Aarzelend zat ze voor me. Ze twijfelde of ze een bepaalde opdracht moest aannemen waar ze flink wat geld mee zou verdienen, maar… Ze vond vanaf het begin dat de organisatie een lelijke wijze van contact onderhouden had. “Ik zit niet in een situatie dat ik de opdracht moét doen voor het geld, maar ik weet het niet. Het lukt me maar niet om een keuze te maken. Uiteindelijk heb ik niet met hen te maken, maar met de mensen die de organisatie hebben ingehuurd. Maar toch… Het voelt niet goed!”

Ze praatte nog even door. Ze wikte en ze woog. Ze wist het echt niet. Ze vroeg:

“Wat vind jij? Wat moet ik doen?”

Twijfelen. Godsenakkese wat is dat een zenuwslopend mechanisme in onszelf. In het geval van de persoon met wie ik afgelopen week sprak, ‘leek’ de twijfel over niets ernstigs te gaan. Maar in mijn praktijk hoor ik lastige gevallen. Omdat ik voor het grootste gedeelte met het onderwerp Ziek van verlangen-zijn werk, komt dé twijfelvraag der twijfelvragen veelvuldig voorbij: wil ik bij mijn huidige partner blijven of toch voor de ander, waar ik zo voor gevallen ben, gaan? (Een vraag die in veel gevallen al gauw gereduceerd wordt tot: ‘wil ik bij mijn huidige partner blijven of niet?’)

En bij alle gevallen, lijkt de twijfel niet te slagen in wat wij ermee pogen te doen: onszelf een richting geven. Hoe hard we ook nadenken, hoe slim we ook zijn (en geloof me, ik heb de meest intelligente vrouwen voor me zitten waarbij hun intelligentie hen ver gebracht heeft in het leven), we blijven richtingloos.

Maar hoe hevig de twijfel ook is, er is hoop. Ik geloof dat we er anders naar mogen gaan kijken.

In deze blog (uit 2019!) schreef ik er al over:

twijfelen heeft niet als doel om een antwoord te vinden. Twijfelen is een innerlijk mechanisme dat zichzelf in stand wil houden. Een vicieuze cirkel waarin eindeloos gedachten tegenover elkaar gezet worden, waarvan de een het nooit van de ander zal winnen. Het antwoord op de vraag die gesteld wordt zal niet binnen het twijfelen gevonden worden, maar in een ander gebied van onszelf.’ 

Een ander gebied van onszelf, dus. Maar hoe werkt dat?

Sinds die blog in 2019 ben ik iedere week, tijdens bijna iedere sessie die ik heb, hiermee aan het oefenen. Laat ik verder gaan met het voorbeeld om het te illustreren.

“Tja, wat vind ik..?” Ik glimlachte ondeugend naar haar. Dit is altijd zo’n spannend moment, om aan je coach te vragen wat hij/zij/hen ervan vindt. 🙂

“Ik wil je eigenlijk een andere vraag stellen. Je vraagt jezelf af of je de opdracht moet aannemen. Maar uit je verhaal haal ik op dat je het eigenlijk al weet. Je lijkt nu nee te zeggen. Dus, er lijkt iets anders in je te gebeuren…” Ik zei even niets en keek haar onderzoekend aan. Het volgende dat ik wilde vragen mocht omhuld worden door stilte, de stilte die ons helpt dieper in onszelf te luisteren.

 Het lijkt wel alsof er een vraag ónder de vraag ligt ‘moet ik de opdracht en het geld aannemen, of niet?’ Welke vraag ligt eronder? Wat zou dat kunnen zijn..? En neem de tijd om te reageren.”

Ik zag haar slikken. “Eh… Nou… Om heel eerlijk te zijn weet ik nog niet hoeveel de verzekering zal vergoeden van het auto ongeluk dat ik laatst heb gehad. Dat extra geld zou misschien best fijn zijn voor de reparaties die eraan zitten te komen. Aan de andere kant, geloof ik ook in de wet van de aantrekkingskracht. Als ik niet voor deze opdracht ga, geloof ik dat er een andere opdracht zal komen die meer ‘aligned’ is met wat bij mij hoort. Waar een organisatie bijvoorbeeld wél met respect met mij omgaat. Dus ik kan inderdaad nee zeggen, maar…”

Ik hoorde dat we er nog niet helemaal waren. De energie van het rechtvaardigen van de twijfel was nog te sterk. Daarmee bedoel ik dat haar antwoord nog teveel een verantwoording is van waarom ze zou moeten twijfelen. Begrijp me niet verkeerd: ik vind iedere twijfel die een mens heeft volkomen terecht. Ik kan soms voor iemand zitten in mijn praktijk en even volledig de weg kwijt zijn omdat de stem van de twijfel zo overtuigend is. Het lijkt alsof het het enige is dat er toe doet. En alsof, vasthouden aan de twijfel, het enige is dat ons verder zal helpen. Het onszelf los worstelen uit die twijfel, is best een gedoetje.

”En welke vraag ligt daar weer onder? Laat ik de vraag anders stellen: wat doet het meeste pijn in dit verhaal?” 

En toen zag ik dat we beet hadden. De tranen welden in haar ogen op terwijl ze het volgende zei: “Ik heb de auto van mijn ouders gekregen. Ze hebben niet veel geld. Nooit gehad ook… Ik durf het niet aan ze te vertellen… Dit hebben ze uit alle liefde ooit aan me gegeven. En nu heb ik het in de prak gereden. Ik ben zo stom geweest… Zo, zo, stom…”

Nu stroomden de tranen echt over haar wangen. Haar lijf schudde van het huilen. Herhaaldelijk excuseerde ze zichzelf, wat natuurlijk niet hoefde, maar ik luisterde alleen maar naar haar gesnik. Ik zag voor mij iets openbreken. De kern van de twijfel had zich laten zien. Wanneer de eerste golf van emoties uit de ruimte was gedreven, gingen we het gesprek aan over de schuld die ze voelt. En haar gevoel van falen. 

De bovenstaande methode is een heel fijn trucje. En, toegegeven: het werkt heus niet altijd. Maar de strekking ervan klopt in mijn ervaring altijd. Waar we over twijfelen, is vrijwel nooit het onderwerp dat we werkelijk moeten bespreken om verder te komen. Er is iets anders in onszelf gaande wat we moeilijk vinden om te zien. Zodra dit is aangeraakt en besproken wordt, zal duidelijk worden wat mogen doen met de eerste vraag waar we mee begonnen. In het geval van deze vrouw, heeft ze uiteindelijk met een lichter gevoel ervoor gekozen de opdracht wél aan te nemen (plottwist!). De zwaarte was van het onderwerp af.

En daar gaat het om: als een onderwerp om de een of andere reden zwaar beladen is, mogen we onszelf de vraag stellen: 

wat maakt het in wezen zwaar? 

Welke, tot nu toe nog niet benoemde, zwaarte houdt mij op mijn plaats? 

Liefs,
Anne

Gaan voor wat ik wil

Gaan voor wat ik wil

Iedere dag kijk ik ongeduldig uit mijn raam of mijn tulpen al groeien. En nee, dat is geen codetaal voor iets schunnigs. Ik plantte daadwerkelijk een paar bollen vorige herfst, langs het pad waar mijn coachees naar de voordeur wandelen. Ik stelde een koninklijk entree...

Jezelf dragen

Jezelf dragen

Waarom het zo eng is weet ik niet. Maar ik doe er soms uren, en laten we eerlijk zijn: ik doe er soms dagen over voordat ik ga zitten, mijn lichtblauwe moleskine dagboek met vlekken erbij pak en ga schrijven.   Ik begin altijd hetzelfde: ik schrijf de datum op, zet...

Het riskeren van vreugde

Het riskeren van vreugde

We hebben allemaal een wond van binnen die eens in de zoveel tijd flink begint te etteren. (Excuses voor het beeld.) Twijfel je of jij dit hebt? Dan wil ik aan je vragen: wanneer was de laatste keer dat jij iets te fel reageerde op een geliefde of een collega? (Ik...

Zij die het krachtigst zijn

Zij die het krachtigst zijn

Zij die het krachtigst zijn hebben het minst energie.Zij die het krachtigst zijn verontschuldigen zich het meest.Zij die het krachtigst zijn houden (te) vaak hun mond gesloten, zo vaak dat ze voor anderen zelfs dom of simpel kunnen overkomen.Zij die...

Eenzaamheid

Eenzaamheid

Met mijn wandelschoenen loop ik over het modderige paadje langs de sloot in de schemeravond. Snel zal het helemaal donker zijn, en zal ik als ik iets wegglijd met mijn voet twijfelen of het gewoon modder, een nietsvermoedende, kruipende naaktslak of… hondenpoep is....

Leven met het oncontroleerbare (video)

Leven met het oncontroleerbare (video)

Niet alles valt te controleren. Niet alles valt te veranderen als je je wil er maar toe zet. En niet alles valt op te lossen met #manifest / de wet van de aantrekkingskracht. Ik geloof in hetgeen dat we niet kunnen controleren en wat ons op momenten in het leven...

Spreken vanuit je hart (video)

Spreken vanuit je hart (video)

Spreken vanuit je hart, hoe doe je dat? In deze korte video vertel ik er meer over. Is het iets magisch, iets ongrijpbaars of... valt het door iedereen te leren?En wat is het verschil tussen spreken vanuit het hart en spreken vanuit de mind? Ten slotte neem ik je mee...

Zwijgen: niet kunnen spreken

Zwijgen: niet kunnen spreken

Een oudere vrouw stapt voor mij de bus in. Haar mondkapje zit onder haar neus en de buschauffeur wijst haar erop deze over haar neus te trekken, met een enigszins strenge toon in zijn stem. Ze opent haar tas om haar ov-chipkaart eruit te halen en haar mondkapje...

Bekentenis

Bekentenis

Op de camping sta ik bij de afwas en ik raak aan de praat met een wat oudere Nederlandse man. Hij vraagt wat voor werk ik doe. Een vraag die voor sommigen eenvoudig te beantwoorden is, maar ik vind het altijd een spannende vraag die ik met zorg beantwoord. Eerst...

Schaamte

Schaamte

Deze persoonlijke, openhartige blog gaat over schaamte en het over het gevoel dat je 'stilstaat' in je leven.  Ik wil graag mijn hoed als mystica afzetten en gewoon Anne zijn. De Anne die in het zuiden van Limburg is opgegroeid tussen drie lieve oudere broers en twee...

Angst in coronatijden

Angst in coronatijden

De hele nacht lag ik te woelen in bed. Mijn Mind was ervan overtuigd dat er ieder moment een inbreker binnen kon komen die mijn spullen zou meenemen, me zou verkrachten en, als ik echt een beetje pech had, me de keel door zou snijden. Slaperig vertelde ik liefkozend...