Op de camping sta ik bij de afwas en ik raak aan de praat met een wat oudere Nederlandse man. Hij vraagt wat voor werk ik doe. Een vraag die voor sommigen eenvoudig te beantwoorden is, maar ik vind het altijd een spannende vraag die ik met zorg beantwoord.

Eerst vertel ik dat ik coach ben. Als mensen daarna meer willen weten, stellen ze dikwijls meer vragen en soms is alleen het beroep ‘coach’ al voldoende. Maar deze man wil meer weten. “Voor ondernemers? Of voor leerkrachten?” Ik moet lachen, want dat laatste klinkt als een zeer specifieke optie. “Nee, voor voornamelijk vrouwen. En soms een man. Vrouwen die het helemaal niet meer weten in de liefde en iets heel erg moeilijks tegenkomen…” Mijn hart gloeit op als ik dit zeg, want ik zie een paar gezichten van het afgelopen jaar voor me. En kan alleen maar voelen: ik hou van jou, van jullie allemaal. (Ja, ik weet het. Mag een spiritueel begeleider zoiets zeggen? Of zoiets voelen? Ik weet het niet. Maar ik vind jullie gewoon prachtig. Stuk voor stuk. Van top tot teen. Van binnen naar buiten. Al het ‘lelijke’, al het ‘mooie’.) 

Ik reageer op de vraag van de man, maar blijf vaag. Dat merkt hij, want hij neemt geen genoegen met mijn antwoord. Hij wil meer weten: “Maar wat komen ze dan tegen..?”

Ik kijk onderzoekend naar hem om te zien of hij open zal staan voor mijn antwoord. Of hij het vermogen heeft mijn antwoord te kunnen dragen. Een vriendelijk gezicht kijkt me afwachtend aan. “Nou,…” zeg ik aarzelend, “ik begeleid mensen die verliefd zijn geworden op een ander en twijfelen over hun huidige relatie of huwelijk…”

Een gesprek ontstaat waarin ik lijk te merken dat de man het afkeurt. Fronzend en hard boenend in zijn pannetje zegt hij: “Ik begrijp wat je zegt, maar er komt een moment dat je voor de keuze staat: ga ik het doen of niet? En dat je dan toch denkt, er staat voor voor mij teveel op het spel. Het is gewoon fout.”

Ik heb niet door wat hij werkelijk zegt. Dus ik begin een uitgebreid, veel te vaag, theoretisch verhaal, met teveel jargon op te hangen over de diepere betekenis van verlangen.

Weer reageert de man dat hij het begrijpt en ‘dat hij zich goed kan voorstellen dat eens in je leven voor de keuze staat: ga ik het doen of niet? En bepaalt het niet te doen, want…’  Goed, je las net ook al wat hij zei. Deze man blijft zijn punt maar herhalen, herhalen, herhalen, tot ik doorheb wat hij écht aan het zeggen is. Veel te laat, heb ik door wat hier gebeurt. Hij heeft het niet over een ander, hij heeft het over zichzelf.

Ik ben klaar met de afwas. Ik draai me om naar hem en kijk hem met alle begrip en alle liefde in mijn ogen aan, met een zekere aanmoediging waarmee ik probeer te zeggen: vertel maar…

Hij begint te praten: “Ja, dat je een collega tegenkomt die je toch wel leuker vindt en…” hij herhaalt weer wat hij eerder zei. “Je komt op een bepaald punt dat je verder wilt en kan gaan, maar dat je door hebt dat het het niet waard is. Het is fout.”

Deze man wil zijn verhaal kwijt, maar de stem van de afkeuring in hem voert de boventoon.

En dan besluit ik er een stokje voor te steken en mijn kijk te delen. Ik ben er klaar mee. 

“Ik ben niet religieus gelovig, maar op deze momenten zeg ik het toch wel: er is maar één iemand die hierover mag oordelen en dat is God.”
Ik wijs met een vinger naar boven en om me heen, want voor mij is God niet iets dat ver weg is. De man volgt met zijn ogen mijn vinger. Ik zie dat hij aandachtig luistert. Ik vervolg mijn verhaal. “Als ik zie wat dit voor stellen doet, wat dit voor vrouwen doet, deze ervaring… Wat deze crisis voor moois geeft uiteindelijk. Hoeveel inzicht ze krijgt in zichzelf en het stel in elkaar… Het is iets wat ik niet eens in woorden kan omschrijven… Als ik dat zie, dan vraag ik me af: wat is ‘slecht’?

Ik kan het niet meer als slecht zien. Ik weet dat het over de hele wereld als iets slechts wordt gezien en dat er zelfs straffen voor zijn, maar…

Het leven gebeurt.

Zoals Esther Perel zegt: ‘Het gebeurt in goede huwelijken, het gebeurt in slechte huwelijken. Het gebeurt overal.’ En zelfs..,” ik pauzeer even voordat ik mijn zin eindig. “Zelfs,.. op de werkvloer.” Bij die laatste woorden geef ik hem een knipoog en loop ik met mijn afwas weg.

Verliefd op een collega

Verliefd op een collega

Van alle mensen die vanaf 2016 in mijn praktijk komen, komt ongeveer 60% met een belangrijke vraag over het verlangen naar een dierbare collega. In mijn nieuwste podcastaflevering vertel ik over wat ik leerde over het diepere verhaal achter het verlangen naar iemand...

Omgaan met paniek

Omgaan met paniek

Ze praat snel. Ik hoor de paniek in haar stem via de speaker van mijn telefoon die op luidspreker staat. Met mijn ogen gesloten leun ik achterover in mijn stoel terwijl ik naar haar spraakwaterval luister. Ik ben opgehouden dingen te noteren in mijn notitieboekje....

De grootsheid in jou

De grootsheid in jou

Hoezeer we ook met onszelf in de knoop kunnen zitten Hoe lelijk we naar onszelf kunnen praten  Hoezeer we de hoop op een goede toekomst ook opgegeven kunnen hebben en totaal geen perspectief meer zien Hoe donker het innerlijk nu kan zijn op momenten Hoe fel het...

Eenzaamheid vermomt zich in vele jasjes

Eenzaamheid vermomt zich in vele jasjes

artwork van Brian Kershisnik Met hangende schouders staar ik naar het door mij eerder volgekladde papiertje met alle dingen die ik van mezelf nog moet doen. Ik heb nog twee weken, denk ik bij mezelf, voordat de coachingspraktijk weer opengaat. Voor die tijd moet het...

Als mensen niet doen wat je wilt dat ze doen

Als mensen niet doen wat je wilt dat ze doen

Met een zwaar gemoed slenter ik door de stad. Ik had het voornemen om in de bibliotheek door tijdschriften te bladeren waarin ik zou kunnen staan met het werk dat ik doe. Ik weet niet of je ooit die advertentie gezien hebt voor de cursus: ‘How to be a magazine...

Gaan voor wat ik wil

Gaan voor wat ik wil

Iedere dag kijk ik ongeduldig uit mijn raam of mijn tulpen al groeien. En nee, dat is geen codetaal voor iets schunnigs. Ik plantte daadwerkelijk een paar bollen vorige herfst, langs het pad waar mijn coachees naar de voordeur wandelen. Ik stelde een koninklijk entree...

Jezelf dragen

Jezelf dragen

Waarom het zo eng is weet ik niet. Maar ik doe er soms uren, en laten we eerlijk zijn: ik doe er soms dagen over voordat ik ga zitten, mijn lichtblauwe moleskine dagboek met vlekken erbij pak en ga schrijven.   Ik begin altijd hetzelfde: ik schrijf de datum op, zet...

Het riskeren van vreugde

Het riskeren van vreugde

We hebben allemaal een wond van binnen die eens in de zoveel tijd flink begint te etteren. (Excuses voor het beeld.) Twijfel je of jij dit hebt? Dan wil ik aan je vragen: wanneer was de laatste keer dat jij iets te fel reageerde op een geliefde of een collega? (Ik...

Zij die het krachtigst zijn

Zij die het krachtigst zijn

Zij die het krachtigst zijn hebben het minst energie.Zij die het krachtigst zijn verontschuldigen zich het meest.Zij die het krachtigst zijn houden (te) vaak hun mond gesloten, zo vaak dat ze voor anderen zelfs dom of simpel kunnen overkomen.Zij die...

Eenzaamheid

Eenzaamheid

Met mijn wandelschoenen loop ik over het modderige paadje langs de sloot in de schemeravond. Snel zal het helemaal donker zijn, en zal ik als ik iets wegglijd met mijn voet twijfelen of het gewoon modder, een nietsvermoedende, kruipende naaktslak of… hondenpoep is....

Leven met het oncontroleerbare (video)

Leven met het oncontroleerbare (video)

Niet alles valt te controleren. Niet alles valt te veranderen als je je wil er maar toe zet. En niet alles valt op te lossen met #manifest / de wet van de aantrekkingskracht. Ik geloof in hetgeen dat we niet kunnen controleren en wat ons op momenten in het leven...