Trauma vindt niet plaats in onze levens om ons door tweeën te willen breken, om ons te ‘verscheuren’, om ons de leugen wijs te maken dat het leven niet magisch en vol liefde en vol heiligheid is. Trauma gebeurt om ons open te breken in meer levensbewuste en liefdevolle wezens. Om de slapende ziel wakker te kussen.

Trauma opent de deur voor nieuwe (of oude) gaves die aan het wachten zijn om door ons gebruikt te worden. Om de wereld een betere plek te maken, dankzij alles wat we leerden door de traumatische gebeurtenis. Trauma is er om onze ware natuur te tonen. Vroeg ervaren trauma is er om ons talenten te geven zodat we de wereld kunnen dienen op onze eigen manier. Trauma dat later plaatsvindt, nodigt ons uit om een nieuw leven te beginnen, om een huwelijk aan te gaan met het woordje ‘hoop’, om vast te houden aan die ijdele hoop dat dit leven helemaal de moeite waard is om geleefd te worden en dat de voorgaande traumatische gebeurtenis heeft weggegooid wat ons eigenlijk, toch al niet helemaal diende, noch de wereld, zoals: luiheid, het ongeloof in onszelf, een gesloten hart, de slachtofferrol spelen en ons verstoppen voor onze levens.

Na trauma mogen we aan onze hoop werken dat het leven Go(o)d is. We mogen werken aan de verbinding die we hebben met de grootste levens- en liefdeskracht in onszelf. We doen dit niet alleen om te overleven, maar om ons weer levendig te kúnnen voelen.

 

Nadat ik één van mijn broers zag sterven voor mijn zesentwintigjarige, jonge ogen, dacht ik dat de dood lelijk was, verrot, gemeen, een lul de behanger eerste klas. Ik dacht dat ik nooit meer oprecht hardop zou kunnen lachen, in de overgave die ik gewend was, of zelfs zou kunnen glimlachen. Ik dacht dat ik me voor altijd schuldig zou gaan voelen omdat ik wél nog leefde, en hij niet. Ik begrijp er nog steeds ballen van, wat daar nou precies gebeurde, en ik voel me nog steeds schuldig af en toe, maar ik weet wel dat de enige manier om ERUIT te komen, is om mijn aandacht te richten op al het goede dat uit trauma komt: op ‘the Go(o)d’.

Ik kan mijn aandacht richten op al het slechte, op de pijn, op het ‘niet kunnen begrijpen’, maar er is zoveel goeds dat uit zijn dood is voortgekomen… Door dit ook erkenning te geven, naast de pijn, ben ik niet geen bitch naar mijn broer, maar zorg ik ervoor ‘dat hij niet voor niets gestorven is’. (Een zin uit het boek Zinvol Rouwen.)

 

Aankomende zaterdag zal Zinvol Rouwen, het boek dat mijn moeder en ik schreven, gelanceerd worden en ja, in de tussentijd ben ik ook het schrijfproces van mijn eigen boek aan het afronden. Als hij niet dood was gegaan, had ik nog wat jaren gewacht en geklungeld met het schrijven van een boek. Als hij niet dood was gegaan, waren mijn moeder en ik nooit sámen gaan schrijven. (We werken zelfs aan een tweede boek op dit moment!) Ik zou niet naar de Verenigde Staten zijn gegaan afgelopen zomer, ik zou niet zoveel geleerd hebben over hoe belangrijk eerlijk zijn is om me te kunnen verbinden op een dieper niveau met mezelf, én een ander mens. Ik zou niet…
 
Ik geloof dat de dapperen onder ons, bereid zijn om ‘dankjewel’ te zeggen tegen trauma.
 
– Dit fragment is gebaseerd op alles dat ik geleerd heb door mee te schrijven aan het boek ‘Zinvol Rouwen’ en om op een bewuste wijze met mijn eigen rouw om te gaan. Zinvol Rouwen komt aankomende maandag 19 november uit. Het is te bestellen via mijn webwinkel of via www.zinvolrouwen.nl (zie winkel). Wil jij op een bewuste wijze jouw eigen rouw onderzoeken? Kijk dan zeker op mijn moeders website. Ze biedt geweldige retraites aan en ik vind haar boodschap ongelooflijk mooi en waardevol.
 

Reactie op deze tekst van een lezer (Maria) die heel mooi ook de andere kant belicht van het verhaal en waar ik zeker niet aan voorbij wil gaan:

 “Oeh, ik vind het heel erg dapper dat je dit deelt. Zo voel ik het ook. Er zit voor mijn gevoel heel veel boosheid en bescherming rondom trauma, omdat dit de mens in zijn diepste kwetsbaarheid raakt. Zo van: kom er niet aan, dit is persoonlijk en eigen, daar kan je als buitenstaander (die dit niet ervaart) niets over zeggen. Hoe kan je nou zeggen dat dít wat mij overkomt en wat zo intens is, bedoeld is om mij verder te helpen?
En dat je dit over trauma in het algemeen kan zeggen? Ja, ik zie het ook zo, dat het ontzettend dapper is om dan juist op een gegeven moment de boodschap voor jouw (nieuwe) kijk op je leven in te willen zien en ermee te werken. Omgaan met wat er al gaande weg in je leven op je pad komt, wijst naar mijn idee altijd terug naar het hervinden van eigen kracht. Om je leven op jouw manier te gaan vormen en beleven.”

 
 
Rellen en onze schaduw

Rellen en onze schaduw

(artwork Matt Mahurin) De rellen die in de afgelopen dagen plaatsvinden, alsmede op andere plaatsen over de wereld, maken veel los. Graag bied ik een psychotherapeutisch perspectief op wat er gaande is, dat ons mogelijk naar andere Antwoorden zal leiden. Ik deel een...

Troost

Troost

Een dierbare vriendin van mij heeft me veel geleerd over de werking van ons zenuwstelsel. Ze leerde me onder andere dat veel in het leven draait om de zoektocht naar veiligheid. Iedere dag weer, vraagt het lichaam zich af: ben ik veilig? Ben ik veilig in deze ruimte?...

Geheimen

Geheimen

Geen idee waarom het zo lang heeft geduurd voordat ik eerlijk naar mijn vriend durfde te zijn. Het gebeurde in 2014, dus... ruim 6 jaar lang rolde iedere keer als hij ernaar vroeg een schoongepoetste leugen over mijn lippen. In plaats van de pijnlijke waarheid. Ik...

Spreken vanuit je hart

Spreken vanuit je hart

Najaar 2015 We zijn thuis bij onze ouders en we hebben net gegeten. Mijn broer Frank en ik ruimen de tafel af. Mijn broer Robin blijft zitten. Ik erger me aan hem. Hij zat vrij monter aan tafel, dus naar mijn idee kan hij prima meehelpen met de tafel af te ruimen....

Wat is de dood?

Wat is de dood?

Het is in de namiddag en ik loop langs de sloot in de boerenvelden waar maar weinig mensen komen. Dit is mijn kerk. Hier hoef ik even helemaal niet met andere mensen bezig te zijn, hier hoef ik zelfs niet met mezelf bezig te zijn. Hier Luister ik naar wat allemaal om...

Er klopt iets niet…

Er klopt iets niet…

De dagen gingen snel aan elkaar voorbij. Ik stond ‘s ochtends op en voordat ik het wist klikte ik het nachtlampje weer uit. En niet omdat het leven me tot diep in mijn botten beroerde van plezier en vervulling, maar omdat het lijstje van dingen die ik nog moest doen...

Dankzij mijn broers dood

Dankzij mijn broers dood

Ik dacht altijd dat ik een vrij zacht, liefdevol mensje was, maar tijdens het sterven van een van mijn broers; Robin, kwam ik erachter hoezeer ik zachtheid en werkelijk kwetsbaar contact vreesde. En hoe zich dit in mijn familie het meest laat zien. Tijdens zijn ziekte...