“Als je dit leest, hoef je helemaal niets.
Alle verwachtingen die je over jezelf hebt,
mogen even losgelaten worden.
Je bent zo’n fijn, leuk mens.
Ook als je niets doet.
Ook als je niets weet.
Ps: gun je jezelf een momentje zonder telefoon?”

Dit tekstje hangt handgeschreven bij ons op de wc. Ik schreef het ooit voor mezelf. Ik moet iedere dag herinnerd worden aan deze diepere, feminiene waarheid, anders word ik gek. Serieus. Ik word gek. Met mijn voeten kom ik vast te zitten in het moerassige gebied van nooit-genoeg-land, als ik de wijsheid van dit tekstje uit het oog verlies. En dat uit zich bij mij in uren scrollen op zalando tot de spiertjes in mijn ogen er geïrriteerd van raken. Of op websites naar boeken zoeken waar ik van gehoord heb en wat me interessant leek, terwijl ik de druk voel om nú te moeten weten wat daar allemaal in staat. Ik neem het mezelf kwalijk dat ik zo langzaam ben in lezen. Of ik verwittig mezelf om de traagheid in mijn eigen boek-schrijf proces. Of dat mijn lichaam niet altijd meewerkt zoals ik het graag zou willen.

Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn omgeving is het moeras van nooit-genoeg-land niet leuk: mijn vriend en ik zitten in de middag tegenover elkaar aan tafel en ik eet met een afwezige blik in mijn ogen mijn soep. 

Ik kan niet ontspannen. Het voelt alsof ik op mijn tenen loop tot mijn voeten ervan beginnen te bloeden, als ik de wijsheid van dat tekstje vergeet.

Meditatieleraar Tara Brach noemt die zijnstoestand: ‘the trance of unworthiness’.

Maar dan ga ik plassen en kijk ik naar het kleine vierkanten blaadje. En dan herinner ik het me weer: Oh ja… Ik ben goed zoals ik ben. Er hoeft niets te veranderen aan mij.

Deze diepe, feminiene wijsheid zit in ons allemaal. Maar zo nu en dan komen we allemaal terecht in het moeras van nooit-genoeg-land. Dan werken we harder dan wat goed voor ons is of we doen andere dingen die onze ziel ineen laten krimpen. We mogen de volgende dynamiek leren herkennen in onszelf: wanneer zitten we in ‘de trance’ en wanneer niet? We mogen ons verwonderen over de intensiteit van de ‘trance’ als we erin zitten, terwijl we vasthouden aan dat er een andere, veel fijnere waarheid is. We mogen leren voelen hoé de diepe, feminiene wijsheid fysiek aanvoelt als ze door ons heenkomt. En hoe we een leven creëren waarin er meer ruimte is om Haar te ontmoeten, dan dat we een leven creëren die de trance van unworthiness uitlokt.

Dit is geen gemakkelijk werk. Dit voelt op vele momenten als een zalm die tegen de stroming inzwemt. Het is de karate kid in jezelf aanspreken: met discipline en een blind vertrouwen doorgaan, terwijl al je gedachten zullen roepen dat het nergens toe dient. 

Ik geloof zelfs, dat als we dit met een grote groep mensen gaan leren, de hele godsammese wereld zal veranderen. De Mind kan ontkennen wat ‘ie wil, met 101 intelligent bedachte redenen, maar die verandering is hard nodig. We zitten op dit moment voor het eerst niet in een crisis op aarde die door de natuur wordt veroorzaakt, maar door de mensen zelf, aldus een grote groep antropologen. Ik ben van mening dat de crisis op aarde een directe weerspiegeling is van hoe vast we zijn komen te zitten in het geloven van alles wat de mind zegt. En dat het 1-1 laat zien dat we totaal vergeten zijn hoe we bij onze eigen, diepere waarheid kunnen komen.

Waarom is het zó moeilijk om in de diepere feminiene waarheid te geloven en hier naar te handelen? Eén van de redenen is dat we te doen hebben met een cultuur die profiteert van onze lage eigenwaarde. We worden iedere dag getriggerd om uit het Weten te stappen dat we genoeg, mooi en waardevol zijn. Een systeem dat voortkomt uit het eeuwenoude patriarchaat waarin alles draait om macht en onderdrukking. Waarin onze verbinding met de natuur, spirit, droomwerk, ware creativiteit en ons contact met onze voorouderen kwijt is geraakt.
Ik voel dat ik er nu niet meer over dat wil schrijven, maar ik wil je vooral even herinneren aan wat je allang diep van binnen weet. Dit is voornamelijk herinner- en voelwerk en niet zo zeer weet-werk. De geschiedenis en de theorie is fijn, maar de wijsheid die in onze lichamen zit wil gevoeld en erkend worden. Alle woorden die ik hieronder schrijf, zullen teniet doen bij de diepte van de feminiene wijsheid, maar ik doe een poging.

Voor wie het nu maar wil horen:

Hoe klinkt de diepere, feminiene waarheid?
Ik ben genoeg.
Ik ben al wie ik mag zijn.
Ik hoef nergens naar toe.
Ik hoef niets ‘te worden’.
Ik ben voldoende.
Ik mag achteroverleunen en ontvangen.
Ik mag rusten.
Ik mag rusten.
Ik mag rusten.
Ik mag vertrouwen op de inspiratie die me leidt; in korte ingevingen overdag en de dromen die ik ‘s nachts heb.
Ik heb alle tijd.
Ik heb alle tijd.
Ik heb alle tijd.
Ik mag beloftes verbreken.
Ik mag vertrouwen op de wijsheid van mijn lichaam.
Ik mag meer de ja’s in mijn leven volgen en vertrouwen op de nee’s die ik voel.
Ik hoef niets uit te leggen of niets te begrijpen.
Ik hoef niets uit te leggen of niets te begrijpen.
Ik hoef niets uit te leggen of niets te begrijpen.
Ik mag vertrouwen op het grote, niet-weten.
Alles is in essentie chaos, er is nooit een overzichtelijke orde geweest.
Ik ben moedig genoeg om met Leegte te leven in mijn leven.
Ik mag mijn plannen loslaten en handelen naar wat ik nu weet wat het meeste waar is.
Ik durf eenzaam te zijn.
Ik durf langzaam te gaan.

Hoe voelt het om dit te lezen? Hoe reageert je lichaam? (Ieder antwoord is goed.)

Vanaf 2020 ben ik het grote experiment aangegaan om meer de diepere, feminiene waarheid te volgen. Dat betekent voor mij dat ik mezelf voor het eerst toesta dat ik niet wekelijks een nieuwsbrief uitkomt. Dat ik mezelf toesta om mijn account (tijdelijk?) te de-activeren op facebook en instagram (yup, that happened.) omdat het niet mijn diepere waarheid aanraakte. Dat ik mezelf toesta om niet meer mee te gaan met de manie dat ik zogenaamd mijn gezicht vaak op internet moet laten zien, ‘want anders komen er geen klanten’. (Ik heb al gemerkt dat social media niet nodig is.) Dat ik mezelf toesta om twee klanten per week te hebben. Dat ik mezelf toesta om niet meer iedere inspiratie die er binnenkomt te moeten delen of iets te moeten maken. Ik wacht en zie wat blijft hangen, ik koester ideeën iets langer en ben er geen slaaf meer van. Ik sta mezelf toe dat mijn boek over Ziek van verlangen-zijn jaren mag duren voordat het uitkomt. Ik sta mezelf toe om een eerlijkheid te tonen naar mijn vriend en andere geliefden die ik nooit eerder durfde te tonen. Ik sta mezelf toe om niet gelijk op emails, appjes, etc te reageren, maar mijn innerlijk te volgen in wanneer het écht tijd is – en niet wanneer mijn Mind meent dat het tijd is. En ga zo maar door.

Ik merk dat mijn leven langzaam(!) zoveel fijner, rustiger, helderder en eerlijker aan het worden is.
Ik zeg langzaam, want het is geen eenvoudige reis. Maar het is het allemaal waard.

 

Ik heb het volgende gemerkt: leven volgens de diepe feminiene waarheid is hetzelfde als zelfliefde. Je ervaart het pas, als je er naar handelt. Het is wéten wat het juiste is om te doen en dan zo moedig zijn om blind in het diepe te springen en maar hopen dat je ergens op uitkomt. We mogen een beetje harry potter zijn die eerst moet geloven in de spreuk die hij wil uitspreken, want anders werkt het niet.

 

Ik kon dit niet doen als ik mijn lijden niet als richtingaanwijzer had gezien. Hoewel ik al jaren sterk mijn eigen inspiratie en intuïtie volg, zat ik nog met een houding in mijn werk en leven waar ik ongelukkig van werd. Ik verlangde naar het afpellen: het loslaten van alles wat niet echt mij was. Meer en meer, tot alleen de essentie over mocht blijven. De dood van mijn broer, mijn pijn als zelfstandig ondernemer en niet mee kunnen gaan met het tempo waar de wereld op draait, de crisissen in mijn relatie, en uiteraard, last but not least: de pijn die ik ervaren heb in mijn ziek van verlangens, hebben me meerdere malen tot op mijn knieën gebracht en lieten me wensen om een innerlijke verandering te zien. Ik smachtte naar een meer menselijke wijze van leven waarin mijn meest oorspronkelijke zijn volledig geëerd werd. 

Alleen had ik dit niet kunnen doen: op internet en dichterbij waren er mensen en theorieën en boeken die me leerden wat de meer feminiene kijk is. Ze lieten me zien dat het veilig is om in het diepe te springen. En godzijdank zijn er ook mensen die samen met mij student willen zijn. 

Een grote verandering in je leven aanbrengen doe je niet in je eentje, we hebben daar elkaar voor nodig… En dit: de diepe feminiene wijze.., god, dat vraagt om een heel leger.

 

 

Liefs,
Anne

PS Samen? Dan weet je me te vinden.

De grootsheid in jou

De grootsheid in jou

Hoezeer we ook met onszelf in de knoop kunnen zitten Hoe lelijk we naar onszelf kunnen praten  Hoezeer we de hoop op een goede toekomst ook opgegeven kunnen hebben en totaal geen perspectief meer zien Hoe donker het innerlijk nu kan zijn op momenten Hoe fel het...

Eenzaamheid vermomt zich in vele jasjes

Eenzaamheid vermomt zich in vele jasjes

artwork van Brian Kershisnik Met hangende schouders staar ik naar het door mij eerder volgekladde papiertje met alle dingen die ik van mezelf nog moet doen. Ik heb nog twee weken, denk ik bij mezelf, voordat de coachingspraktijk weer opengaat. Voor die tijd moet het...

Als mensen niet doen wat je wilt dat ze doen

Als mensen niet doen wat je wilt dat ze doen

Met een zwaar gemoed slenter ik door de stad. Ik had het voornemen om in de bibliotheek door tijdschriften te bladeren waarin ik zou kunnen staan met het werk dat ik doe. Ik weet niet of je ooit die advertentie gezien hebt voor de cursus: ‘How to be a magazine...

Gaan voor wat ik wil

Gaan voor wat ik wil

Iedere dag kijk ik ongeduldig uit mijn raam of mijn tulpen al groeien. En nee, dat is geen codetaal voor iets schunnigs. Ik plantte daadwerkelijk een paar bollen vorige herfst, langs het pad waar mijn coachees naar de voordeur wandelen. Ik stelde een koninklijk entree...

Jezelf dragen

Jezelf dragen

Waarom het zo eng is weet ik niet. Maar ik doe er soms uren, en laten we eerlijk zijn: ik doe er soms dagen over voordat ik ga zitten, mijn lichtblauwe moleskine dagboek met vlekken erbij pak en ga schrijven.   Ik begin altijd hetzelfde: ik schrijf de datum op, zet...

Het riskeren van vreugde

Het riskeren van vreugde

We hebben allemaal een wond van binnen die eens in de zoveel tijd flink begint te etteren. (Excuses voor het beeld.) Twijfel je of jij dit hebt? Dan wil ik aan je vragen: wanneer was de laatste keer dat jij iets te fel reageerde op een geliefde of een collega? (Ik...

Zij die het krachtigst zijn

Zij die het krachtigst zijn

Zij die het krachtigst zijn hebben het minst energie.Zij die het krachtigst zijn verontschuldigen zich het meest.Zij die het krachtigst zijn houden (te) vaak hun mond gesloten, zo vaak dat ze voor anderen zelfs dom of simpel kunnen overkomen.Zij die...

Eenzaamheid

Eenzaamheid

Met mijn wandelschoenen loop ik over het modderige paadje langs de sloot in de schemeravond. Snel zal het helemaal donker zijn, en zal ik als ik iets wegglijd met mijn voet twijfelen of het gewoon modder, een nietsvermoedende, kruipende naaktslak of… hondenpoep is....

Leven met het oncontroleerbare (video)

Leven met het oncontroleerbare (video)

Niet alles valt te controleren. Niet alles valt te veranderen als je je wil er maar toe zet. En niet alles valt op te lossen met #manifest / de wet van de aantrekkingskracht. Ik geloof in hetgeen dat we niet kunnen controleren en wat ons op momenten in het leven...

Spreken vanuit je hart (video)

Spreken vanuit je hart (video)

Spreken vanuit je hart, hoe doe je dat? In deze korte video vertel ik er meer over. Is het iets magisch, iets ongrijpbaars of... valt het door iedereen te leren?En wat is het verschil tussen spreken vanuit het hart en spreken vanuit de mind? Ten slotte neem ik je mee...

Hoe ga je om met twijfel?

Hoe ga je om met twijfel?

Aarzelend zat ze voor me. Ze twijfelde of ze een bepaalde opdracht moest aannemen waar ze flink wat geld mee zou verdienen, maar… Ze vond vanaf het begin dat de organisatie een lelijke wijze van contact onderhouden had. “Ik zit niet in een situatie dat ik de opdracht...

Zwijgen: niet kunnen spreken

Zwijgen: niet kunnen spreken

Een oudere vrouw stapt voor mij de bus in. Haar mondkapje zit onder haar neus en de buschauffeur wijst haar erop deze over haar neus te trekken, met een enigszins strenge toon in zijn stem. Ze opent haar tas om haar ov-chipkaart eruit te halen en haar mondkapje...

Bekentenis

Bekentenis

Op de camping sta ik bij de afwas en ik raak aan de praat met een wat oudere Nederlandse man. Hij vraagt wat voor werk ik doe. Een vraag die voor sommigen eenvoudig te beantwoorden is, maar ik vind het altijd een spannende vraag die ik met zorg beantwoord. Eerst...