Mijn verdriet.

 

      

En tegelijkertijd is het ook een kunst om het plezier te erkennen en heerlijk toe te laten. Het is echt niet alleen kommer en kwel! Dat als ik aan mijn reis naar Amerika denk, mijn hart sneller begint te kloppen, ik verliefde kriebels in mijn buik en tranen van ontroering in mijn ogen krijg als ik denk aan de bomen die ik daar zal zien.

       

Dat ik geniet van de berichtjes die ik ontvang van de mensen die ik daar op ga zoeken. Mensen die er enorm naar uitkijken dat ik speciaal voor hen naar de andere kant van de wereld kom vliegen. Ze hebben al van alles voor mij gepland. Wat een schatjes!  

 

De stem van het hart is een bijzonder fenomeen.
Ze voelt aan als een duidelijk weten:

dit moet ik doen. Wat er ook gebeurt, dit moet ik doen. Voordat ik sterf, wil ik dit gedaan hebben.

Hierin merk ik ook op dat als het er niet is, het er ook gewoon soms even niet is. Het komt wanneer het komt.

Lichamelijk merk ik
dat ik er verliefde gevoelens van krijg. Er is een enorme aantrekkingskracht tussen mij en de dingen die mijn hart wil. 

Ik ben benieuwd, heb jij ook zo’n roep van binnen?

Het was al een hele reis om deze beslissing te maken (ook financieel gezien! Wat een smak geld!) maar mijn vriend en ik zijn nu tot hier gekomen. Deze maand vertrekken we. En ontdekken we weer hoe het is zonder elkaar en ontdekken we, na 2,5 maand, hoe het zal zijn om elkaar weer te zien.

Maar, stapje voor stapje… De realiteit ontvouwt zich. We hebben alleen controle over het nu. De toekomst zal zijn wat we er nu van maken. Hoe we in het nu, de tegenwoordige tijd, met ons innerlijk durven (mee) te bewegen. Of niet.

VRAAG

Ik heb een vraag aan jou (en ik maakte er een video voor, kijk daar echt even naar! Scroll naar boven.) Mijn reis naar Amerika gaat flink wat duiten kosten. Daarom ben ik opzoek naar sponsors!

Mijn wens is om mijn laatste Praktiseer je eigen wijsheid spellen te verkopen. Er zijn nu nog maar 6 te koop! (Nadat 6 anderen gisteren een spel voor zichzelf kochten:

“Hallo Anne, ik zag zojuist jouw filmpje en voelt als een leuk (en goed getimed ;)) cadeautje voor mezelf. Ik wens je een hele mooie reis! PS erg benieuwd naar je relatiespel, vind je blogs hierover super <3”

Om het leven en jouw aankoop te vieren, stop ik er ook een klein cadeautje bij. (Stiekem zelfs 2, maar daar kom je achter als je iets in de webwinkel hebt aangeschaft.) Denk je er al langer aan om het praktiseer je eigen wijsheid spel te kopen? Kijk dan het filmpje bovenaan deze blog, daarin vertel ik er iets meer over.  

ER IS MEER!
De komende week zal ik ook een tegekke ‘ontdek je gave’ oefening online zetten die je voor een kleine prijs kunt kopen. Speciaal voor het voeden van je zomerziel. Om jezelf op het pad van je gave te zetten: een meer bezield leven leiden. Ook zo steun je mijn grote droom!

Daarbij zijn er nog meer mooie geschenken voor jezelf in de webwinkel te vinden.
Heb je al gelezen dat ik ook geschreven én ingesproken readingen geef?
Of heb je de verlaagde prijs van de 1 op 1 coachingsessies al gezien? 

Ga naar de webwinkel om de producten te bekijken, allemaal à la Anne/Zieltje: dus eerlijk, met humor en vol praktische spiritualiteit. Ik doe niet aan inspirerende orakelkaarten, ik maak (en geef alleen sessies) producten die je echt verder helpen.

Klik hier voor de webwinkel.  

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

De moeilijkste les van onze generatie

De moeilijkste les van onze generatie

Na deze blog weet jij iets beter waarom het zo moeilijk is om van start te gaan met al het moois dat jij te geven hebt aan jezelf en aan deze wereld. Of waarom jij je soms zo slecht kan voelen als je met mensen hebt afgesproken, terwijl je je vóór de afspraak nog zo vrolijk en sterk voelde. Of waarom je als krachtige kunstenaar, schrijver, creator, maker, organisator, etc soms zo uit het veld geslagen kan worden.

Ik noem de moeilijkste les van onze generatie én 3 punten die aantonen wat de uitdagingen hierin zijn. Met een persoonlijk ervaringsverhaal dat illustreert wat er ‘mis’ kan gaan.

 

Laat ik beginnen met vertellen wat
de moeilijkste les van onze generatie is:
Het tonen van je kracht.

 

 

Wat je bij ‘het tonen van je kracht’ kunt tegenkomen is (3 punten):

1. Hoe lastig het is om een veilige omgeving voor jezelf te creëren om je kracht te ontwikkelen.

  • Je omgeving is je woonplek. Een plek waar je voldoende kunt opladen en inspiratie kunt opdoen. Is dit element niet zuiver, dan kan je ook minder goed shinen.
  • Je omgeving is je werkplek. Waar is het veilig genoeg om fouten te maken, zonder dat iets of iemand je afstraft?
  • Je omgeving zijn de mensen om je heen. Wie staan honderd procent achter jou als mens? Achter jouw eigen waarheid? Bij wie is het veilig genoeg om alles waar je in gelooft ook te betwijfelen? Bij wie kan je echt ontspannen? Bij wie kan je je shit tonen en jouw oprechte plezier? Aan wie kan je je dromen vertellen zonder dat je belachelijk wordt gemaakt?
  • Je omgeving zijn je financiën. Wat zijn voldoende financiën om jezelf aan het werk te krijgen? Dit kan voor veel mensen ook betekenen dat ze te weinig geld hebben, waardoor ze juist gemotiveerd raken om te geloven in hun werk en hier alles op alles te zetten om het de wereld in te brengen.

2. Je kunt tegenkomen dat je de stem van jouw eigen kracht niet herkent of hem niet volgt.
Geloof heilig in je eigen inspiratiebron: de zuivere stem die in jezelf begint te spreken wanneer iets in jouw omgeving jouw gave en kracht raakt. 
Wanneer er bijvoorbeeld ergens stront aan de knikker is, wanneer je schoonheid ziet, etc en die ene verhelderende stem vol inzichten in jou iets fluistert. (Dus deze stem roept niet, in tegenstelling tot wat veel mensen denken.)

  • Hoe klinkt jouw stem?
  • Durf je erop te vertrouwen?
  • Wat gebeurt er als je meer naar deze stem gaat handelen?
  • Hoe maak je jouw overtuigingen over dat deze stem vals is en niet te vertrouwen is, minder hard?

3. Hoe spannend het is om in jouw kracht te staan bij mensen die hun eigen kracht ontkennen.
Mensen die (nog) niet gewend zijn om vanuit hun eigen kracht te leven, kunnen jaloers worden, zich aangevallen voelen of geïntimideerd raken. Hoe lief je jouw kracht ook laat zien, er zullen altijd mensen schrikken als jij jouw kracht toont. En dat is héél spannend. Want dit kan als een directe afwijzing ervaren worden die je tot diep in je hart, waar je kracht vandaan komt, raakt. Maar, laat dit je niet ontmoedigen. Ook al doet de rest van de wereld iets anders, jij mag voorop lopen met jouw kracht.

 

 

Een samenvatting van de bovenste punten komt in het onderstaande verhaal naar voren.

Ik was op een feestje. Een feestje kan voor veel mensen een plek zijn waar zielenwonden geopenbaard worden. Dat was ook hier het geval. In het eerste kwartier, zodra ik binnenkwam, begon het om mij heen te etteren. Er waren niet veel mensen, maar wat een mooie avond moest worden, veranderde in een melaatsenbijeenkomst. 

Ik kende nog niemand, dus ik stelde me aan iedereen voor. Het gesprek kwam snel op gang en een vrouw van rond de zestig vertelde dat ze haar man zeven jaar geleden verloren had. Ze vertelde hoe ze haar leven anders aan het inrichten is na zijn dood en daar word ik, als mede-rouwende en co-writer van het boek Zinvol Rouwen heel blij van. 

Mijn moeder en ik schrijven over hoe je de dood van iemand waar je zielsveel van houdt, kunt zien als een nieuw leven voor jezelf. En als een kans om al je overtuigingen over de dood en om een leven in je eigen kracht te leiden, te onderzoeken. Dit is niet makkelijk, maar het kan een groot geschenk zijn als je ervoor kiest dit zo te zien. 

De vrouw die naast haar zat had (in de vijftig), was schrijfster, vertelde ze. Ik zag direct een heilig teken van het Universum/God/hoejijhetmaarwiltnoemen. Rouwen, schrijfster, hé! Enthousiast riep ik:

“Wat leuk! Ik ben een combinatie van jullie beiden!
Mijn moeder en ik schrijven nu een boek over Zinvol Rouwen!” 

Ik kreeg gelijk talloze vragen van allerlei kanten op me afgevuurd. Maar al gauw was het niet meer een gezellig feestje waarbij we voorzichtig, elkaar leerden kennen en respect opbouwden voor elkaar, maar het veranderde in een iets te diepgaand gesprek tussen vreemden waarbij steeds ‘de verkeerde dingen’ gezegd werden.
Ik vertelde meer over de filosofie van ons boek, maar het werd door de vrouw die rouwt om haar man, niet ontvangen. Ze stond niet open voor ons verhaal en dit liet ze merken in een hardheid in woorden die bij haar naar boven kwam. Ik probeerde haar naar het gevoel van het boek te brengen, in plaats van de theorie, maar ze sloeg deze van tafel.

Logisch, mijn verhaal raakte haar pijn aan en ze wilde daar nu niet mee dealen.

Niet nu. Op een feestje.
Niet zo. Tussen vreemden.
Niet van jou. Van iemand die ik nog helemaal niet ken. 

De omgeving was niet veilig genoeg om vanuit haar kracht te ontvangen. 

 

Ik schrok. Dit was niet mijn bedoeling. Ik kon wel huilen. Ik wilde wegrennen, ik wilde nooit meer mijn gezicht laten zien op dat feestje. Ik wou dat er een meteoriet op deze mensen kwam, zodat ik nooit meer met ze geconfronteerd hoefde te worden. Met mijn voet zocht ik naar de hond die onder de tafel op een leeg pak sap een het sabbelen was. Ik voelde zijn haren, zijn lichaamswarmte… Hoi hond, fijn dat je bestaat.
 

Het gespreksonderwerp veranderde en ik merkte op dat de vrouw met rouw mij niet meer durfde aan te kijken. Het werd zowaar nog best gezellig, maar iets klopte totaal niet. Ik bleef me als een blind vogeltje voelen dat uit het veilige nestje gevallen was en op de grond naar adem hapt. Ik had het idee dat ik een hele grote fout gemaakt had door over ons boek te vertellen.

Een paar uur later. Ik had me afgezonderd met één van de mensen van het feestje en ze vroeg aan me wat voor werk ik eigenlijk nog meer deed. Trots, met hetzelfde enthousiasme, begon ik weer te vertellen wat ik doe.

Ik ben enthousiast omdat ik ongelooflijk veel van mijn werk en mijn eigen waarheid hou. Ik heb een liefdesrelatie met mijn eigen kracht. Ik heb geleerd in mijn leven trouw te zijn aan haar, omdat ze me ongelooflijk veel bijzondere creaties heeft gegeven. Ik schaam me niet voor mijn relatie met mijn stem, dit is wat mij gelukkig maakt in mijn leven. Mijn werk, mijn inspiratie, mijn wijsheid. God, wat hou ik veel van haar.

Maar ineens zag ik mijn gesprekspartner als een blind vogeltje uit haar nestje vallen. Ik zag dat mijn passie voor mijn werk haar begon te duizelen. Ze onderbrak me met het woord: “Jaloersmakend…” Ze zuchtte. “Je bent wel erg productief…” En weer kon ik wel janken. Dit was niet mijn bedoeling? Waarom heb ik vandaag dit effect op mensen?

 

Ik ging naar huis. Kocht nog ergens frieten en een frikandel speciaal en wilde huilen, maar kon het niet. Ik voelde me niet gezien. Ik voelde me totaal afgewezen. Het voelde alsof ik mijn hele leven verkeerd aan het aanpakken was. 

 

De volgende ochtend hoorde ik mijn eigen wijsheidsstem zeggen:
“Lieve Anne, er is niets mis met jou. Maar als jij jouw kracht toont (en inderdaad, dit gaat nog niet altijd even handig – maar ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je) dan worden anderen geraakt in het verdriet dat zij te weinig aandacht geven aan het volgen van hun stem.

Dit verdriet is normaal. Het zegt NIETS over jou. Het is de ingang om bij hun kracht te komen. Ze moeten eerst door deze laag heen. Je raakte op het feestje precies dat aan dat meer in hen gehoord en geleefd wil worden. Laat die mensen maar even los, ze hebben werk te doen. Net als jij. Want ook al weet ik dat je smoorverliefd op me bent, nog steeds, na al die jaren, ik weet ook hoe spannend je het blijft vinden om je kracht te tonen en om erin te blijven geloven. En misschien mag je de volgende keer je boodschap over zinvol rouwen iets voorzichtiger brengen. Ook al straal jij erin, anderen zijn daar dikwijls (nog) niet.”

 

 

Als ik mijn eigen wijsheid kon kussen, had ik het die ochtend gedaan. Met tong.

 

Maar waarom is dit de moeilijkste les van onze generatie?
Pas sinds kort realiseer ik mij dat de tijd waarin we nu leven, een hele bijzondere tijd is. Duizenden jaren lang (!) hebben we gezwegen over ons innerlijk leven. Niemand mocht weten wat we écht voelden en wat we écht wilden doen met ons leven. Er waren maar een handjevol mensen die dit durfden te tonen. Laat staan er ook nog eens naar durfden te leven! Het innerlijk leven (wat je écht voelt en wat je écht denkt) was een taboe.

Je kunt alleen je eigen kracht horen, voelen en volgen als je honderd procent open durft te staan voor je innerlijk leven.

Pas sinds 2010 zijn we massaal aan het openen. Ik herhaal: pas sinds acht jaar (!) is het veiliger om te zijn wie je werkelijk bent.

En nog is het spannend.
Want het gedachtengoed dat duizenden jaren lang is opgebouwd, is niet zomaar verdwenen. Het zit in al onze cellen besloten. In talloze overtuigingen die we nog hebben. 

 

Vanuit je eigen kracht leven, is dus een nieuw begrip in ons mens-zijn. Zeker als vrouw. (Wij hebben andere overtuigingen die in onze cellen besloten liggen waar we doorheen mogen werken dan mannen.)
Op het feestje sprak ik met vrouwen die ouder waren dan ik. En hoewel zij meer levenservaring hebben en de weg hebben vrijgemaakt zodat dochters hun innerlijk leven serieus mogen nemen, toch zijn zij nog iets meer verbonden met de ‘oude manier van doen’. Ze willen wel, maar er was niemand voor hen die de weg voor hen vrij hebben gemaakt. Zij waren de pioniers. 

Alle twintigers en dertigers van nu staan nog meer in hun eigen kracht. Omdat zij ons voor waren. Maar de vrijheid die wij ervaren in onze kracht kan nog steeds confronterend voor hen zijn.

Vanuit een groter plaatje voel ik, ten diepste, dat we (de twintigers en dertigers van nu) niet zonder hen hadden gekund en dat we samen deze wereld een fijnere plek laten zijn. Wij plukken van de vruchten van alles wat zij hebben gezaaid en zij leren op hun beurt weer van ons. In die zin zijn we samen één. We doen het samen.

En straks, als de twintigers en dertigers van nu kinderen hebben, zullen we weer leren van onze kinderen. Die nóg meer innerlijke vrijheid ervaren dan wij.  Dat worden spannende, confronterende, maar zeer bevrijdende tijden! 

Tot slot wil ik noemen dat ik na een intens jaar met schrijven aan het boek van Zinvol Rouwen weer opensta voor coachingsessies. Voel jij dat jij jouw eigen kracht meer wil vrijmaken? En voel je een klik met mij? Klik dan zeker op de gele button. Ik kijk er naar uit om jouw verhaal te horen en me af te stemmen op jouw boodschap van dit moment.

 

Liefs,
Anne

 

 

“Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us.

We ask ourselves, ‘Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?’

Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us.

It’s not just in some of us; it’s in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.” 

– Marianne Williamson, A Return to Love: Reflections on the Principles of “A Course in Miracles”

Over de liefde: waarom reageert hij niet?

"Ik voel dat we zo'n bijzondere band hebben. Volgens mij is hij de ware," typt een Amerikaanse vriendin naar me die nodig wat advies nodig heeft. "Ik heb er de hele nacht niet van geslapen. Hij is namelijk al verwikkeld in een relatie met een ander. Maar die relatie...

Lees meer

Wat doe je met de gekte in je hoofd? (vlog)

Wat doe je met de gekte in je hoofd?  Wat nu bij meerdere mensen speelt is het hebben van chaotische gedachten die steeds weer in herhaling vallen. Vanwege liefdesverdriet, rouw, stress in relaties, werkstress, en/of iets in het verleden ‘dat anders had moeten gaan’....

Lees meer

Wat er gebeurde in Amerika

  "Je moet wel echt weten dat ik heel veel van je hou," zei ik tegen mijn vriend aan de telefoon, een dag voordat ik naar New York zou vliegen. Ik had nog nooit acht uur gevlogen, ik had nog nooit zo lang boven een oceaan gehangen, dus ik had alleen maar één beeld...

Lees meer

De roep van binnen volgen (video)

We wilden beiden iets anders deze zomer. Hij wilde fietsen naar Zuid Spanje, ik wilde reizen door Amerika. Natuurlijk wilde ik het allerliefst onze zomer samen vieren. Ik ben zo gek op mijn hubby en we hebben samen zoveel plezier (nu al 9 jaar een relatie!), maar onze...

Lees meer

Een goed, diep gesprek is net als seks

Wanneer ben jij voor het laatst enorm gekwetst door iemand die je nog niet zo goed kent? En kwam dat omdat je, voor die stomme opmerking van de ander, al iets te veel over je innerlijk leven prijs gaf? In deze tekst lees je waarom een goed, diep gesprek lijkt op het...

Lees meer

Meer van dit? Meld je aan om deze blogs in je eigen mail te ontvangen! Dat is toch veel leuker? (Vind ik wel.)

Verslaafd aan facebook – help jezelf met 10 inzichten

Verslaafd aan facebook – help jezelf met 10 inzichten

 

Neem Facebook als spiritueel leraar aan. Mét 10 inzichten om van jouw ‘verslaving’ af te komen!
Na deze tekst kijk jij anders naar jouw verslaving en naar jezelf. Bijna niemand heeft het over deze totaal andere kijk op de grote facebookverslaving! 

We hebben het er allemaal wel eens over gehad: hoe zeer we ons ergeren aan hoe die telefoon met onze duimen en handen vergroeid lijken te zijn. 
Enkele rigoureuzen onder ons verwijderen hun account bij Facebook en nemen zelfs een ‘ouderwetse telefoon’ (waarop je alleen kan bellen en smsen) om maar niet meer met Facebook of andere social media geconfronteerd te worden. Maar helpt dat nou echt? 
In dit korte tekstje nodig ik je uit om aandacht aan jouw relatie met Facebook te geven. Ik heb het hier wel over Facebook, maar steeds als je deze naam leest, kan je dit ook vervangen door andere sociale media.

 

Sommige mensen kiezen weer voor een ouderwetse telefoon. Eentje die amper iets kost en alleen op het noodzakelijke bel- en sms-verkeer richt. Lekker minimalistisch.

 

THEORIE

Er komt steeds meer kennis vrij over hoe Facebook net zo verslavend is als het eten van Mc Donalds: het (ver)vult niet, maar er zit iets in waardoor je alleen maar meer wilt. 
De wetenschap dat Facebook niet alleen verslavend ís, maar ook zo bedoéld is, volgens silicon valley, is belangrijke informatie. 
Ze willen dat we verslaafd eraan worden. Want, hoe vaker wij doorklikken en verder scrollen, des te meer geld ontvangen zij omdat Facebook een groot centrum van reclame is. Bedrijven betalen Facebook fors om onder de aandacht te komen bij de juiste doelgroep.

 

Als ik teksten over de verslavende werking van Facebook lees, of anderen hierover hoor praten, dan hoor ik steeds weer dat Facebook degene is die we de schuld moeten geven. Maar ik geloof dat deze gedachte niet terecht is. Facebook doet op zichzelf helemaal niets verkeerd. Het impliceert bijna dat Facebook een oppermachtig wezen is dat hun abonnees zwakke mensen zonder vrije wil maakt. Well honey, dat vermogen hebben ze dus niet. Dat heeft niemand.

 

Facebook toont ons wat onze basale, menselijke behoeften zijn en speelt hier op in.

Het toont ons zelfs wat er aan deze tijd geheeld wil worden.
Ze legt de vinger op de zere plek. Ze toont het gemis, dat wat pijn doet, ze roept verlangens op. Meer niet. Het lieve schatje is niet zo goed in het vervullen van deze behoeften of verlangens.

 

WAT TOONT FACEBOOK ONS?
Pijn: Facebook laat, naar mijn inziens, zien dat we worstelen met onze eenzaamheid en ons zelfbeeld. Maar ook met onze druk op het werk (daar geef ik zo een voorbeeld over) en onze verwachtingen naar onszelf.

Verlangen: Facebook laat het verlangen zien naar ontspannen samen-zijn met mensen, naar gelijkgestemden vinden, naar luchtigheid (alle humor in grappige filmpjes en cartoons die te zien zijn!), naar de wens om verandering te brengen in de wereld (zoveel activistenfilmpjes, my god), het verlangen om te reizen; de wereld te ontdekken, om te kiezen voor wat je het liefst wilt doen (confronterend as hell), het laat het verlangen zien van jezelf naar buiten willen brengen en erkenning te krijgen voor wie je bent; het verlangen om jezelf creatief te uiten. Het toont het verlangen tot inspiratie naar innerlijke groei.

Dit zijn prachtige verlangens!

Deze geweldige tekening en tekst is van Maaike Hartjes.nl
Ze heeft pas een persoonlijk boek uitgebracht over haar burn-out.
Enorme aanrader als je van eerlijke humor houdt.

FACEBOOK IS NIET VERSLAVEND
Facebook ís niet verslavend. 
De verslaving zat al in ons voordat er een handig trucje kwam om de aandacht van mensen erbij te houden.

Verslaving ligt ten grondslag in een oprechte behoefte waarvan we de overtuiging hebben
dat we die niet zelf kunnen vervullen.

En we zoeken het op een plek waar we een tijdelijke, maar valse oplossing krijgen.

 

HERKEN JIJ JE HIERIN? 10 PERSOONLIJKE INZICHTEN DIE JOU ZULLEN HELPEN
Om deze tekst persoonlijker te maken, wil ik met je delen waarom ik op facebook zit. Voel mee waar jij je in herkent. Het zijn veel voorbeelden, dus schiet er gerust met je ogen zoekend overheen.

Voordat ik de ‘f’ in de zoekbalk typ om facebook op te zoeken of op de app van mijn telefoon klik, voel ik dit:

1. Een verlangen naar samen-zijn met anderen. Ik voel me eenzaam. Ik wil me niet meer eenzaam voelen. Het is te moeilijk om me eenzaam te voelen.
2. Ik ervaar ongemakkelijke gevoelens bij mezelf. Ik raak in paniek. Ik gebruik Facebook als afleiding.
3. Tegenwoordig besef ik dat ik tijdens mijn werk steeds naar Facebook ga als ik behoefte heb aan rust. 
(Omdat de concentratie op is, omdat ik iets tegenkom in mijn werk dat me een ongemakkelijk gevoel geeft en dus extra aandacht nodig heeft.)
Maar, Facebook geeft mij geen rust.


Zodra ik mezelf naar facebook zie gaan, zie ik dit als een teken om aan mezelf te vragen: 


Wat wil ik nu? 
Waar heb ik werkelijk behoefte aan?

 

 

Vaak realiseer ik mij dan dat ik beter van mijn werk achter de laptop weg kan gaan, want dat geeft me veel meer ontspanning. Dit weggaan van mijn laptop geeft me eventueel nieuwe inzichten in het werk waar ik mee bezig ben. (Verlangen naar rust is een aankondiging voor nieuwe inzichten en een nieuwe aanpak in je werk.) Nu ik mij hier bewust van geworden ben, gebruik ik Facebook als mijn wekkertje. Voel ik dat ik de neiging heb om weer te gaan scrollen? Dan sta ik tegenwoordig veel gemakkelijker op om even iets anders te gaan doen. Het is altijd weer spannend om weg te gaan van mijn laptop, maar de beloning van ‘even stoppen met mijn werk’ is groter dan facebookscrollen!

 

When facebook calls, magic awaits; dan kloppen er inzichten bij me aan die binnengelaten willen worden.
Mits ik naar het juiste durf te handelen!

 

 

4. Maar ik ga ook naar Facebook tijdens mijn werk als ik onzeker ben over wat ik aan het doen ben en of ik er wel tegen opgewassen ben. Resultaat: ik voel me vaak nog slechter. Mijn mind gaat bewust berichten zoeken die me nog slechter laten voelen. De succesvolle ander, bijvoorbeeld. Een soort digitale automutilatie, dus.

 

Vluchten van gezelschap en facebook:
5. Ik gebruik Facebook voor de behoefte in gezelschap om mezelf af te sluiten en om even tot mezelf te komen. Om op te laden. Om bij te komen van wat me raakte in een gesprek bijvoorbeeld. 
Ik doe dit vooral bij mensen bij wie ik het idee heb dat ik niet mezelf kan zijn.

Werkt dit?
Ja, een beetje. Als ik bijvoorbeeld een berichtje zie van een vriendin en mezelf eraan herinner dat ik, naast deze mensen, fijne mensen om me heen heb bij wie ik wél mezelf kan zijn. Maar vooral als ik het gebruik voor creatieve doeleinden. Zoals nu, ik schrijf deze blog in een volle trein, in een berichtenbox van facebook, en dit is mijn manier om verbonden met mezelf te blijven. Op een veilige manier blijf ik op een drukke plek verbonden met mijn hart.

Wat mijn automatische reactie naar Facebook ook laat zien in gezelschap, is dat ik eigenlijk iets voel dat ik niet wil voelen.
Wil ik eigenlijk weg uit het gezelschap? Of wil ik tonen wat er werkelijk in mij speelt?
Durf ik mijn telefoon weg te leggen en mijn hart te laten spreken?

Wanneer gebruik ik facebook nog meer?
6. Als ik ’s ochtends wakker word en me ver van mezelf verwijderd voel, ga ik ook vaak naar Facebook. Ik voel me dan naar door een droom, of ik ervaar angst voor de dag en ik kan het niet laten zijn voor wat het is. Ik verlang naar helderheid, naar een ‘teken’, naar een belofte dat er is niets is om te vrezen in mijn leven. Ik zoek hulp om met mijn ochtendpijn om te gaan.

Ik krijg die hulp ZELDEN. Toch doe ik het.

7. Ook kijk ik op Facebook om te zien hoeveel likes ik heb. Word ik wel gewaardeerd? Ben ik aan het groeien in mijn bedrijf? Ik voel me eigenlijk altijd alleen maar shit als ik hier naar ga kijken. Facebook legt bij mij dus de vinger neer op de zere plek als ik kijk naar mijn wantrouwen naar mijn eigen kunnen. Er is een deel in mij dat nog teveel kijkt naar wat andere mensen ervan vinden wat ik schrijf en doe.
Ik word uitgenodigd om mijn vertrouwen ergens anders vandaan te halen dan likes en hartjes.

 

Los van dit, kijk ik ook op Facebook omdat:
8. Ik het oprecht leuk vind om mijn vrienden van over de hele wereld te kunnen volgen. Of om te zien wie er een kindje heeft gekregen en blij voor de ouders te zijn. Mijn oprechte, belangeloze interesse wordt hierin vaak vervuld.
9. Daarbij gebruik ik het zelf omdat hier mijn werk deels ligt. Mijn lezers zijn hier. Mensen zijn hier die geïnspireerd willen worden en hun eigen wijsheid delen. Mijn collega’s zijn hier. Zo fijn dat dit gratis medium ons verbind! 
10. Ik gebruik het ook om technische vragen over software of wordpress te stellen. En ik volg enkele groepen met interessante informatie.

 

IK VRAAG ME AF…

  • In welke van de bovenstaande punten herken jij je?
  • Is er iets dat jij tegenkomt dat ik niet genoemd heb? 
  • Voel je steeds vaker dat je Facebook niet wilt gebruiken? Maar merk je dat je het soms ook gewoon niet kunt tegenhouden? Wat voel je dan? Hoe voelt het? Neem het jezelf asjeblieft niet kwalijk, het bewustzijn over waarom je op je telefoon zit, mag langzaam groeien. Mijn vriendelijke voorstel is dat je de bovenstaande tekst nog eens bekijkt en in een boekje opschrijft(!) wat jij ook ervaart. Als je dit hebt opgeschreven, komen er misschien nog andere voorbeelden in je op. Wees een lieve moeder voor jezelf die het allerbeste voor je wil, en wees zo dapper om hier meer bewustzijn op te leggen zodat je het grote geschenk kunt ontvangen dat erachter ligt. (Dit is voor iedereen anders.)


Laat het me weten in een reactie onder deze tekst! (Ook als er nog niets staat! Mensen reageren massaal op deze tekst, maar vooral privé of op… Facebook, ja. Durf jij de eerste te zijn?) Ik ben benieuwd.
Laten we ons bewustzijn over dit medium, dat we zo goed als iedere dag in ons leven laten, vergroten!

Liefs,
Anne

 

Als je op je facebook tijdens je werk wilt kijken, weet dan dat er iets moois te wachten staat als je besluit NIET de afleiding te zoeken, maar even te ontspannen en te luisteren naar wat van binnen gesproken wordt.

Meer inspiratie lezen? Misschien zit er iets tussen waar je net een vraag over had: 

We zijn de eersten (vrouw zijn in 2018) short read

"Wat nu als ik nooit een man vind?" Ilse schuift met haar voet een denkbeeldige lijn op de grond. Een donkere lijn met aan het eind een hoopje aarde verschijnt. We zitten dicht tegen mekaar aan, om elkaars lichaamswarmte, maar ook om de vriendschap die we samen...

Lees meer

Over de liefde: waarom reageert hij niet?

"Ik voel dat we zo'n bijzondere band hebben. Volgens mij is hij de ware," typt een Amerikaanse vriendin naar me die nodig wat advies nodig heeft. "Ik heb er de hele nacht niet van geslapen. Hij is namelijk al verwikkeld in een relatie met een ander. Maar die relatie...

Lees meer

Wat doe je met de gekte in je hoofd? (vlog)

Wat doe je met de gekte in je hoofd?  Wat nu bij meerdere mensen speelt is het hebben van chaotische gedachten die steeds weer in herhaling vallen. Vanwege liefdesverdriet, rouw, stress in relaties, werkstress, en/of iets in het verleden ‘dat anders had moeten gaan’....

Lees meer

Wat er gebeurde in Amerika

  "Je moet wel echt weten dat ik heel veel van je hou," zei ik tegen mijn vriend aan de telefoon, een dag voordat ik naar New York zou vliegen. Ik had nog nooit acht uur gevlogen, ik had nog nooit zo lang boven een oceaan gehangen, dus ik had alleen maar één beeld...

Lees meer

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Lees meer

Waarom twijfelen goed voor je is (video & blog)

Waarom twijfelen goed voor je is (video & blog)

Als twijfel op je deur komt kloppen
loop dan niet weg.
Zoek geen afleiding,
overtuig jezelf er niet van dat je niet aan het twijfelen bent.
Kijk geen self-help video’s die menen dat het allemaal zo makkelijk is om jouw waarheid te weten.
Want, het is niet makkelijk.
In twijfel mag je staan.
Twijfel mag je van links naar rechts duwen.
Twijfel mag pijn doen.
 
Misschien twijfel je over:
het systeem waar je je in begeeft, over je werk, een opleiding, over je relatie, een vriendschap, over het bestaan van een hiernamaals, over andere geloofsystemen, over je gezondheid, over de plek waar je thuishoort,
over wat jij hier op aarde ook alweer komt doen.
 
Over alle zinnen die door je hoofd spoken en over de flauw gekozen woorden die later uit je mond komen. Niets klopt, alles voelt als gebakken lucht aan.
 
Wie durft te twijfelen, doet aan spiritual rock n roll.
Als alles wat je eerder geloofde dat waar was, ineens niet meer waar blijkt te zijn, word je gedwongen om naar een nieuwe waarheid te gaan die op dit moment, echt, op jou aan het wachten is.
We ervaren tegenkracht in ons leven om het pure eruit te persen.
 
Laat twijfel het pure eruit persen.
 
Je bent niet slecht omdat je twijfelt.
Je bent een wijs mens en een mens die zoveel van zichzelf en van het leven houdt, dat je, koste wat kost, trouw wilt zijn aan het vinden van de waarheid.
 
Als je twijfelt, onderneem dan geen actie.
Maar wacht.
Wacht net zo lang tot het antwoord je toevalt.
 
Maar twijfel voed je niet door eindeloos voor je uit te staren.
Twijfel voed je niet door nog dieper in je denken weg te vallen.
Twijfel voed je niet door eindeloos voorbeelden te zoeken en vinden in je omgeving die je bevestigen dat je een onmens bent.
 
Maar twijfel voed je door een wandeling in de natuur te maken.
Twijfel voed je door een cabaretshow of een comedy te kijken en zo hard te lachen dat je er bijna van in je broek piest.
Twijfel voed je door mensen op te zoeken die je toelaten te twijfelen en je van nature zoveel liefde geven, dat ze zeggen dat wie je ook bent of wat je ook doet, je altijd goed genoeg bent.
Twijfel voed je door jezelf op tijd naar bed te brengen en gezond te eten. Of het luisteren van een mooi liedje dat je precies brengt bij een grote liefde voor je Zelf.
 
Wie twijfelt, kan zeer angstig zijn.
Maar wie angstig, gestrest of vermoeid is, kan niet bij de waarheid komen.
Gun jezelf extra tijd voor jouw twijfelende hart in deze tijd en weet dat de beste antwoorden niet bedacht worden, maar je toe komen vallen.
De boodschap van twijfel zal je mond doen openvallen van verbazing en je hart in een paar tellen verder oprekken. Je zal enthousiast zijn, het leven door je heen voelen gieren, je opgelucht voelen en dan zal het weer weggaan.
 
Je twijfelt, omdat een deel van jou er klaar voor was om nog een stapje dieper te gaan. So honey, let’s do this. Are you ready for some spiritual rock n roll?
 

Meer inspiratie lezen? Misschien zit er iets tussen waar je net een vraag over had: 

We zijn de eersten (vrouw zijn in 2018) short read

"Wat nu als ik nooit een man vind?" Ilse schuift met haar voet een denkbeeldige lijn op de grond. Een donkere lijn met aan het eind een hoopje aarde verschijnt. We zitten dicht tegen mekaar aan, om elkaars lichaamswarmte, maar ook om de vriendschap die we samen...

Lees meer

Over de liefde: waarom reageert hij niet?

"Ik voel dat we zo'n bijzondere band hebben. Volgens mij is hij de ware," typt een Amerikaanse vriendin naar me die nodig wat advies nodig heeft. "Ik heb er de hele nacht niet van geslapen. Hij is namelijk al verwikkeld in een relatie met een ander. Maar die relatie...

Lees meer

Wat doe je met de gekte in je hoofd? (vlog)

Wat doe je met de gekte in je hoofd?  Wat nu bij meerdere mensen speelt is het hebben van chaotische gedachten die steeds weer in herhaling vallen. Vanwege liefdesverdriet, rouw, stress in relaties, werkstress, en/of iets in het verleden ‘dat anders had moeten gaan’....

Lees meer

Wat er gebeurde in Amerika

  "Je moet wel echt weten dat ik heel veel van je hou," zei ik tegen mijn vriend aan de telefoon, een dag voordat ik naar New York zou vliegen. Ik had nog nooit acht uur gevlogen, ik had nog nooit zo lang boven een oceaan gehangen, dus ik had alleen maar één beeld...

Lees meer

Afscheid nemen van mijn lief

Hij zit wat onhandig op zijn fiets. Een mooie, dure Koga fiets behangen met fietstassen die we van mijn broer geërfd hebben. Hij kijkt me vragend aan: "Nu?" De buren zie ik ineens uit hun achterdeur komen om hem uit te zwaaien. Godverdomme, ga weg, denk ik. Dit moment...

Lees meer